II GSK 1408/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Myślińska po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. Sp. z o.o. w K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. z dnia 21 września 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 670/10 w sprawie ze skargi M.Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w zakresie zmiany miejsca urządzania gier na automatach o niskich wygranych postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z dnia 21 września 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 670/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. po rozpoznaniu skargi M. Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zmianę miejsca urządzenia i prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych odrzucił skargę Spółki, a także zwrócił skarżącej równowartość uiszczonego wpisu sądowego od skargi, z następującym uzasadnieniem. Zarządzeniem z dnia 15 lipca 2010 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. wezwał pełnomocnika Spółki do złożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej; oryginału KRS lub jego uwierzytelnionego odpisu zgodnie z art. 96 pkt 2 ustawy – Prawo o notariacie aktualnego na dzień złożenia skargi. Wezwanie zawierające pouczenie, że nieusunięcie wskazanego braku w terminie 7 dni od daty jego doręczenia spowoduje odrzucenie skargi zostało doręczone pełnomocnikowi Spółki w dniu 6 sierpnia 2010 r. Pełnomocnik Spółki w terminie nadesłał odpis aktualny z rejestru przedsiębiorców KRS dotyczący Spółki, według stanu na dzień 4 sierpnia 2010 r. Odrzucając skargę Spółki Sąd stwierdził, że nadesłany przez pełnomocnika Spółki odpis KRS dotyczący stanu na dzień 4 sierpnia 2010 r. jest nieaktualny na dzień udzielenia pełnomocnictwa, tj. 31 maja 2010 r. Tym samym, w ocenie Sądu, Spółka nie uzupełniła żądanego braku w terminie. W skardze kasacyjnej (nazwanej zażaleniem) M. Sp. z o.o. w K. zaskarżyła powyższe postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie. Postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a konkretnie: 1. art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż pełnomocnik Spółki nie wykazał swojego umocowania do reprezentowania Spółki; 2. art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., poprzez bezpodstawne odrzucenie skargi pomimo uzupełnienia jej braków w terminie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z akt sprawy wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. postanowieniem z dnia 21 września 2010 r. odrzucił skargę M. Sp. z o.o. w K. Zatem, wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej, środkiem odwoławczym przysługującym od tego postanowienia była, stosownie do treści art. 173 § 1 p.p.s.a., skarga kasacyjna. Wprawdzie profesjonalny pełnomocnik reprezentujący skarżącą wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, jednakże biorąc pod uwagę, że o charakterze pisma decyduje jego treść, a nie tytuł oraz mając na względzie, iż z treści pisma skarżącej z dnia 15 lipca 2010 r. zatytułowanego "zażalenie", wynika, że w istocie strona kwestionuje postanowienie o odrzuceniu skargi, prawidłowo Sąd I instancji uznał, iż należy je potraktować jako przysługującą stronie na danym etapie postępowania sądowoadministracyjnego skargę kasacyjną. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna wniesiona w rozpoznawanej sprawie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Z przepisu art. 49 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że ustawowy termin do uzupełnienia braków formalnych pisma wynosi 7 dni. W przypadku stwierdzenia nieuzupełnienia braków formalnych w zakreślonym terminie, po stronie sądu powstaje obowiązek odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie istota problemu sprowadzała się do uznania przez Sąd I instancji, że skarżąca błędnie, niezgodnie z zarządzeniem przesłała odpis aktualny z Krajowego Rejestru Sądowego z Rejestru Przedsiębiorców, stan na dzień 4 sierpnia 2010 r., zamiast na dzień podpisania pełnomocnictwa, tj. 31 maja 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że pełnomocnik strony skarżącej zastosował się do zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. z dnia 15 lipca 2010 r., gdyż do pisma z dnia 10 sierpnia 2010 r. dołączył aktualny odpis z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Okoliczność zaś, że odpis ten dotyczy stanu na dzień 4 sierpnia 2010 r. nie oznacza, iż nie był on "aktualny" na dzień udzielenia pełnomocnictwa (31 maja 2010 r.), skoro z treści tego odpisu wynika m.in., że do reprezentacji podmiotu był uprawniony każdy członek zarządu samodzielnie, przy czym w Dziale 2 omawianego odpisu osoba która udzieliła pełnomocnictwa z dnia 31 maja 2010 r. została wymieniona. O istnieniu uprawnienia danego członka zarządu do udzielenia pełnomocnictwa świadczą adnotacje o kolejnych zmianach dokonanych we wpisie do rejestru, o czym poniżej. Zauważyć przy tym należy, że złożenie przez stronę skarżącą odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego na dzień udzielenia pełnomocnictwa mogłoby się okazać niemożliwe do zrealizowania. W świetle § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad udzielania informacji z Krajowego Rejestru Sądowego (Dz. U. Nr 281, poz. 2793) aktualny odpis zawiera aktualną treść wpisów w rejestrze pod danym numerem KRS. Aktualna treść wpisu w rozumieniu omawianego przepisu dotyczy zatem stanu na dzień wystawiania odpisu. W przedmiotowej sprawie strona skarżąca wezwanie o złożenie odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego otrzymała po złożeniu skargi i pełnomocnictwa, a więc aktualny odpis z KRS mogłaby uzyskać tylko po tej dacie, a taki z kolei odpis też nie byłby "aktualny" na dzień udzielonego pełnomocnictwa, czy też dzień wniesienia skargi. Należy uznać więc, że odpis przysłany przez skarżącą jest aktualny, to znaczy zawiera aktualne, prawdziwe dane odnośnie osób uprawnionych do reprezentowania spółki na dzień podpisania pełnomocnictwa. Przypomnieć należy, że każdy podmiot, który podlega obowiązkowemu wpisowi do rejestru przedsiębiorców zgodnie z art. 47 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (tj. Dz. U. z 2001 r., Nr 17, poz. 209 ze zm.), ma obowiązek zgłaszania m.in. informacji lub zmian informacji zawartych w dziale 2, w którym wymienione są osoby uprawnione do reprezentacji. Skoro zatem, ostatni wpis w rejestrze został dokonany w dniu 8 grudnia 2009 r., to odpis aktualny wydany w dniu 4 sierpnia 2010 r. był aktualny również w dniu 31 maja 2010 r., tj. w dniu podpisania pełnomocnictwa przez prokurenta spółki. Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, że Sąd I instancji bezpodstawnie odrzucił skargę Spółki. Na uwzględnienie zasługuje więc zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., albowiem w okolicznościach tej sprawy nie zachodziła przesłanka odrzucenia skargi wobec nieuzupełnienia braków skargi w wyznaczonym terminie. Przechodząc do analizy dalszej argumentacji przedstawionej w skardze kasacyjnej stwierdzić należy, że niezrozumiałym dla Sądu jest konsekwencja i upór profesjonalnego pełnomocnika Spółki, który pomimo treści art. 173 § 1 p.p.s.a. oraz prawidłowego pouczenia zawartego w piśmie przewodnim dotyczącym doręczenia odpisu postanowienia o odrzuceniu skargi, czy też zarządzenia przewodniczącego o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, twierdzi, że składanym przez niego środkiem zaskarżenia jest zażalenie. Już tylko na marginesie należy wskazać, że przepis art. 220 § 4 p.p.s.a. będący w przekonaniu profesjonalnego pełnomocnika podstawą do zwolnienia od wpisu sądowego nie ma w sprawie zastosowania. Z powyższych powodów w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zachodziła w rozpoznawanej sprawie podstawa do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.