VI SA/Wa 265/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2010 r. sprawy ze skargi R. z/s w Dublinie, I. na postanowienie Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...] Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] października 2007 r., nr [...] przez R. z siedzibą w Dublinie, I. Do wydania postanowienia doszło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne: Decyzją z [...] października 2007 r., nr [...] Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego stwierdził naruszenie przez przewoźnika lotniczego R. z siedzibą w Dublinie, I. art. 7 ust. 1 lit. a w związku z art. 5 ust. 1 lit. c oraz art. 9 ust. 2 w związku z art. 5 ust. 1 lit. b przepisów rozporządzenia nr 261/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r., ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie nr 295/91 (Dz. U. UE L 46 z 17 lutego 2004 r.) polegające na niedopełnieniu obowiązku: - wypłaty na rzecz pasażera odszkodowania w wysokości 250 EUR, - zapewnienie pasażerowi dwóch bezpłatnych rozmów telefonicznych, w związku z odwołaniem rejsu nr [..], który miał odbyć się [...] kwietnia 2006 r. na trasie z W. do L. Opisana wyżej decyzja została doręczona R. z siedzibą w Dublinie, I. w dniu 15 października 2007 r., w miejscu siedziby przewoźnika lotniczego. Strona złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Wniosek ten został nadany w polskiej placówce pocztowej w dniu 31 października 2007 r., 16 dnia od dnia doręczenia stronie zaskarżonej decyzji. Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego, postanowieniem z dnia [...] listopada 2007 r., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] października 2007 r. przez R. z siedzibą w Dublinie, I. Podkreślił, że warunkiem skuteczności czynności procesowej – złożenie wniosku o ponowne rozpoznania sprawy – jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie terminu powoduje bezskuteczność wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Oznacza to, że w przypadku złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy z uchybieniem terminu bez jednoczesnego braku wniosku o przywrócenie tego terminu organ administracji publicznej, stosownie do art. 129 § 2 kpa w związku z art. 127 § 3 kpa, jest zobowiązany wydać postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Przedmiotowe odwołanie zostało nadane w polskiej placówce pocztowej 31 października 2007 r., a więc 16 dnia od dnia doręczenia stronie zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy miał obowiązek stwierdzić, stosownie do art. 134 kpa, uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Skargę na postanowienie Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego z [...] listopada 2007 r., nr [...] złożył R. z siedzibą w Dublinie, I. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1. naruszenie art. 9 kpa poprzez nienależyte poinformowanie strony skarżącej o okolicznościach faktycznych i prawnych postępowania, wyrażające się w doręczeniu stronie decyzji w innym języku aniżeli język angielski, który to język jest językiem urzędowym siedziby skarżącej w Irlandii, 2. naruszenie art. 39 kpa poprzez błędną jego wykładnię i zastosowanie polegające na nieprawidłowym doręczeniu decyzji skarżącemu za pośrednictwem firmy kurierskiej, albowiem brak było w chwili doręczenia przedmiotowej decyzji jakichkolwiek uzasadnionych okoliczności, które uzasadniałyby skorzystanie z innej niż przez pocztę formy doręczenia, a nadto brak było upoważnienia do doręczenia dokonywanego przez inne osoby lub organy, w konsekwencji czego skarżący nie potraktował jako urzędowej tak doręczonej korespondencji, 3. naruszenie art. 107 § 1 kpa poprzez przytoczenie wyłącznie nieoficjalnego (tj. nie w formie tłumaczenia przysięgłego) tekstu konstytutywnych elementów decyzji administracyjnej, 4. naruszenie art. 107 § 3 kpa poprzez zamieszczenie wyłącznie polskiego tekstu uzasadnienia decyzji uniemożliwiając w ten sposób stronie zapoznanie się z faktami, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, podczas gdy Rozporządzenie Rady (WE) 1348/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie doręczania w Państwach Członkowskich sądowych i pozasądowych dokumentów w sprawach cywilnych i handlowych wymaga, aby pisma w takich postępowaniach były w całości przysięgłe tłumaczone na język, którym włada adresat. W odpowiedzi na skargę, uzupełnionej pismem z 2 sierpnia 2010 r., Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego wnosił o jej oddalenie. Podkreślił, iż zarzut naruszenia Rozporządzenie Rady (WE) 1348/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie doręczania w Państwach Członkowskich sądowych i pozasądowych dokumentów w sprawach cywilnych i handlowych jest bezzasadny. Art. 16 tegoż rozporządzenia stanowi, że dokumenty pozasądowe mogą być przekazywane w celu doręczenia w innym Państwie Członkowskim zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia. Z przepisu tego wynika bezsprzecznie, zdaniem organu, że przekazywanie dokumentów w celu ich doręczenia w innym Państwie Członkowskim, w ramach postępowania administracyjnego może, ale nie musi być dokonywane w sposób określony rozporządzeniem. Podmiot taki jak R. z siedzibą w Dublinie, I. decydując się świadczyć usługi przewozu osób, bagażu i towarów z Polski i do Polski powinien mieć świadomość, iż w postępowaniach przed organami polskimi będzie otrzymywał decyzje oraz wszelkie inne pisma w języku polskim i będą one skuteczne. Nieznajomość języka polskiego nie może być uznana jako okoliczność usprawiedliwiającą uchybienie terminu, co wynika z wyroku NSA z 6 września 2001 r. w sprawie V SA 165/01. Natomiast okoliczność, iż organ pomimo braku obowiązku dokonał tłumaczenia sentencji decyzji oraz pouczenia strony o przysługujących środkach zaskarżenia nie może być oceniane negatywnie. Tym samym zarzut naruszenia art. 9 i 107 § 1 i 3 kpa, w ocenie organu, nie jest zasadny. Ustosunkowując się do naruszenia art. 39 kpa organ stwierdził, iż jest on także niezasadny. Okoliczność, iż organ posłużył się formą doręczenia decyzji przy użyciu upoważnionej osoby, zamiast jak zwykle przesyłką pocztową nie stanowi naruszenia prawa. Spółka ma siedzibę w Irlandii i nie ma przedstawicielstwa, ani przedsiębiorstwa w Polsce. Decyzję z [...] października 2007 r., stosownie do art. 45 kpa, należało jej doręczyć w lokalu jej siedziby tj. w Irlandii. Z uwagi na to, że poczta irlandzka nie zwraca PP Poczta Polska zwrotnych poświadczeń odbioru, obowiązkiem Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego było doręczyć pismo w sprawie za pomocą innego, wskazanego w art. 39 kpa, podmiotu. Z uwagi na wysokie koszty doręczenia pism przez pracowników oraz czasochłonność takiego doręczenia organ skorzystał z publicznie dostępnej oferty osoby prawnej – spółki z o.o. DHL Expres (Poland) w Warszawie, którą upoważnił do doręczania pism urzędowych i za pośrednictwem jej kurierów, postanowił doręczyć przedmiotową decyzję do lokalu siedziby skarżącej. Kodeks postępowania administracyjnego, w przepisie art. 39 kpa przez "upoważnioną osobę" rozumie każdą osobę fizyczną i prawną. Obowiązki wynikające z Rozporządzenia Rady (WE) nr 1348/2000 z 29 maja 2000 r. mają charakter publicznoprawny, a nie prywatnoprawny. Z raportu do listu przewozowego wynika, że przesyłka zawierająca skarżoną decyzję została doręczona do siedziby spółki 15 października 2007 r., a odbiór został pokwitowany przez [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej p.p.s.a.). Zatem ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, w przedmiotowej sprawie – postanowienia, Sąd stwierdził, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa. Istota, zaskarżonego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, postanowienia sprowadza się do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] października 2007 r., nr [...] przez R. z siedzibą w Dublinie, I. Decyzja Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z [...] października 2007 r., nr [...] została doręczona stronie – przewoźnikowi lotniczemu w miejscu jego siedziby tj. Dublinie w I. w dniu [...] października 2007 r. Wynika to, w sposób niebudzący wątpliwości, z listu przewozowego nr [...], wystawionego w dniu 12 października 2007 r., znajdującego się w aktach administracyjnych. Odwołanie decyzji skarżąca nadała w polskiej placówce pocztowej w dniu 31 października 2007 r., tj. 16 dnia od dnia doręczenia stronie zaskarżonej decyzji. Ta okoliczność także wynika z akt administracyjnych. Powyższe okoliczności nie były też kwestionowane przez stronę. Trafnie więc Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania, albowiem każde uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy powoduje, że organ odwoławczy ma obowiązek stwierdzić, stosownie do art. 134 kpa, to uchybienie, chyba że strona składa prośbę o przywrócenie terminu. W przedmiotowej sprawie strona nie składała wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Tego faktu strona także nie kwestionowała. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej organ, dokonując doręczenia decyzji z dnia [...] października 2007 r., nr [...] stronie, nie naruszył art. 39 kpa. Stosownie do jego brzmienia, organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Z przepisu art. 39 kpa nie wynikają żadne ograniczenia w wyborze podmiotów dokonujących doręczenia, jak również nie można uznać za wiążącą w wyborze kolejność ich wymienienia w przepisie. Wszelkie pisma, w tym decyzje i postanowienia, powinny być doręczone przede wszystkim skutecznie. Skuteczność doręczenia pisma obciąża organ administracji publicznej. To na nim spoczywa obowiązek dochowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Okoliczność, że organ przy doręczeniu decyzji posłużył się upoważnioną osobą (upoważniona osoba to także osoba prawna), zamiast zwykle stosowaną przesyłką pocztową, nie stanowi naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Potwierdza to doktryna i orzecznictwo sądowoadministracyjne wyrażające wielokrotnie pogląd, że posłużenie się przez organ formą doręczenia inną, niż zwykle stosowaną przesyłką pocztową jest zgodne z przepisami. W przedmiotowej sprawie organ skorzystał z publicznie dostępnej oferty osoby prawnej – spółki z o.o. DHL Express (Poland) w Warszawie i za pośrednictwem jej kurierów doręcza pisma do lokalu skarżącego. Kurierzy doręczający, wykonujący zlecenie spółki, nie muszą mieć odrębnego upoważnienia. Upoważnienie posiada spółka na podstawie umowy – wniosku o otwarcie konta z 1 lutego 2007 r., znajdującego się w aktach administracyjnych. W nich znajdują się także: kopia pisma Centrum Usług Pocztowych Przedstawicielstwo Operacyjne w Warszawie z 4 lutego 2007 r., pisma z: 4 października 2006 r., 24 stycznia 2007 r. Dowodzą one wespół upoważnienia spółki z o.o. DHL Express (Poland) w Warszawie do doręczania pism skarżącej. Tym samym zarzut braku upoważnienia do doręczania pism przez kurierów spółki z o.o. DHL Express (Poland) w Warszawie nie jest zasadny. Doręczenia decyzji z dnia [...] października 2007 r., nr [...] organ dokonał zgodnie z zasadą wyrażona w art. 45 kpa, który nakazuje doręczania jednostkom organizacyjnym, jaką jest niewątpliwie spółka R., pism w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Skarżący jest spółką z siedzibą w Irlandii, która nie ma oddziału ani przedstawicielstwa w Polsce. Prawidłowo więc organ doręczył decyzję w lokalu siedziby tj. w Irlandii. Została ona doręczona w dniu 15 października 2007 r. Odbiór pokwitował [...]. Okoliczność prawidłowości doręczenie pisma (decyzji) w siedzibie spółki przez osobę upoważnioną do odbioru przesyłek nie była kwestionowana przez stronę skarżącą. W świetle powyższych rozważań, zgodzić się należy z organem, że decyzja Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] października 2007 r., nr [...] została prawidłowo i skutecznie doręczona stronie skarżącej 15 października 2007 r., a wniesione odwołanie zostało złożone z uchybieniem terminu. Wobec tego, że decyzja Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] października 2007 r., nr [...] została skarżącej prawidłowo doręczona, nie jest istotne, z punktu widzenia poprawności czynności procesowych i biegu postępowania, czy adresat (R. z siedzibą w Dublinie, I.) zapoznał się z treścią pisma. Z pewnością potencjalnie mógł się z nią zapoznać. Zarzuty naruszenia art. 9, 107 § 1 i § 3 kpa dotyczą w istocie decyzji z [...] października 2007 r., która nieskutecznie została zaskarżona w toku instancji. Winna ona być, w ocenie skarżącej, doręczona jej w tłumaczeniu przysięgłym na język angielski. Zdaniem Sądu ten zarzut także nie jest zasadny. W tym zakresie należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim, podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, dokonują wszelkich czynności urzędowych oraz składają oświadczenia w języku polskim, chyba, że przepisy szczególne stanowią inaczej. Tymczasem żaden przepis nie nakazuje Prezesowi Urzędu Lotnictwa Cywilnego wydawania decyzji administracyjnych w sprawie skarg na naruszenie rozporządzenia 261/2004 WE w języku innym niż urzędowy tj. w języku polskim. Nieznajomość języka polskiego nie może być uznawana za okoliczność uniemożliwiającą skuteczne doręczenie pisma. Nieznajomość języka polskiego powinna skłonić stronę do skorzystania z pomocy tłumacza. Raport listu przewozowego został sporządzony w języku angielskim, podobnie potwierdzenie odbioru. Wynika z nich niezbicie rodzaj doręczonej stronie przesyłki. Także sentencja decyzji i pouczenie, mimo braku wymogu, zostało doręczone w tłumaczeniu na język angielski. Także zarzut nieuwzględnienia w sprawie przepisów rozporządzenia Rady (WE) z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie doręczania w Państwach Członkowskich sądowych i pozasądowych dokumentów w sprawach cywilnych i handlowych, gdyż decyzja Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] października 2007 r., nr [...] jest de facto wydana w sprawie cywilnej, nie jest zasadny. Wbrew twierdzeniom skarżącej decyzja Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] października 2007 r., nr [...], zdaniem Sądu, nie została wydana w sprawie cywilnej tylko administracyjnej. W doktrynie prawa i postępowania administracyjnego pojęciu "sprawa indywidualna" ("sprawa administracyjna") nadaje się różne znaczenia. W szczególności przez sprawę administracyjną rozumie się: a) "pewną konkretną sytuację życiową, w której interes indywidualny i interes społeczny mają znaleźć wyraz na podstawie prawa administracyjnego w formie władczego rozstrzygnięcia po przeprowadzeniu określonego prawem postępowania" (K. Jandy-Jendrośka, J. Jendrośka, System jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego (w:) System prawa administracyjnego, t. III, s. 195-196), b) "zespół okoliczności faktycznych i prawnych, w których organ administracji państwowej stosuje normę prawa administracyjnego w celu ustanowienia po stronie określonego podmiotu (podmiotów) sytuacji prawnej w postaci udzielenia (odmowy udzielenia) żądanego uprawnienia albo w postaci obciążenia określonym obowiązkiem" (W. Dawidowicz, Zarys procesu, 1989, s. 8), c) "zindywidualizowany i skonkretyzowany splot stosunków między danym organem administracji państwowej a daną jednostką" (E. Iserzon, Komentarz, 1937, s. 22), d) "pierwotne ustanowienie sytuacji prawnej po stronie określonego podmiotu reprezentującego interes oparty na prawie administracyjnym (J. Zimmermann, Administracyjny tok instancji, Kraków 1986, s. 13), e) "wszystkie okoliczności faktyczne i prawne, ze względu na które zainteresowana osoba żąda wydania decyzji administracyjnej albo ze względu na które właściwy organ administracji publicznej może lub powinien taką decyzję wydać. Chodzi zatem o fakty i zdarzenia tworzące tzw. stan faktyczny sprawy oraz prawa i obowiązki, które na podstawie obowiązujących przepisów prawa administracyjnego mogą lub powinny być przyznane lub nałożone na osobę - adresata decyzji administracyjnej" (E. Bojanowski, Postępowanie administracyjne, 1999, s. 15) f) przedmiot postępowania administracyjnego toczącego się przed właściwym organem administracji (A. Wilczyńska, Sprawa z zakresu administracji publicznej na tle pojęć sprawy administracyjnej i sprawy cywilnej - zagadnienia teoretyczno prawne, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2008, nr 5, s. 83-84); szerzej, zob. T. Kiełkowski, Sprawa administracyjna, Kraków 2004, passim. Decyzja Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] października 2007 r., nr [...] została wydana w sprawie, w której organ administracji publicznej (Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego) stosował normę prawa administracyjnego tj. art. 7 ust. 1 lit. a w związku z art. 5 ust. 1 lit. c oraz art. 9 ust. 2 w związku z art. 5 ust. 1 lit. b przepisów rozporządzenia nr 261/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie nr 295/91 (Dz. U. UE L 46 z 17 lutego 2004 r.) w związku z zaistnieniem zespołu okoliczności faktycznych polegającego na niedopełnieniu obowiązku: - wypłaty na rzecz pasażera odszkodowania w wysokości 250 EUR, - zapewnienie pasażerowi dwóch bezpłatnych rozmów telefonicznych, w związku z odwołaniem rejsu nr FR 8406, który miał odbyć się 25 kwietnia 2006 r. na trasie z W. do L. Zgodnie z art. 21 ust. 2 i 2a ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. prawo lotnicze (Dz. U.2006.100.696) do zadań i kompetencji Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego należy wykonywanie funkcji organu administracji lotniczej i nadzoru lotniczego, określonych w ustawie, oraz funkcji władzy lotniczej w rozumieniu umów i przepisów międzynarodowych, w tym związanych z regulacją rynku usług lotniczych, i w powyższym zakresie Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego wykonuje uprawnienia państwa członkowskiego Unii Europejskiej, właściwego organu państwa członkowskiego oraz kompetentnej władzy państwa członkowskiego, o których mowa w rozporządzeniach m. in. 261/2004/WE z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie nr 295/91 (Dz. U. UE L 46 z 17 lutego 2004 r.). Zakresem rozporządzenia objęte zostało prawo do odszkodowania (art. 7), które w swej istocie jest uprawnieniem pasażera do żądania zapłaty przez przewoźnika zryczałtowanej kary pieniężnej czyli kary ustawowej. Znajduje ono zastosowanie w przypadku odwołania lotu. Polska w ramach swobody wskazania organu administracyjnego właściwego do rozpatrywania skarg pasażerów na działalność przewoźników lotniczych (art. 2 preambuły) zdecydowała o przypisaniu tej kompetencji Prezesowi Urzędu Lotnictwa Cywilnego, co w konsekwencji spowodowało rozpatrywanie skarg przez sądy administracyjne, a nie powszechne. Jeżeli przepis prawa przyznaje właściwość postępowania administracyjnego do załatwienia sprawy, to mają zastosowanie przepisy prawa procesowego administracyjnego, skodyfikowane w kodeksie postępowania administracyjnego. Przyznanie przez ustawodawcę organom administracji publicznej kompetencji do autorytatywnego i jednostronnego rozstrzygania określonych zagadnień prawnych na drodze postępowania administracyjnego w stosunku do podmiotu stojącego poza administracją, kreuje w sensie materialnym sprawę administracyjną. Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 15 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił jako nieuzasadnioną.