II OSK 81/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary ( spr. ) Sędzia del. WSA Leszek Kamiński Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 września 2010 r. sygn. akt II SA/Lu 326/10 w sprawie ze skargi "E." Sp. z o.o. w C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia nałożonej grzywny 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od "E." Sp. z o.o. w C. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. kwotę 280 (słownie: dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, wyrokiem z dnia 23 września 2010r., sygn. akt II SA/Lu 326/10, po rozpoznaniu sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. w C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia nałożonej grzywny, uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Burmistrza Miasta R. z dnia [...] grudnia 2009r., Nr [...] oraz zasądził od Kolegium na rzecz skarżącej Spółki zwrot kosztów postępowania. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Pismem z dnia 26 listopada 2009 r. E. Spółka z o.o. wniosła o umorzenie grzywny nałożonej na nią postanowieniem Burmistrza Miasta R. z dnia [...] grudnia 2008 r., mającej na celu przymuszenie do wykonania obowiązku określonego w jego decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r., sprowadzającego się do usunięcia z nieruchomości położonej przy ulicy C. [...] w R. odpadów elektrycznych i elektronicznych i przekazania ich jednostce posiadającej zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gospodarki odpadami (zbieranie, transport, unieszkodliwianie). Spółka dowodziła, że posiada zezwolenie na zbieranie i transport odpadów wydane przez Wojewodę Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2004 r., z której wynika możliwość magazynowania odpadów na terenie do którego ma tytuł prawny, a tak jest w przypadku wspomnianej nieruchomości pozostającej w dzierżawie spółki. Poza tym spółka stwierdziła, że odpady zostały usunięte. Burmistrz Miasta R. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. odmówił umorzenia grzywny. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 125 §1 i § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) nałożone a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Nałożony na spółkę obowiązek nie został wykonany. Wprawdzie spółka dołączyła do wniosku kopie listów przewozowych, to jednak tylko w 2 z nich jako miejsce załadowania odpadów wskazano R., a poza tym dotyczyły odpadów o kodzie 16 02 16, podczas gdy decyzja nakazująca usunięcie odpadów dotyczyła odpadów niebezpiecznych o kodach 16 02 13* i 16 02 15*. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. utrzymało w mocy powyższą postanowienie. Kolegium uznało, że przedstawione przez Spółkę kopie 24 międzynarodowych listów przewozowych, kserokopia tłumaczenia z angielskiego umowy między tą spółką i niemieckim odbiorcą odpadów oraz potwierdzenie odbiorcy zagospodarowania dostarczonych w dniu 5 lutego 2008 r. odpadów złomu elektronicznego potwierdzają ustalenia organu I instancji. Wynika z nich bowiem, że w jednym przypadku dotyczą odpadów o kodzie 19 12 04, natomiast w pozostałych dwudziestu trzech odpadów o kodzie 19 02 16 (elementy usunięte z zużytych urządzeń, inne niż wymienione w 16 02 15*). Obowiązek nałożony na skarżącą Spółkę dotyczył zaś odpadów niebezpiecznych o kodzie 16 02 13* (zużyte urządzenia zawierające niebezpieczne elementy, inne niż wymienione w 16 02 09 do 16 02 12) oraz odpadów o kodzie 16 02 15* (niebezpieczne elementy usunięte ze zużytych urządzeń). Ponadto Spółka nie przedstawiła wymaganego zezwolenia na wywóz odpadów za granicę. Kolegium wskazało również, że na ocenę postanowienia nie mogą mieć wpływu podniesione przez skarżącą zarzuty co do przekształcenia odpadów przez ich demontaż i rozbiórki prowadzącej do oddzielenia odpadów niebezpiecznych, a co za tym idzie zmianę charakterystykę odpadów i ich oznaczeń kodowych, skoro odpadów nie usunięto. W skardze Spółka, wnosząc o uchylenie powyższego postanowienia, zarzuciła Kolegium nieuwzględnienie treści art. 125 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i brak umorzenia grzywny pomimo wykonania przez skarżącą obowiązku usunięcia odpadów urządzeń elektrycznych i elektronicznych z terenu nieruchomości w R. przy ul. C. [...] oraz naruszenie treści art. 7 oraz 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez zaniechanie uzupełnienia materiału dowodowego zebranego przez organ I Instancji. Skarżąca podkreśliła, że usunęła odpady niebezpieczne o kodach odpadów 16 02 13 i 16 02 15. Wprawdzie na przedstawionych dokumentach znajdował się kod odpadów 16 02 16, to jednak zgodnie z decyzją Marszałka Województwa Mazowieckiego Nr [...] w sprawie zezwolenia na odzysk powyższych odpadów niebezpiecznych o kodach 16 02 13 i 16 02 15 doprowadziła do przekształcenia odpadów niebezpiecznych w procesie odzysku, zgodnie z Załącznikiem nr 5 do ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (w szczególności przy użyciu metod: R14 Inne działania polegające na wykorzystaniu odpadów w całości lub części oraz R15 Przetwarzanie odpadów, w celu ich przygotowania do odzysku, w tym do recyklingu) co spowodowało zmianę ich oznaczenia kodowego na 16 02 16, które następnie zostały wywiezione. Według skarżącej do ustalenia czy obowiązek został wykonany nie jest wystarczające oparcie się przez organy jedynie na treści listów przewozowych - organy powinny dokonać samodzielnie ustalenia stanu faktycznego, odnosząc się przy tym wszechstronnie do zarzutów skarżącej. Spółka zaznaczyła, że odpady poddane odzyskowi o kodzie 16 02 16 nie podlegają obowiązkowi zgłoszeniowemu przewidzianemu w art. 7 – 9 Rozporządzenia WE NR 11013/2006 z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów. W ten sposób bowiem zmodyfikowane odpady klasyfikowane są na podstawie kodu GC020 Rozporządzenia (złom elektroniczny i odzyskane podzespoły elektroniczne) i znajdują się na tzw. "Zielonym" Wykazie Odpadów (Załącznik nr III Rozporządzenia). W przypadku odpadów znajdujących się na liście stosowana jest uproszczona procedura informacyjna opisana w art. 18 cytowanego rozporządzenia. W piśmie z dnia 29 lipca 2010 r. Spółka przesłała kopię decyzji Marszałka Województwa Lubelskiego z dnia [...] lutego 2010 r. zezwalającej na prowadzenie Zakładu Przetwarzania Odpadów w R. w zakresie wytwarzania, przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, z uwzględnieniem odzysku i zbierania odpadów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku wskazał, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy są wywody Spółki dotyczące błędnej interpretacji przez organy pojęć magazynowania i składowania odpadów, co miałoby doprowadzić do wydania wadliwej decyzji Burmistrza Miasta R. z dnia [...] kwietnia 2007 r. - wspomniane kwestie były przedmiotem badania przez organy administracji w toku instancyjnym oraz przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, który wyrokiem z dnia 13 listopada 2007 r. (sygn. akt II SA/Lu 640/07) oddalił skargę spółki na rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C.. Odnośnie natomiast meritum sprawy Sąd wskazał, że nakaz usunięcia odpadów określony w decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r. opierał się na ustaleniu, że skarżąca nie legitymowała się pozwoleniem na prowadzenie na terenie R. działalności polegającej na ich zbieraniu, odzysku i unieszkodliwianiu. W konsekwencji uznano, że przedmiotowa nieruchomość nie jest miejscem przeznaczonym do składowania lub magazynowania odpadów. Domagając się umorzenia grzywny skarżąca przedstawiła jednak decyzję Marszałka Województwa Lubelskiego z dnia[...]lutego 2010 r. w sprawie udzielenia jej pozwolenia na wytwarzanie odpadów powstałych w związku z prowadzeniem zakładu przetwarzania zużytego sprzętu elektronicznego i elektrycznego z uwzględnieniem odzysku i zbierania odpadów w obiekcie położonym przy ulicy C. [...] w R.. Z decyzji tej wynika, że skarżąca będzie prowadziła w tym miejscu zakład przetwarzania zużytego sprzętu elektronicznego i elektrycznego, powstałe zaś produkty częściowo będą wykorzystywane jako składnik mieszanki C. do produkcji wyrobów budowlanych, krawężników, kostki brukowej, czy kołków rozporowych. Decyzja zezwala ponadto spółce na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów opisanych kodem 16 02 13 i 16 02 15 , oraz zezwala w pkt 5 lit. d) oraz w pkt 11 lit. c) także na magazynowanie w tym miejscu odpadów o tym kodzie, wskazanych w jej pkt 4 i 10. Zdaniem Sądu z uzasadnienia orzeczenia Kolegium wynika, że nie rozważono znaczenia powyższej decyzji dla kwestii umorzenia grzywny, mimo, że data jej wydania jest wcześniejsza niż postanowienie organu odwoławczego. Oznacza to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania. Mając powyższe na względzie Sąd uchylił zarówno zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie Burmistrza na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Skargą kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżyło powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. przez błędne uzasadnienie wyroku w części wskazującej podstawę prawną rozstrzygnięcia i dalszy tok postępowania oraz art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. przez ich błędne zastosowanie. W oparciu o powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd nie zwrócił uwagi na fakt, iż dołączona do akt w trakcie postępowania decyzja Marszałka z dnia [...] lutego 2010 r. nałożyła na stronę szereg obowiązków. Stwierdzono w niej m.in., że "inwestor, przed rozpoczęciem działalności winien uzyskać stosowne decyzje, zezwolenia, opinie i pozostałe wymagane rozstrzygnięcia odpowiednich organów. Niniejsze zezwolenie nie jest równoznaczne ze zgodą innych kompetentnych organów w zakresie eksploatacji i funkcjonowania instalacji w obiekcie Spółki w R.". Dlatego też, zdaniem Kolegium, nie można uznać, że zaistniały już warunki do gromadzenia i przetwarzania odpadów, a tym samym, że istnieje jakakolwiek przesłanka do wznowienia. Byłoby to co najmniej przedwczesne. Toczące się postępowanie nie może służyć do legalizacji wcześniej prowadzonej niezgodnie z przepisami działalności. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Kolegium podniosło, że w zaskarżonym wyroku Sąd nie uzasadnił w żaden sposób motywów uchylenia postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym mającym na celu wykonania prawomocnej decyzji organu I instancji i nie zanegował prawidłowości toczącego się postępowania. Jedynie z góry uznał, że może nastąpić wznowienie postępowania. Ponadto Kolegium wskazało, że informację o wydaniu ww. decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. uzyskało z odpisu pisma strony z dnia 27 lipca 2010 r. Strona nie doręczyła odpisu decyzji ani nie informowała o jej wydaniu w trakcie postępowania przed Kolegium. W skardze kasacyjnej podniesiono również, iż Sąd powołując się na art. 135 p.p.s.a., nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z jego treści, dlaczego stwierdził lub nie stwierdził naruszenie przez organy prawa materialnego czy przepisów prawa procesowego w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Dopiero ustalenie, że poza zaskarżonym aktem lub czynnością konieczne jest jeszcze wzruszenie innych aktów (czynności) organów administracji pozwala na zastosowanie dyspozycji art. 135 p.p.s.a. Sąd nie wskazał, jaki inny akt miałby być wzruszony. Zdaniem Kolegium brak było podstaw do uchylenia decyzji organów obu instancji, ponieważ nie nastąpiło naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miałoby wpływ na treść rozstrzygnięcia. Sąd nie wykazał organom dowolności zarówno w gromadzeniu materiału dowodowego w niniejszej sprawie jak i w jego ocenie. Nie wykazał również naruszenia przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć wpływ na jej wynik. W piśmie procesowym z dnia 23 grudnia 2010 r. Spółka E. wniosła o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy i oddalenie skargi kasacyjnej. Spółka podniosła, iż przekazała do recyklingu odpady elektryczne i elektroniczne z wymontowanymi elementami niebezpiecznymi co automatycznie zmienia klasyfikacje odpadu. Spółka wskazała, że przedstawiła potwierdzone zgodnie z reprezentacją dokumenty handlowe związane z przekazaniem odpadów. Podnoszenie przez Kolegium kwestii procesu przekształcania odpadu w procesie oznaczonym symbolem R 14 bez wiedzy specjalistycznej jest podważeniem ustawy o odpadach, gdyż proces R 14 opisany jest w załączniku nr 5 tej ustawy. Również interpretacja Kolegium w zakresie przemieszczania odpadów obowiązujących przepisów jest błędna, gdyż Spółka prowadziła i prowadzi swoje działania związane z przemieszczaniem odpadów zgodnie z załącznikiem III rozporządzenia WE nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14.06.2006 r. (Dz. U.UEL z dnia 12 lipca 2006 r.). Ponadto Spółka podniosła, iż Kolegium zapomina, iż Urząd Marszałkowski wydał do dnia dzisiejszego szereg uzupełnień do decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. i w żadnej z nich nie warunkuje się prowadzenia działalności w związku z prowadzeniem zakładu przetwarzania odpadów innymi decyzjami administracyjnymi jakoby warunkującymi prowadzenie zakładu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej powiązane są z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla ją w całości lub w części, jeśli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania. Wyłączną przyczyną uchylenia zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji o odmowie umorzenia nałożonej grzywny w celu przymuszenia było przyjęcie przez Sąd I instancji, że ujawnienie przez stronę (zobowiązanego) w postępowaniu sądowoadministracyjnym nowego dowodu w sprawie, istniejącego w dniu wydania postanowienia (co stanowi przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.) spowodowało, że dla prawidłowego rozstrzygnięcia w przedmiocie umorzenia nałożonej grzywny konieczne stało się ponowne, prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, dla uchylenia przez sąd zaskarżonego aktu administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., nie wystarcza samo stwierdzenie, że po jego wydaniu doszło do ujawnienia nowych istotnych dla sprawy dowodów lub okoliczności faktycznych, istniejących w dniu wydania tego aktu, nieznanych organowi orzekającemu. Należy bowiem zauważyć, że przesłanki wznowienia postępowania powiązane są z kwalifikowanymi wadami procesowymi, uzasadniającymi uchylenie decyzji ostatecznej i rozstrzygnięcie sprawy w nowym, wolnym od wad "procesowych", postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z prezentowanym w piśmiennictwie poglądem (zob. glosę J. Zimmermana do wyroku NSA z 6 stycznia 1999 r., III SA 4728/97), przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego wskazane w k.p.a. mają dla postępowania sądowoadministracyjnego inne znaczenie, niż dla postępowania administracyjnego i skutkują przyjęciem odrębnego trybu postępowania. Uchylenie przez Sąd decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w związku z przesłanką z art. 145 k.p.a. wyklucza możliwość wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie tej przesłanki, sprawia bowiem, że sprawa zostanie rozstrzygnięta w nowym postępowaniu administracyjnym, które nie będzie jednak postępowaniem prowadzonym w trybie nadzwyczajnym (wznowienia postępowania). Samo stwierdzenie, że po wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego doszło do ujawnienia nowych dowodów lub okoliczności faktycznych, istniejących w dniu wydania tego aktu, a nieznanych organowi nie oznacza, że sąd automatycznie uchyla zaskarżony akt. Wykładnia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie może prowadzić do takiego rezultatu, iż przedstawienie w postępowaniu sądowoadministracyjnym jakichkolwiek dowodów, nawet takich, które nie mają żadnego wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie samo przez się będzie stanowiło samodzielną przesłankę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Uchylenie przez sąd zaskarżonego aktu administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. następuje, jeżeli w postępowaniu przed sądem administracyjnym pojawią się nowe istotne dowody lub okoliczności faktyczne, istniejące w dniu wydania tego aktu, nieznane organowi, których ocena miałaby znaczenie w sprawie i nie tylko prowadziłaby do wznowienia postępowania administracyjnego, ale także mogłaby prowadzić do zmiany treści zaskarżonej decyzji. Zatem istotne dla sprawy będą tylko te dowody lub okoliczności faktyczne, których istnienie lub brak będzie bezpośrednio wpływać na treść orzeczenia (wyrok NSA z 25 czerwca 1985 r., I SA 198/85, ONSA 1985/1/35). Oznacza to, że uchylenie przez sąd administracyjny zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w związku ze stwierdzeniem naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wiążące się z ujawnieniem nowych dowodów, musi być poprzedzone, w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego (art. 106 § 3 p.p.s.a.) oceną przydatności dowodu przedstawionego przez stronę dla potrzeb postępowania prowadzonego przez organ odwoławczy po uchyleniu aktu przez sąd. Stwierdzenie zaś, że doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego z uwagi na ujawnienie nowych okoliczności faktycznych, powinno być uzupełnione wyjaśnieniem, dlaczego sąd uważa te ujawnione okoliczności za istotne, a zatem w jaki sposób zapoznanie się z nimi przez organ może wpłynąć na wydanie odmiennego rozstrzygnięcia. Ten wpływ sąd administracyjny powinien wykazać w uzasadnieniu wyroku uwzględniającego skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. ( art. 141 § 4 p.p.s.a.). Jako nowy dowód, istniejący przed wydaniem przez organ odwoławczy zaskarżonego postanowienia, stanowiący podstawę wznowieniową i uzasadniający wydanie wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Sąd I instancji wskazał decyzję Marszałka Województwa Lubelskiego z dnia [...] lutego 2010r. w sprawie udzielenia Spółce E. pozwolenia na wytwarzanie odpadów powstałych w związku z prowadzeniem zakładu przetwarzania zużytego sprzętu elektronicznego i elektrycznego z uwzględnieniem odzysku i zbierania odpadów w obiekcie położonym przy ulicy C. [...] w R.. W badanej sprawie przedmiotem oceny Sądu I instancji była legalność wydanych w postępowaniu egzekucyjnym postanowień o odmowie umorzenia nałożonej grzywny w celu przymuszenia. Zgodnie z art. 125 § 1 i § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Postanowienie w sprawie umorzenia grzywny wydaje organ egzekucyjny na wniosek zobowiązanego. Na postanowienie o odmowie umorzenia grzywny służy zażalenie. Z przepisu tego wynika, że zobowiązany może skutecznie złożyć do organu egzekucyjnego wniosek o umorzenie grzywny jedynie po wykonaniu obowiązku administracyjnego określonego w tytule wykonawczym. Przesłanka umorzenia grzywny ( wykonanie obowiązku) musi być więc spełniona przed złożeniem wniosku, a organ ma dokonać oceny, czy zawarte we wniosku o umorzenie twierdzenia o wykonaniu obowiązku znajdują potwierdzenie w świetle okoliczności sprawy. W niniejszej sprawie postępowanie w trybie art. 125 u.p.e.a. o umorzenie grzywny zostało wszczęte wnioskiem zobowiązanej Spółki E. z dnia 26 listopada 2009r. Swój wniosek Spółka uzasadniała wykonaniem obowiązku określonego w decyzji Burmistrza Miasta R. z dnia [...] kwietnia 2007r. przed datą złożenia wniosku. Przedmiotem oceny organów egzekucyjnych przy rozpoznawaniu wniosku było więc wykonanie obowiązku nałożonego tą decyzją na datę wniosku – 26 listopada 2009r., a nie na datę wydawania przez organy egzekucyjne rozstrzygnięć w trybie art. 125 u.p.e.a. Za trafne należy zatem uznać zarzuty skargi kasacyjnej, że decyzja Marszałka Województwa Lubelskiego z dnia [...] lutego 2010r. w sprawie udzielenia Spółce E. pozwolenia na wytwarzanie odpadów, ze względu na datę jej wydania i przedmiot (pozwolenie na wytwarzanie odpadów w przyszłości) nie mogła stanowić podstawy wznowienia postępowania egzekucyjnego z wniosku Spółki z dnia 26 listopada 2009 r. o umorzenie grzywny w związku z wykonaniem obowiązku przed tą datą i w konsekwencji wyrok został wydany z naruszeniem przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a i art. 141 § 4 p.p.s.a. Z powyższych względów, uznając, że skarga kasacyjna oparta jest na usprawiedliwionych podstawach, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego znajduje uzasadnienie w przepisie art. 203 pkt. 2 p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji zobowiązany będzie do rozpoznania skargi przy uwzględnieniu oceny prawnej Naczelnego Sądu Administracyjnego.