I OZ 33/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rajewska po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 listopada 2010 r. sygn. akt II SAB/Sz 45/10 o oddaleniu w pkt 1 wniosku o sprostowanie oraz o oddaleniu w pkt 2 wniosku o uzupełnienie postanowienia z dnia 24 września 2010 r. w sprawie ze skargi J. C. na bezczynność Burmistrza Łobza w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia: 1. oddalić zażalenie na pkt 1 zaskarżonego postanowienia: 2. odrzucić zażalenie na pkt 2 zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 10 listopada 2010 r. sygn. akt II SAB/Sz 45/10 w pkt 1 oddalił wniosek J. C. o sprostowanie postanowienia z dnia 24 września 2010 r., a w pkt 2 oddalił wniosek skarżącego u uzupełnienie tego postanowienia. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 24 września 2010 r. została odrzucona jako niedopuszczalna skarga J. C. na bezczynność Burmistrza Łobza w przedmiocie rozpoznania wniosku. Pismem datowanym na dzień 8 października 2010 r. skarżący złożył wniosek o sprostowanie wydanego postanowienia oraz o jego uzupełnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalając wyżej wymienione wnioski stwierdził, że postanowienie z dnia 24 września 2010 r. nie zawiera wymienionych w przepisie art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej powoływana jako P.p.s.a.) niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek. Treść tego orzeczenia jest jasna i jednoznaczna i nie istnieją żadne logiczne przesłanki, które nakazywałyby jego sprostowanie. Ponadto stwierdzenia zawarte we wniosku J. C. o uzupełnienie postanowienia nie mogą stanowić podstawy uzupełnienia postanowienia, ponieważ prowadziłyby do ponownego badania dopuszczalności wniesionej skargi. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J. C., zarzucając naruszenie art. 31 ust. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji oraz art. 183 § 2 ust. 5 P.p.s.a. \ Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z przepisu art. 156 § 1 w związku z art. 166 P.p.s.a. wynika możliwość sprostowania niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek w postanowieniu. Jest to konstrukcja procesowa, która ma na celu naprawienie wadliwości orzeczenia poprzez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał. Omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (zaskarżonego aktu lub czynności. Błąd pisarski może polegać np. na niewłaściwym przywołaniu nazwy lub wyrazu, mylnej jego pisowni, opuszczeniu czy wreszcie błędzie gramatycznym. Błąd rachunkowy polega na niewłaściwym przeprowadzeniu przez sąd działań arytmetycznych, inna oczywista omyłka może zaś polegać np. na wadliwej nazwie orzeczenia. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w postanowieniu z dnia 24 września 2010 r. błędów pisarskich lub rachunkowych oraz oczywistych omyłek wymagających sprostowania. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 postanowienia. Ponadto wskazać należy, że zgodnie z art. 194 § 1 P.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje jedynie na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w tym przepisie. Żaden z przepisów cytowanej ustawy nie przewiduje jednak możliwości złożenia zażalenia na postanowienie o odmowie uzupełnienia postanowienia czy wyroku. Postanowienie takie może być przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego na etapie rozpoznania środka odwoławczego od orzeczenia, o którego uzupełnienie strona wystąpiła W tej sytuacji, zażalenie J. C. na pkt 2 postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 listopada 2010 r., jako niedopuszczalne podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 i art. 180 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.