VI SA/Wa 973/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2010 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę W dniu [...] kwietnia 2010 r. C.Sp. z o.o. z siedzibą w W. (skarżąca) złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 18700 złotych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] września 2009 r. na drodze powiatowej nr [...] w m-sc [...] dokonano zatrzymania pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...] z naczepą marki [...] o nr rejestracyjnym [...]. Pomiarów dokonano na stanowisku ważenia w miejscowości [...]. Powyższy zespół pojazdów był kierowany przez J. G. w imieniu oraz na rzecz przedsiębiorcy A. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...]. Załadowcą było P. Sp. z o.o., które zostało przekształcone zgodnie z art. 494 § 1 ksh i zostało przejęte przez C. Sp. z o.o., które to przedsiębiorstwo wstąpiło we wszystkie prawa i obowiązki spółki przejmowanej. Na podstawie zgromadzonej dokumentacji ustalono, że pojazdem wykonywano krajowy transport drogowy rzeczy. Przewożony towar był ładunkiem podzielnym – sypkim (tłuczeń). W toku przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono: 1. przekroczenie dopuszczalnej normy nacisku pojedynczej osi napędowej na drodze powiatowej, gdzie dopuszczalny nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu wynosi 8,0 t o 1,8 t, gdyż wynik wyniósł 9,8 t. 2. przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t dla potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep przy odległości pomiędzy osiami składowymi naczep, większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m – nacisk 27,01 t na potrójnej osi (przekroczenie o 5,21 t). 3. przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu członowego lub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy, zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem 13 marca 2003 r. – masa zespołu pojazdów 42,59 t (przekroczenie 0,59 t). Kierowca nie okazał do kontroli zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego. Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (WITD) nałożył na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości 18 700 zł za następujące naruszenia ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm., zwaną dalej uodp.): - przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych o nacisku osi powyżej 9,0 t do 9,5 t (art. 13g ust. 1, 2, 3 uodp w zw. z lp. 6 pkt 7 lit. d) załącznika nr 2 do tej ustawy); - 1200 złotych - przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych o nacisku osi za każde rozpoczęte przekroczenie o 0,5 t powyżej 9,5 t dodatkowo (art. 13 g ust. 1, 2, 3 uodp w zw. z lp. 6 pkt 7 lit. e załącznika nr 2 do tej ustawy); - 900 złotych - przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t dla potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m o sumie nacisków osi powyżej 24, 8 t do 26,3 t (art. 13 g ust. 1, 2, 3 uodp w zw. z lp. 6 pkt 6 lit. d załącznika nr 2 do tej ustawy); - 9000 złotych - przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczonych pojazdów o naciskach osi do 8,0 t dla potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m o sumie nacisków osi za każde rozpoczęte przekroczenie o 1,5 t powyżej 26,3 t dodatkowo (art. 13 g ust. 1, 2, 3 uodp w zw. z lp. 6 pkt 6 lit. e załącznika nr 2 do tej ustawy); - 7000 złotych - przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu członowego lub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy, zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem 13 marca 2003 r. powyżej 42, 0 t do 52, 0 t (art. 13 g ust. 1, 2, 3 uodp w zw. z lp. 9 pkt 11 lit. b załącznika nr 2 do tej ustawy); - 900 złotych. Organ pierwszej instancji wskazał, iż załadowca (skarżąca spółka) dopuszczając do opuszczenia terenu zakładu przez kontrolowany zespół pojazdów przekraczający dopuszczalne normy godził się na powstanie naruszenia nacisków osi oraz przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów. Ponadto podkreślił, że przewożony towar był ładunkiem podzielnym - sypkim i przed rozpoczęciem przejazdu była możliwość załadunku mniejszej ilości towaru. Uzasadniając nałożenie kary na załadowcę wskazał na przepis art. 13 g ust. 1 i ust. 1 b uodp zgodnie, z którym za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami i ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej na: a) podmiot wykonujący przejazd, nadawcę, b) nadawcę, załadowcę lub spedytora ładunku, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. WITD podkreślił, iż za działalność przedsiębiorstwa zawsze ponosi odpowiedzialność osoba, która je prowadzi - z podmiotowego punku widzenia - przedsiębiorca i jego organy. To na nich spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługują i to niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą. Od decyzji organu I instancji skarżąca złożyła odwołanie wnosząc o uchylenie zakwestionowanego rozstrzygnięcia. Zarzuciła naruszenie art. 13 g ust. 1 b pkt 2 uodp, a także art. 7, 8, 9, 10, 11, 45 kpa. W uzasadnieniu wskazano, iż organ I instancji nie wskazał dowodów, które w sposób jednoznaczny i bezsporny stwierdzałyby bezpośredni wpływ na powstałe naruszenia ze strony załadowcy. Ponadto podkreślono, że w chwili załadunku masa całkowita pojazdu mieściła się w dopuszczalnej normie tj. 42 t. Masa ładunku wynosiła 28, 15 t, co wraz z masą własną ciągnika siodłowego 7, 155 t i własnej naczepy 5, 350 t daje masę całkowitą 40, 655 t. Zdaniem skarżącej nie miała ona wpływu na późniejsze zdarzenia, które mogły spowodować zwiększenie masy pojazdu np. zmiana wilgotności ładunku wykonywania przewozu. Skarżąca wskazuje także, że nie miała wpływu na to jakimi drogami, a także w jaki sposób był przewożony ładunek. W jej ocenie okoliczności te, mające niewątpliwy wpływ na zgodność z prawem przewozu, zależą wyłącznie od woli przewoźnika. O wyboru drogi przewozu zależy, czy dopuszczalny nacisk na oś mieści się w normatywnych granicach, czy nie. Od sposobu przewozu zależy natomiast rozkład ładunku na naczepie, ponieważ towar sypki może się przemieścić w trakcie jazdy przy wykonywaniu gwałtownych manewrów na drodze. W ocenie skarżącej spółki zarzut wykonywania przejazdu bez zezwolenia jest bezzasadny, ponieważ wystąpienie o takie zezwolenie jest obowiązkiem przewoźnika. Jej zdaniem za nadzór nad załadunkiem odpowiedzialność ponosi przewoźnik, ponieważ to on wykonuje przewóz. Nie można więc w mniemaniu skarżącej automatycznie przesuwać odpowiedzialności na załadowcę. Wskazując na naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego skarżąca stwierdziła, iż z zawiadomienia o wszczęciu postępowania nie wynikał w sposób jasny i niewątpliwy zamiar organu I instancji obciążenie skarżącej odpowiedzialnością. Nie została przywołana żadna okoliczność, która uzasadniałaby istnienie przesłanek odpowiedzialności załadowcy. Skarżąca zarzuciła WITD brak wnikliwego zbadania przesłanek art. 13 g ust. 1 b pkt 2 utd. Jej zdaniem organ zastosował niedopuszczalną bo rozszerzająca wykładnie tego przepisu, zgodnie z którą odpowiedzialność przewoźnika pociąga automatycznie za sobą odpowiedzialność załadowcy. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, iż decyzja WITD została doręczona do siedziby oddziału spółki, zamiast jej głównej siedziby co skutkuje jej wadliwością. Rozpatrując odwołanie, decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, iż argumenty podniesione przez skarżącą w odwołaniu nie znajdują podstaw do ich uwzględnienia. Podkreślił, iż w wyniku ważenia oraz pomiarów nacisków stwierdzono naruszenia dopuszczalnych norm o wartości, wskazane w decyzji organu I instancji. W ocenie GITD art. 13g ust. 1b pkt 2 uodp nakłada na załadowcę obowiązek takiego załadunku, który nie będzie skutkował naruszeniem norm w zakresie dopuszczalnych parametrów pojazdu. W ocenie organu odwoławczego, materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że skarżąca spółka miała wpływ lub co najmniej godziła się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Z dokumentu W/Z z dnia [...] września 2009 r. wynika, że załadowca wydał 28,15 t tłucznia, zaś dopuszczalna ładowność naczepy określona w dowodzie rejestracyjnym wynosi 26,65 t. Skarżący dysponował zatem wskazówką, że następuje przekroczenie dopuszczalnej ładowności zespołu pojazdów co ma bezpośrednie przełożenie na przekroczenie nacisków poszczególnych osi. Mimo to umożliwił wyjazd takiego pojazdu na drogę publiczną. Stwierdził ponadto, że zarzuty dotyczące nieprzekroczenia dmc zespołu pojazdów wyliczone na podstawie zsumowania masy własnej poszczególnych członków pojazdów oraz masy ładunku nie mogą zostać uwzględnione, skoro przekroczono dopuszczalną ładowność naczepy (co przełożyło się na przekroczenie dmc zespołu pojazdów stwierdzone podczas kontroli drogowej). Brak urządzeń pomiarowych badających naciski osi, czy choćby masę całkowitą pojazdu oraz to, że po dokonaniu ważenia załadowca miał dane, iż dochodzi do przekroczenia dopuszczalnej ładowności przyczepy w ocenie organu jednoznacznie dowodzą, iż podmiot ten miał wpływ na powstanie tego naruszenia. Na powyższą decyzję skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę. Wnosząc o uchylenie zakwestionowanej decyzji w uzasadnieniu skargi przytoczyła zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji WITD. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując zarzuty wskazane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów nieprawidłowości zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Definicja pojazdu nienormatywnego, zawarta w art. 4 pkt. 25 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. nr 19, poz. 115 ze zm.) stanowi, iż pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach niniejszej ustawy, albo którego wymiary i masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach o ruchu drogowym, z wyłączeniem autobusów w zakresie nacisków osi. W myśl art. 61 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. nr 108, poz. 908 ze zm.) ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu (ust. 1). Ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę (ust. 2 pkt 1). Jeżeli masa, naciski osi lub wymiary pojazdu wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi, przejazd pojazdu jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia (art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie do art. 13g ust. 1b ustawy o drogach publicznych, karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na: 1) podmiot wykonujący przejazd; 2) nadawcę, załadowcę lub spedytora ładunku, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Zgodnie z art. 40 c ust. 1 cyt. ustawy w przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego oraz funkcjonariusz Policji mają prawo wymierzania i pobierania kary pieniężnej ustalonej, zgodnie z art. 13 g ust. 1 ust. 1b i 2 ustawy, w załączniku nr 2. Załącznik ten odnosi kary pieniężne do trzech kategorii dróg, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t, do 10,0 t oraz do 11,5 t i przyporządkowuje wysokość kar w kategorii danej drogi dla danego rodzaju osi, jednoznacznie określając dopuszczalne wartości nacisku danych osi na danej drodze, niepowodujące nałożenia kary. Załącznik stanowi integralną część ustawy o drogach publicznych i wraz z nią jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa, które użytkownicy dróg obowiązani są znać i stosować. Stosownie do art. 41 ust. 4 i 5 w/w ustawy wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t oraz wykaz dróg krajowych i dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, ustalone zostały rozporządzeniami Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. (odpowiednio: Dz. U. Nr 219, poz. 1860 i poz. 1861). Droga powiatowa nr [...], na której dokonano zatrzymania skontrolowanego zespołu pojazdów marki [...] nr rej [...] i naczepy nr rej [...] nie została w tych rozporządzeniach wymieniona. Zastosowanie znajduje więc przepis art. 41 ust. 6, w myśl którego drogi inne niż określone na podstawie ust. 4 i 5 stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. W przypadku potrójnych osi pojazdów silnikowych, przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 i nie większej niż 1,4 m dopuszczalna jest maksymalna suma nacisków osi do 21,8 t, w myśl zapisów Ip. 6 pkt 6 załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych. W załączniku tym określone są wysokości kar pieniężnych (o których mowa w powołanym wyżej art. 13g ust. 1 w/w ustawy), za przekroczenie dopuszczalnej masy oraz dopuszczalnych nacisków osi na drogach. Przedmiotowy pojazd był zarejestrowany po raz pierwszy przed dniem 13 marca 2003 r. W przypadku pojazdu członowego lub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy, zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem [...] marca 2003 r. dopuszczalna masa całkowita wynosi do 42 t włącznie, w myśl zapisów lp. 9 pkt 11 załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych. W wyniku ważenia oraz pomiarów pojazdu stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm: - nacisk 9,80 t na pojedynczej osi napędowej - przekroczenie o 1,80 t; - nacisk 27,01 t na potrójnej osi - przekroczenie o 5,21 t; - masa zespołu pojazdów 42,59 t - przekroczenie o 0,59 t; - przewoźnik nie okazał zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego. W niniejszej sprawie skarżąca nie kwestionuje ustaleń kontroli samych warunków ważenia. Służby Inspekcji Transportu Drogowego ustaliły, że kontrolowany pojazd, przewożący w momencie kontroli kruszywo, przekraczał dopuszczalne parametry w zakresie dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę oraz masę zespołu pojazdów. Rodzaj i wielkość przekroczeń utrwalone zostały w protokole kontroli z dnia [...] września 2009 r. Sporządzenie protokołu z kontroli znajduje umocowanie w art. 74 utd. W myśl powołanego przepisu z przeprowadzonych czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół, a jego kopię doręcza się kontrolowanemu (ust. 1). Protokół podpisują inspektor i kontrolowany. Do protokołu kontroli, kontrolowany może wnieść zastrzeżenia (ust. 2). Odmowę podpisania protokołu przez kontrolowanego odnotowuje się w protokole (ust. 3). Jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe, w ich zakresie działania, stanowi dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Protokół korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia. Dlatego podpisanie bez zastrzeżeń przez osobę kontrolowaną protokołu stanowi dowód w sprawie. Orzecznictwo sądowe przywiązuje istotne znaczenie do funkcji dowodowej protokołu z kontroli drogowej (m.in. wyrok WSA w Warszawie z 8 września 2005 r., VI SA/Wa 1224/04 LEX nr 205475, wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 maja 2004 r., sygn. akt II SA 4151/02, LEX nr 148941). W rozpatrywanej sprawie kierowca pojazdu poddanego kontroli nie żądał powtórnego ważenia, a także nie zgłosił uwag do przedmiotowego protokołu kontroli. W aktach administracyjnych znajduje się dokumentacja dotycząca legalizacji przyrządów użytych do wykonania pomiarów, a także protokół z pomiaru równości terenu. Powyższe dokumenty zostały okazane kierującemu pojazdem przed dokonanymi pomiarami. Kopię protokołu kontroli przesłano skarżącej spółce wraz z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie. Strona mogła się zatem zapoznać z wynikami kontroli i zgłosić ewentualne zastrzeżenia. Spółka C. z takiego uprawnienia nie skorzystała a jedynie powiadomiła organ o przekształceniu dokonanym zgodnie z art. 494 § 1 ksh (vide pismo z dnia [...] października 2009 r. k. 64 akt adm.). Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnienia wymaga kwestia przesłanek odpowiedzialności załadowcy określonych w art. 13g ust. 1b pkt b ustawy o drogach publicznych. Jak wynika z powołanego wyżej przepisu, przesłanką odpowiedzialności nadawcy, załadowcy lub spedytora ładunku za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu, jest jednoznaczne wykazanie - poprzez wskazanie okoliczności sprawy bądź odpowiednich dowodów - że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Odpowiedzialność wymienionych wyżej podmiotów, jest odpowiedzialnością dodatkową w stosunku do obligatoryjnej odpowiedzialności przewoźnika wykonującego przewóz - jest to odpowiedzialność równoległa w stosunku do przewoźnika, a warunkiem jej poniesienia jest spełnienie przesłanek wymienionych w art. 13g ust. 1 b pkt 2. W niniejszej sprawie należało zatem wyjaśnić czy postępowanie poprzedzające nałożenie kary pieniężnej zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy oraz czy organ prawidłowo zastosował przesłanki odpowiedzialności załadowcy. W ocenie Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone przez organy obu instancji zgodnie z zasadami określonymi w kpa. Kontrola drogowa, w toku której dokonano ważenia pojazdu, została przeprowadzona w sposób prawidłowy, miejsce ważenia legitymowało się dokumentem potwierdzającym spełnienie wszelkich warunków koniecznych do wykonywania pomiarów nacisków oraz masy pojazdów, wagi miały świadectwo legalizacji, a kierowca nie kwestionował wyniku ważenia i nie wnosił o jego powtórzenie. Protokół kontroli został podpisany przez kierowcę bez uwag. Skarżącą, na podstawie art. 61 § 1 kpa, zawiadomiono pismem z [...] września 2009 r. o wszczęciu postępowania informując jednocześnie o jej prawach zgodnie z art. 10 § 1 kpa. W aktach sprawy znajduje się również dokument WZ wystawiony przez skarżącą, z którego wynika, że wydała kierującemu pojazdem 28,15 t tłucznia 31-36. Przy czym, co należy podkreślić, ilość wydanego tłucznia nie jest przez spółkę C. kwestionowana. Jednakże skarżąca spółka podkreśla w odwołaniu i skardze do Sądu, że kierowca (przewoźnik) podpisując dokument WZ przyjął odpowiedzialność za ewentualne skutki i następstwa dokonanego wykroczenia i z tymi skutkami się godził. Z powyższą argumentacją nie sposób się zgodzić. Organy wskazały dowody, które bezpośrednio świadczyły o wpływie, a co najmniej godzeniu się skarżącej na stwierdzone naruszenia. Dowodem tym jest przede wszystkim niekwestionowany przez stronę dokument wywozowy (WZ) z którego wynika, iż załadowano naczepę tłuczniem o wadze 28150 kg (28,15 t) podczas gdy dopuszczalna ładowność naczepy wynosiła 26650 kg, co wynika z zapisu w dowodzie rejestracyjnym pojazdu poddanego kontroli (vide kopia dowodu rejestracyjnego naczepy specjalnej znajdująca się w aktach adm. k.7). Z powyższego wynika, że załadowca dopuścił się przekroczenia parametru dopuszczalnej ładowności naczepy, ładując więcej tłucznia niż wynosiła jej dopuszczalna ładowność. W tym stanie rzeczy uprawniony jest wniosek organu, iż skarżąca spółka miała wpływ na powstanie naruszenia w postaci przekroczenia dopuszczalnej masy zespołu pojazdów. Niewątpliwie przekroczenie dopuszczalnej masy zespołu zawsze skutkuje wystąpieniem przekroczenia nacisków na osie, co z kolei znalazło potwierdzenie w wynikach dokonanych pomiarów wzmiankowanych nacisków. Argumenty strony opierające się na matematycznym zsumowaniu danych zawartych w dowodzie rejestracyjnym również nie mogą prowadzić do uwzględnienia skargi. Jak już wyżej wspomniano pojazd poddany kontroli został zarejestrowany przed [...] marca 2003 r., a zatem jego DMC może wynosić 42 tony. Z punktu widzenia niniejszej sprawy okolicznością istotną jest fakt, że wynik ważenia wynosił 42,59 t a zatem przekroczono dopuszczalną masę zespołu o 0,59 t. Jak wynika z zaskarżonej decyzji za takie właśnie przekroczenie DMC organ nałożył na skarżącą spółkę karę w wysokości 600 zł tj. zgodnie z lp. 9 pkt 11 lit. b załącznika do uodp. Mając powyższe na uwadze, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ppsa.