II OZ 765/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary po rozpoznaniu w dniu 14 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lutego 2011 r., sygn. akt VII SO/Wa 38/10 w przedmiocie wymierzenia grzywny Szpitalowi K. w W. za nieprzekazanie do sądu skargi, odpowiedzi na skargę i akt administracyjnych w ustawowym terminie w sprawie z wniosku T. W. o wymierzenie grzywny Szpitalowi K. w W. postanawia: oddalić zażalenie. Pismem z dnia 30 sierpnia 2010 r., sprecyzowanym na wezwanie Sądu pismem z dnia 9 września 2010 r., skarżąca T. W. wniosła o wymierzenie grzywny Szpitalowi K. w W. w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że Szpital nie przekazał w terminie jej skargi z dnia 20 lipca 2010 r. dotyczącej niewykonania wyroku Sądu o sygn. akt OSA 1/03. Do powyższego wniosku załączono kserokopię ww. skargi. Szpital K. w W., w odpowiedzi na wniosek wniósł o odstąpienie od wymierzenia grzywny. Wskazał, iż miesięczne opóźnienie w przekazaniu skargi wraz z odpowiedzią na skargę wynikało ze złożoności sprawy trwającej już kilkanaście lat, dużej ilości zgromadzonych dokumentów, konieczności odszukania dokumentów wykazujących wykonanie wyroku, potrzeby zapoznania się z rozstrzygnięciem analogicznej sprawy toczącej się pod sygn. akt VII SA/Wa 2403/09. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 23 lutego 2011 r., sygn. akt VII SO/Wa 38/10, wymierzył ww. Szpitalowi grzywnę w kwocie 1000 zł i zasądził od tego Szpitala na rzecz T. W. zwrot kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu powyższego orzeczenia Sąd wskazał, że wymierzona grzywna stanowi w tym przypadku sankcję za naruszenie podstawowego prawa strony skarżącej do rozpatrzenia sprawy sądowoadministracyjnej bez nieuzasadnionej zwłoki. Podkreślił, iż bezsporne jest w niniejszej sprawie, że skarga T. W. na niewykonanie wyroku zawarta w piśmie z dnia 20 lipca 2010 r. i wniesiona w tym dniu, została przekazana przez Szpital do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z naruszeniem 30-dniowego terminu – akta wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę zostały bowiem złożone w Sądzie w dniu 29 września 2010 r., gdy tymczasem termin do ich przekazania upływał z dniem 19 sierpnia 2010 r. Uzasadniając wysokość wymierzonej grzywny Sąd podkreślił, że miał na uwadze, iż z wyjaśnień Szpitala nie wynika, aby przyczyną uchybienia terminu z art. 54 § 2 p.p.s.a. była ważna, usprawiedliwiająca tę sytuację okoliczność. W postanowieniu zaznaczono, że skarga z 20 lipca 2010 r. dotyczy niewykonania wyroku Sądu z dnia 19 maja 2003 r. oraz, że skargę na jego niewykonanie skarżąca złożyła już kolejny raz. Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 14 czerwca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2403/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę T. W. na niewykonanie przez ww. Szpital wyroku NSA z dnia 19 maja 2003 r. (sygn. akt OSA 1/03) z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącą obowiązku określonego w art. 154 § 1 p.p.s.a. - z tej okoliczności wynika, że Szpital winien mieć przygotowaną dokumentację potrzebną do sporządzenia odpowiedzi na skargę już na potrzeby wcześniejszej skargi, wniesionej w 2009 r. Oceniając sprawę i wymierzając grzywnę Sąd miał także na uwadze, iż skarga wraz z aktami i odpowiedzią na skargę została przekazana zanim Sąd rozpoznał wniosek o wymierzenie grzywny oraz, że opóźnienie w wykonaniu przez Szpital obowiązku z art. 54 § 2 p.p.s.a. wynosiło ponad miesiąc. T. W. zażaleniem z dnia 21 marca 2011 r. zaskarżyła powyższe postanowienie w części dotyczącej wysokości grzywny wymierzonej Szpitalowi K. w W., zarzucając Sądowi I instancji nieuwzględnienie rzeczywistych przyczyn, dla których dane opóźnienie nastąpiło, jak i nieuwzględnienie faktu niewykonania przez Szpital po dzień dzisiejszy nałożonego jeszcze w 2003 r. obowiązku wydania skarżącej kompletnej dokumentacji dotyczącej jej leczenia. W związku z powyższym w zażaleniu wniesiono o zmianę postanowienia w zaskarżonej części przez wymierzenie Szpitalowi K. w W. grzywny w jej najwyższej, dopuszczalnej wysokości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ ten natomiast przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 p.p.s.a.). W razie niezastosowania się do obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., to jest do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 55 § 1 p.p.s.a.). Podkreślenia wymaga, że zawarte w komentowanym przepisie określenie "sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu grzywny" oznacza, że rozstrzygając tę kwestię, sąd powinien brać pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc także przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, a także, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie grzywny organ wypełnił ten obowiązek. W zaskarżonym postanowieniu Sąd I instancji słusznie zwrócił uwagę na dyscyplinująco - restrykcyjny charakter grzywny wymierzonej na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. Nieuprawnione jest tym samym przypisywanie jej wyłącznie funkcji dyscyplinującej. Przepis art. 55 § 1 p.p.s.a. stanowi również sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2009, s. 180-181). Poza tym, grzywna ta pełni także funkcję prewencyjną, albowiem ukaranie organu służy zapobieganiu naruszeniu prawa przez organ w przyszłości. Realizacja tej funkcji odnosi się zarówno do organu, któremu grzywnę wymierzono, jak i innych organów, a jej celem jest zapobieganie przewlekaniu postępowania sądowoadministracyjnego. W okolicznościach niniejszej sprawy bezsporne jest, że Szpital K. w W. przekazał skargę T.W. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę z naruszeniem ustawowego terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo zatem uznał, iż przesłanka do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie wystąpiła. Odnośnie wymiaru wymierzonej organowi w niniejszej sprawie grzywny stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sposób właściwy ocenił całokształt okoliczności sprawy, który przedstawił w uzasadnieniu postanowienia, a wymierzoną w związku z tym organowi grzywnę w wysokości 1000 zł uznać należy za odpowiednią dla celu, jaki ma spełniać w ramach swych funkcji, w tym przypadku, wobec wykonania przez organ obowiązków, jedynie funkcji represyjnej i prewencyjnej. Ponadto wysokość przedmiotowej grzywny mieści się w granicach wyznaczonych art. 55 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. Zażalenie T. W., w którym wniesiono o wymierzenie Szpitalowi K. w W. grzywny w najwyższej, dopuszczalnej wysokości, nie zasługuje zatem na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.