IV SA/Wa 839/10

Dnia 27 września 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska - Baran, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska (spr.), Protokolant Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2010 roku sprawy ze skarg Stowarzyszenia Z. z siedzibą w W., Spółdzielni Mieszkaniowej W. z siedzibą w W. i Stowarzyszenia O., na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia - oddala skargi - Decyzją z dnia [...] maja 2009r. nr [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska działając na podstawie art. 46a ust. 7 pkt 1 lit. a tiret pierwsze, art. 46 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008r. Nr 25, poz. 150 ) w zw. z art. 153 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199 poz. 1227), art. 104 i 108 § 1 k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] stycznia 2008r. Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie północnego wylotu z W. drogi ekspresowej [...] w kierunku G. na odcinku [...] w W. Odwołanie od powyższej decyzji złożyło Stowarzyszenie "Z.", zarzucając przede wszystkim wskazanie do realizacji wariantu II przebiegającego przez obszar [...] Parku Narodowego, podczas gdy powinien zostać wybrany wariant I, wydanie decyzji przed uzyskaniem przez Inwestora pozwolenia Ministra Środowiska na przecięcie przez trasę obszaru [...] Parku Narodowego, brak jednoznacznych wniosków odnośnie zagrożenia gatunków chronionych w wyniku realizacji trasy, wydanie decyzji bez zastosowania zasady przezorności, pominięcie podczas prognozowania stężeń zanieczyszczeń powietrza istniejących źródeł emisji takich jak: cmentarz [...], liczne zakłady produkcyjne i usługowe zlokalizowane w rejonie ulic: [...] i [...], składowiska odpadów i kompostowni [...], co uniemożliwi realizacji Planu Ochrony Powietrza dla obszaru aglomeracji [...] na skutek realizacji przedmiotowej inwestycji, wzrost zanieczyszczeń powietrza na skutek przecięcia "[...] klinu napowietrzającego". Odwołanie złożyła również Spółdzielnia Mieszkaniowa "W.", która zarzuciła, zaakceptowanie realizacji inwestycji pomimo wykazania przekroczenia dopuszczalnego stężenia NOx, brak możliwości pozostawienia wzdłuż inwestycji rezerw terenowych chroniących przed negatywnym oddziaływaniem dwutlenku azotu, ze względu na istniejącą gęstą zabudowę wzdłuż drogi, brak oceny zagrożeń odnośnie wpływu drgań i wibracji na zabudowę mieszkaniową, brak opinii Instytutu Techniki Budowlanej, brak uwzględnienia w rozdziale dotyczącym konfliktów społecznych informacji na temat wszystkich spotkań mieszkańców spółdzielni z inwestorem. Spółdzielnia wskazywała także na błędy, sprzeczności i nieścisłości zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Ponadto odwołania wniosły Stowarzyszenie O. i Stowarzyszenie Zwykłe O. zarzucając: - naruszenie art. 55 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez wskazanie do realizacji wariantu niekorzystnego dla środowiska, - naruszenie art. 33 ust. 1 w związku z art. 34 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie przyrody, poprzez wydanie decyzji pomimo istniejących wątpliwości co do możliwego negatywnego oddziaływania inwestycji na obszar Natura 2000 [...], - naruszenie art. 77 k.p.a. poprzez brak zebrania i rozpoznania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego - organ błędnie zakwalifikował wnioski dowodowe składane przez strony jako uwagi i wnioski w ramach postępowania z udziałem społeczeństwa, co spowodowało, iż nie rozpatrzył wniosków dowodowych stron postępowania złożonych po upływie 21- dniowego terminu na składanie uwag i wniosków, - naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez brak zapewnienia stronom czynnego udziału na każdym stadium postępowania; możliwości zapoznania się z materiałem dowodowymi przed wydaniem postanowień uzgadniających i wypowiedzenia się co do zgłoszonych dowodów i żądań; zarzut, iż toku postępowań uzgadniających doszło do uzupełnienia i rozszerzenia materiału, - naruszenie art. 108 k.p.a. poprzez nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, - niedopuszczenie do udziału w postępowaniu – J. J. oraz H. S., - nałożenie w decyzji w punkcie 11.17 obowiązku zawieszenia około 500 skrzynek lęgowych dla ptaków. Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., zmienił w części decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] maja 2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie północnego wylotu z W. drogi ekspresowej [...] w kierunku G. na odcinku [...] w W., utrzymując w mocy pozostałą część zaskarżonej decyzji W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał m. in., że wnikliwie przeanalizował całość akt sprawy, zbadał raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko sporządzony przez firmę D. Sp. z o.o. w W., w listopadzie 2008 r., dokonał oceny wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i nie znalazł uchybień, które mogłyby prowadzić do jej całkowitego uchylenia. Organ dostrzegł jedynie uchybienia w pkt III.9 ppkt. 2 i ppkt 7 oraz w pkt III.16 ppkt c tiret 1 i 3 i podjął decyzję o ich uchyleniu i umorzeniu postępowania w tym zakresie przed organem I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ przede wszystkim szczegółowo odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniach. Organ odwoławczy wskazał ponadto, iż badając sprawę, dostrzegł uchybienia w decyzji wymagające skorygowania. W związku z powyższym organ uchylił w pkt III.9 ppkt 2 i ppkt 7 i umorzył w tym zakresie postępowanie organu I instancji. Ponadto w pkt III.16 c uchylił tiret 1 i 3 i umorzył w tym zakresie postępowanie organu I instancji. W pkt III.9 ppkt 2 i 7 zostały zawarte informacje na temat konieczności wykonywania górnych przejść dla zwierząt średnich w km – 3 + 550 w P. w rejonie tzw. G. oraz dla zwierząt dużych i średnich w km 4+450 nad trasą [...] i przełożoną ul. [...]. Rezygnacja z budowy przejścia w k. – 3 + 550 związana jest z planowaną budową w sąsiedztwie tego przejścia hipermarketu, którego sąsiedztwo uniemożliwiłoby prawidłowe funkcjonowanie przejścia dla zwierząt. Organ odwoławczy uchylił ponadto w pkt III.16 ppkt c tiret 1 i 3 i umorzył w tym zakresie postępowanie organu I instancji, bowiem ww. odnośniki dotyczyły konieczności wykonania zalesień wokół przejść dla zwierząt w km – 3+550 oraz 4+450. Ponieważ przejścia dla zwierząt w ww. kilometrażach nie będą realizowane, z powodów podanych powyżej, nie ma potrzeby stosowania w tych miejscach dodatkowych zalesień. Na powyższą decyzję Stowarzyszenie "Z.", Stowarzyszenie "O." oraz Spółdzielnia Mieszkaniowa "W." wniosły skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze z dnia [...] stycznia 2010 r. Stowarzyszenie Z. wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz wniosło o zwrot kosztów postępowania. Obu zaskarżonym decyzjom Stowarzyszenie zarzuciło m. in: brak rzetelnego i jednoznacznego odniesienia się do kwestii kolizji przebiegu trasy w wariancie II z walorami [...] Parku Narodowego i jego otuliny. Podniosło, iż na stronie 155 i 158 raportu sporządzonego dla przedmiotowej inwestycji wskazuje się zagrożenia dla Puszczy [...]. Dodało, iż wprawdzie art. 15 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody umożliwia ingerencję tras i autostrad w Parki Narodowe, ale nie zwalania to organu od odpowiedzialności za zbadanie wpływu inwestycji na ew. naruszenie ww. przepisów. Poza tym, w ww. przepisie jest mowa o sytuacji, w której brak rozwiązań alternatywnych, co w przypadku rozważanej inwestycji nie ma zastosowania, bowiem rozważano szereg rozwiązań alternatywnych, które nie naruszają Parku Narodowego. Stowarzyszenie wskazało na brak rzetelnego i jednoznacznego odniesienia się do kwestii kolizji przebiegu i budowy trasy w wariancie II z siedliskami i gatunkami podlegającymi ochronie prawnej na mocy nie tylko krajowego ustawodawstwa, ale też międzynarodowego (dyrektywa siedliskowa oraz dyrektywa ptasia oraz konwencja o ochronie obszarów wodno-błotnych). W ocenie Stowarzyszenia prowadzony monitoring oraz analiza porealizacyjna nie mogą być traktowane jako skuteczne narzędzie zabezpieczające przed istotnym naruszeniem środowiska przyrodniczego. Dlatego też przed wydaniem decyzji powinna zostać przeprowadzona szczegółowa inwentaryzacja przyrodnicza korytarza trasy szczególnie w otulinie i samym Parku Narodowym, która w sposób jednoznaczny i nie podlegający dyskusji wskaże jednoznacznie miejsca występowania chronionych siedlisk i gatunków w obrębie korytarza trasy. Strona skarżąca podniosła również, iż w sprawie brak jest opinii Komisji Europejskiej niezbędnej do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, wskazała na brak rzetelnego i jednoznacznego odniesienia się do kwestii przebiegu trasy przez miejską strefę regeneracji i wymiany powietrza (klin [...]) oraz sprzeczność inwestycji z zasadami przyjętymi w Programie ochrony powietrza (POP) dla aglomeracji [...]. Uzasadniając zarzut Stowarzyszenie wskazało, iż w wydanych decyzjach nie wzięto pod uwagę tego, że planowana trasa stanowi wielkoskalowe źródło spalin, także, że trasa ta stanowi wielkoskalową barierę termiczną dla swobodnego spływu mas powietrza. Oba te czynniki naruszają podstawowe zasady zagospodarowania klinów mające na celu optymalne funkcjonowanie dla zdrowia mieszkańców W. Kwestia ta zdaniem skarżącego Stowarzyszenia nie była rozpatrzona w raporcie. W ocenie skarżącego Stowarzyszenia w sposób arbitralny dokonano wyboru wariantu II, podczas gdy możliwy i najbardziej uzasadniony z merytorycznego punktu widzenia był wybór wariantu I. Uzasadniając powyższe Stowarzyszenie podkreśliło, z treści obu decyzji wynika, że "wyższość" wariantu II nad wariantem I polega w zasadzie na tym, że w wariancie I niezbędne jest wyburzenie większej liczby budynków mieszkalnych kolidujących z inwestycją oraz budowa większej liczby tuneli i podział L. Stowarzyszenie podniosło jednak, że wspomniany podział L. w wariancie I już istnieje ze względu na przebieg ulicy [...] (obecna droga krajowa nr [...]) i mimo zrealizowania trasy w wariancie II ruch wylotowy z W. ul. [...] będzie się nadal odbywał, a więc realizacja trasy w wariancie II nie zlikwiduje obecnego podziału L. ze względu na drogę krajową nr [...]. Kwestia wyburzeń nie powinna być rozstrzygana w sytuacja, gdy wybór wariantu II będzie powodował narażenie na ponadnormatywne oddziaływania w zakresie hałasu i powietrza większą liczbę mieszkańców osiedli wielorodzinnych na C. i B., niż liczba przesiedlanych i potencjalnie narażonych na takie oddziaływania mieszkańców L. W skardze z dnia [...] lutego 2010 r. Stowarzyszenie "O." wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciło naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 52 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez brak wykazania w raporcie oddziaływania na środowisko metodyki, sposobu i czasu przeprowadzania badań poszczególnych gatunków fauny i flory występujących na trasie realizowanego wariantu; 2.przepisów prawa procesowego, tj. art. 15 w zw. z art. 136 k.p.a. poprzez brak ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy, art. 10 w zw. z art. 80 oraz art. 138 § 2 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie decyzji w mocy, mimo pominięcia przez organ I instancji dowodów zgłaszanych przez strony postępowania, a także art. 108 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy rygoru natychmiastowej wykonalności mimo, iż jego nadanie w niniejszej sprawie narusza ten przepis. W uzasadnieniu skargi skarżące Stowarzyszenie podniosło m. in., że w raporcie o oddziaływaniu na środowisko brak jest wskazania metodyki, sposobu i czasu przeprowadzenia badań poszczególnych gatunków fauny i flory w tym w szczególności ptaków, występujących na trasie realizowanego wariantu przyjętego przez inwestora, w związku z czym raport należy uznać za niewiarygodny i niespełniający wymagań określonych w art. 52 ust. 1 ustawy Poś. W szczególności, w przedmiotowej sprawie, nie została przeprowadzona inwentaryzacja przyrodnicza, pomimo, że droga budowana będzie nowym śladem, a zatem prawdopodobieństwo dokonania nieodwracalnych zmian w środowisku przyrodniczym jest duże. Oparcie się zatem jedynie na badaniach literaturowych jest niewystarczające i narusza art. 52 ust. 1 pkt 2 ustawy Poś. Ponadto Stowarzyszenie wskazało, iż w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy nie rozpatrzył ponownie sprawy, a jedynie ustosunkował się do zarzutów podniesionych przez odwołujące się strony. Poza tym organ w ogóle nie odniósł się do zgłaszanych przez odwołujące się strony dowodów, zwłaszcza tych pominiętych w toku postępowania przed organem I instancji. W szczególności nie dokonał ich oceny w zakresie wartości dowodowej dla potrzeb postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto Stowarzyszenie podniosło, iż wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowych, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie mogą być interpretowane rozszerzająco, lecz muszą być poddawane wykładni ścisłej. Zaskarżona decyzja nie spełnia wymagań wynikających z art. 108 § 1 k.p.a., gdyż w jej uzasadnieniu nie przytoczono okoliczności wskazujących, że budowa przedmiotowej drogi jest realnie zagrożona oraz że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony. W skardze z dnia [...] lutego 2010 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa "W." wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu skargi Spółdzielnia wskazała m. in., że organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję nie ustosunkował się do odwołania Spółdzielni, a także w wydanej decyzji doszło do szeregu sprzeczności i uchybień polegających na: 1. braku możliwości zapoznania się z decyzją Ministra Środowiska z dnia [...] sierpnia 2009 r., zezwalającą inwestorowi na odstępstwa od zakazów określonych w art. 15 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody; 2. braku odniesienia się do błędów, sprzeczności i nieścisłości zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3. nałożeniu w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach konieczności zastosowania nasadzeń pasów zieleni izolacyjnej, pomimo, iż w rejonie inwestycji brak jest miejsca na tego typu nasadzenia; 4. braku odniesienia się do kwestii zanieczyszczeń emitowanych do powietrza na skutek realizacji inwestycji; 5. braku odniesienia się do zarzutów przedstawionych przez skarżącą w odwołaniu od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, dotyczących zawarcia w raporcie nieaktualnych danych; 6. braku odniesienia się do zarzutów nr 5 i 6 przedstawionych przez skarżącą w odwołaniu od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 7. braku odniesienia się do zarzutu dotyczącego nieuwzględnienia w raporcie o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko informacji na temat wszystkich konsultacji społecznych przeprowadzonych przez inwestora z mieszkańcami Spółdzielni Mieszkaniowej W.; 8. zaniechaniu przeprowadzenia strategicznej oceny dla całości trasy [...] przebiegającej przez W., czym naruszono art. 3 ust. 2 dyrektywy 2001/42/WE odnośnie oddziaływania na środowisko niektórych planów i programów; 9. podzieleniu inwestycji na trzy odcinki: południowy, miejski i północny, podczas gdy zgodnie z przepisami Poś inwestycja powinna być rozpatrywana w całości na terenie województwa; 10. braku spisu zawartości opracowania (ilość tomów i ich zawartość), co uniemożliwia wyszukanie interesujących zagadnień, minimalizuje, a nawet eliminuje rolę społeczeństwa. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] września 2010 r. Stowarzyszenie "O." zarzuciło m. in. organowi odwoławczemu, iż dopiero na etapie odpowiedzi na skargę szczegółowo ustosunkował się do argumentacji strony podnoszonej zarówno na etapie postępowania przed organem I instancji, a następnie w odwołaniu od decyzji. Odpowiedź na skargę nie może jednak "uzupełniać" zaskarżonej decyzji przez zamieszczenie w niej rozważań i ocen, które zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. powinno zawierać jej uzasadnienie faktyczne i prawne. Strona wskazała, że powodem powyższego wadliwego zachowania organu był brak właściwego ustalenia stron postępowania. Ponadto podniosła, iż organ odwoławczy myli uprawnienia społeczeństwa do składania uwag i wniosków z prawem strony do czynnego udziału w postępowaniu. W piśmie procesowym z dnia [...] września 2010r. Stowarzyszenie E. wniosło na podstawie art. 33 § 1 P.p.s.a. o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania oraz o uchylenie decyzji organu I i II instancji w całości. Jako podstawę prawną wniosku wskazało: 1.naruszenie art. 46 ust. 1a pkt 1 Poś poprzez nieprzeprowadzenie oceny strategicznej oddziaływania na środowisko całego odcinka trasy ekspresowej [...] w granicach województwa [...], w związku z tym, także naruszenie art. 3 ust. 2 dyrektywy 2001/42/WE z dnia 27.06.2001 r. w sprawie oceny oddziaływania na środowisko niektórych planów i programów; 2.naruszenie art. 15 ust. 3 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody w powiązaniu z art. 6 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, przez brak dowiedzenia, że możliwy jest inny wariant przebiegu trasy lub inne rozwiązania techniczne dla zwiększenia przepustowości istniejącej trasy, bez powodowania drastycznego naruszenia samego obszaru i spójności obszarów chronionych Natura 2000; 3.naruszenie interesu mieszkańców W.; 4.posługiwanie się dokumentami bez podpisu, mającymi znaczenie w sprawie, do których zaliczają się opinii Państwowej Rady Ochrony Przyrody. Postanowieniem na rozprawie z dnia [...] września 2010 r. Sąd dopuścił Stowarzyszenie E. do udziału w charakterze uczestnika postępowania – na podstawie art. 33 § 2 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 z póź. zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując wniesione skargi z punktu widzenia powyższych kryteriów uznać należy, iż nie zasługują one na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżona decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska jak i poprzedzająca ją decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska nie naruszają prawa. W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Nie doszło również do naruszenia praw skarżących jako strony toczącego się postępowania. Skarżący prawidłowo zostali zawiadomieni o wszczęciu postępowania oraz o możliwości czynnego w nim uczestniczenia. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego organ ustosunkował się do zgłaszanych przez skarżących zastrzeżeń co do planowanej inwestycji. Podstawę materialnoprawną decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedmiotowej inwestycji polegającej na budowie północnego wylotu z W. drogi ekspresowej [...] w kierunku G. na odcinku [...] w W., utrzymanej (poza dwoma punktami) następnie w mocy przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska - stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, (tj. Dz. U. z 2006 r., Nr 129, poz. 902 ze zm.). Planowana inwestycja polegająca na budowie północnego wylotu z W. drogi ekspresowej [...] w kierunku G. na odcinku [...] w W. zaliczana jest do przedsięwzięć, mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem realizacja tego przedsięwzięcia jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwanej dalej "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 46 ust. 1 Prawo ochrony środowiska). Stosownie do treści art. 46 ust. 3 powołanej ustawy wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, które dla tego samego przedsięwzięcia przeprowadza się jednokrotnie. Prawidłowe ustalenie postanowień decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych wymaga szerokiego zakresu informacji z różnych dziedzin. I dlatego, aby zapewnić ich prawidłowy poziom merytoryczny, ustawodawca przewidział w art. 48 ust. 2, iż wydanie przedmiotowej decyzji poprzedza jej uzgodnienie pod kątem dopuszczalnych warunków przedsięwzięcia z organami wymienionymi w tym przepisie. Uzgodnień organy dokonują nie tylko w granicach swej właściwości, ale także swoich kompetencji. Jak wynika z akt administracyjnych wydanie kwestionowanej przez skarżących decyzji poprzedzone zostało przeprowadzeniem postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko oraz uzyskaniem uzgodnień właściwych organów, które wypowiedziały się co do dopuszczalnych warunków planowanego przedsięwzięcia w zakresie swoich kompetencji. Jednocześnie podstawę orzekania przy podejmowaniu decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację wskazanego przedsięwzięcia stanowił sporządzony w niniejszej sprawie raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Początkowa wersja raportu jak słusznie zauważyli skarżący zawierała błędy, a więc wobec zgłoszonych zastrzeżeń została sporządzona jednolita poprawiona i uzupełniona wersja raportu. W oparciu o wskazany materiał dowodowy Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie północnego wylotu z W. drogi ekspresowej [...] w kierunku G. na odcinku [...] w W. Wobec powyższego w ocenie Sądu zarzuty i obawy strony skarżącej co do projektowanej inwestycji nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, a zwłaszcza w sporządzonym w sprawie raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w którym dokonano wszechstronnej i szczegółowej analizy wpływu planowanej inwestycji na zamieszkujących w sąsiedztwie ludzi oraz otaczające środowisko tj. ziemię, glebę, powietrze, wody nawierzchniowe i podziemne oraz Naturę 2000. W tej sytuacji, wobec braku podstaw do stwierdzenia, iż w przypadku spełnienia przez inwestora określonych warunków zostaną naruszone wymagania zdrowotne, higieniczne i środowiskowe organy środowiskowe zasadnie wydały decyzję ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację planowanej drogi. Odnosząc się do zarzutów skarg podkreślić należy, iż formułowane one były już na etapie postępowania administracyjnego i do zarzutów tych organ zarówno pierwszej jak i drugiej instancji odniosły się w wydanych decyzjach. W pierwszej kolejności Sąd odniósł się do zarzutów Stowarzyszenia "Z.". W ocenie Sądu zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutu wyboru niewłaściwego wariantu przebiegu trasy zauważyć, że w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a następnie w wydanych decyzjach została przeprowadzona szczegółowa analiza wariantowa przedsięwzięcia. Przeanalizowano pięć wariantów inwestycyjnych przy czym wariant II i wariant IV posiadały po 3 podwarianty. Ponadto w raporcie zamieszczono także wariant "zero", polegający na niepodejmowaniu przedsięwzięcia. Zarówno wariant bezinwestycyjny, jak i analizowane warianty przebiegu drogi znajdują się w obszarze ograniczonym z dwóch stron poprzez obszary włączone do sieci Natura 2000 obszar "[...]" [...] oraz obszar "[...]" [...]. Jak wynika z dokumentacji brak realizacji przedsięwzięcia wiązałby się ze wzrostem natężenia ruchu samochodowego na istniejącej trasie, co spowodowałoby wzrost uciążliwości komunikacyjnych (wzrost emisji zanieczyszczeń, wzrost poziomu hałasu), wzrost zagrożenia wypadkami oraz zagrożenie dla wszystkich uczestników ruchu, byłby także niekorzystny dla środowiska, ze względu na brak możliwości zastosowania urządzeń ochrony środowiska. Wariant ten został odrzucony. Z akt sprawy wynika, iż po szczegółowym przeanalizowaniu wariantów proponowanych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (pod kątem ochrony zdrowia i życia ludzi, ochrony środowiska, a także warunków technicznych) do realizacji wskazano przebieg trasy wg. wariantu II. Wariant ten przebiega na terenie W. w korytarzu zarezerwowanym w dokumentach planistycznych (archiwalnych) dla trasy [...]. Podkreślenia wymaga, iż wariant ten otrzymał pozytywną opinię Państwowej Rady Ochrony Przyrody, został także pozytywnie zaopiniowany przez Krajową Komisję ds. Ocen Oddziaływania na Środowisko. Ponadto zdaniem Dyrekcji [...] Parku Narodowego, z punktu widzenia ochrony Parku Narodowego oraz spójności systemu przyrodniczego W. i zachowania wzajemnych powiązań przyrodniczych pomiędzy tymi obszarami, najkorzystniejszym rozwiązaniem jest poprowadzenie trasy drogi ekspresowej [...] "korytarzem" zarezerwowanym w dotychczasowych opracowaniach planistycznych dla trasy [...]. Organy środowiskowe uznały, iż biorąc pod uwagę oddziaływanie planowanej inwestycji na życie i zdrowie ludzi, po zastosowaniu rozwiązań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacja przedsięwzięcia wg. wariantu II nie powinna negatywnie oddziaływać na życie i zdrowie ludzi. Ponadto jak wynika z akt sprawy w przypadku realizacji wariantu II - zajęcie obszaru Natura 2000 nie będzie znaczące w odniesieniu do obszaru Natura 2000 "[...]" jako całości - stanowi, bowiem zaledwie 0,0037% jego powierzchni i dotyczy obszarów o niskiej wartości przyrodniczej. Najbliżej położonym obszarem o kluczowym znaczeniu dla obszaru "[...]" jest rejon obszaru ochrony ścisłej w [...] Parku Narodowym - rezerwat S. Odległość projektowanej drogi ekspresowej [...] od tego obszaru wynosi ok. 2,0 - 2,5 km. Ze względu na znaczną odległość projektowanej drogi ekspresowej od siedlisk gatunków ptaków, dla których ochrony zostały wyznaczone obszary Natura 2000 stwierdzono, że realizacja inwestycji nie wpłynie znacząco negatywnie na funkcjonowanie populacji kluczowych dla tych obszarów gatunków oraz nie spowoduje fragmentacji ich siedlisk. Odnosząc się do zarzutu naruszenia granic [...] Parku Narodowego należy wskazać, że trasa w wariancie wskazanym do realizacji, na odcinku ok. 160 m (w rejonie L., w pobliżu ul. [...] i ul. [...] w D.) przetnie teren [...] Parku Narodowego. Planowana inwestycja zajmie ok. 1,4 ha tego obszaru. Ze względu na zakazy zawarte w art. 15 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, obowiązujące na terenie parków narodowych i rezerwatów przyrody, inwestor musiał uzyskać zezwolenie Ministra Środowiska. Zgodnie bowiem z art. 15 ust. 3 ww. ustawy minister właściwy do spraw środowiska, po zasięgnięciu opinii dyrektora parku narodowego, może zezwolić na obszarze parku narodowego na odstępstwa od zakazów, o których mowa w ust. 1 jeżeli jest to uzasadnione: potrzebą ochrony przyrody, wykonywaniem badań naukowych, celami edukacyjnymi, kulturowymi, turystycznymi, rekreacyjnymi lub sportowymi lub celami kultu religijnego i nie spowoduje to negatywnego oddziaływania na przyrodę parku narodowego; lub też potrzebą realizacji inwestycji liniowych celu publicznego, w przypadku braku rozwiązań alternatywnych i po zagwarantowaniu kompensacji przyrodniczej w rozumieniu art. 3 pkt. 8 ustawy Prawo ochrony środowiska. Zgodzić zatem należy się z orzekającymi w sprawie organami, iż realizacja inwestycji wg. wariantu II nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, nie pogorszy stanu siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar, nie wpłynie negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, nie wpłynie na integralność obszaru i jego powiązania z innymi obszarami. Za bezzasadne w ocenie Sąd uznać należy również zarzuty skargi dotyczące zbyt ogólnego potraktowania wpływu przedmiotowej inwestycji na gatunki roślin chronionych. Jak wynika z raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, trasa w wariancie wskazanym do realizacji nie będzie kolidowała ze stanowiskami roślin podlegających ochronie. Najbliżej stwierdzone gatunki roślin chronionych znajdują się w odległości ok. 900 m od planowanej inwestycji. Są to stanowiska fiołka mokradłowego oraz goryczki wąskolistnej. Dodatkowo w odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wyjaśnił, iż szczegółowe informacje na temat publikacji wykorzystywanych podczas sporządzania raportu zostały zawarte w pkt 1.4 raportu pt. "Źródła informacji do sporządzenia raportu". Jak wynika z raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (str. 89), droga realizowana wg. wariantu II nie będzie kolidowała ze stanowiskami roślin podlegających ochronie. Wskazano ponadto, iż ze względu na naturalną zmienność siedlisk, oddziaływanie czynników siedliskowych, cykl życiowy poszczególnych gatunków roślin oraz zjawisko ich rozprzestrzenia się, nie można wykluczyć natrafienia podczas prowadzenia prac budowlanych na gatunki roślin chronionych. W związku z powyższym w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W., stosując się do zasady przezorności, nałożył na inwestora obowiązek prowadzenia nadzoru przyrodniczego w trakcie realizacji przedsięwzięcia, natomiast w przypadku natrafienia na stanowiska gatunków chronionych, postępowanie zgodnie z przepisami o ochronie przyrody. Zdaniem organu II instancji powyższe działania należy uznać za słuszne. Ponadto Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska nałożył na inwestora szereg warunków mających na celu ochronę środowiska (punkty II i III decyzji). Organ dał możliwość realizowania takiej ochrony również po wykonaniu przedsięwzięcia, nakładając na inwestora konieczność wykonania analizy porealizacyjnej oraz prowadzenia monitoringu przyrodniczego. Za bezpodstawny uznać należy również zarzut braku opinii Komisji Europejskiej, co stanowi naruszenie art. 34 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody. Stosownie do treści art. 34 ust. 1, jeżeli przemawiają za tym konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym, i wobec braku rozwiązań alternatywnych, właściwy miejscowo regionalny dyrektor ochrony środowiska, może zezwolić na realizację planu lub działań mogących znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000 lub obszary znajdując się na liście, o której mowa w art. 27 ust. 3 pkt 1, zapewniając wykonanie kompensacji przyrodniczej niezbędnej do zapewnienia spójności i właściwego funkcjonowania sieci obszarów Natura 2000. Ponadto, zgodnie z ust. 2 ww. artykułu w przypadku gdy znaczące negatywne oddziaływanie dotyczy siedlisk i gatunków priorytetowych, zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, może zostać udzielone wyłącznie w celu: ochrony zdrowia i życia ludzi; zapewnienia bezpieczeństwa powszechnego; uzyskania korzystnych następstw o pierwszorzędnym znaczeniu dla środowiska przyrodniczego; wynikającym z koniecznych wymogów nadrzędnego interesu publicznego, po uzyskaniu opinii Komisji Europejskiej. Dla przedmiotowej inwestycji, w przypadku jej realizacji wg wariantu II nie wykazano znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 [...]. Zarzut dotyczący braku rzetelnego i jednoznacznego odniesienia się do kwestii przebiegu trasy przez miejską strefę regeneracji i wymiany powietrza (klin [...]) oraz sprzeczności inwestycji z zasadami przyjętymi w Programie ochrony powietrza (POP) dla aglomeracji [...], podnoszony także na etapie postępowania odwoławczego. Do zarzutu tego szeroko odniósł się organ odwoławczy wyjaśniając, iż problem ochrony powietrza został szczegółowo przeanalizowany w raporcie (rozdział 8 raportu). Podstawą do określenia emisji zanieczyszczeń komunikacyjnych była prognoza ruchu samochodowego na rok 2030. W modelowaniu rozkładu zanieczyszczeń uwzględniono ich aktualny poziom, czyli tło zanieczyszczeń powietrza w rejonie planowanej inwestycji. Tło zanieczyszczeń powietrza zostało określone przez [...] Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w piśmie [...] oraz przez Delegaturę Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w C. w piśmie [...]. Model obliczeniowy wykorzystywany przez Inspektorat w W. uwzględnia rzeźbę terenu, wpływ pól meteorologicznych zmiennych w czasie i przestrzeni na transport, przemiany i depozycję zanieczyszczeń, a także dane o emisji zanieczyszczeń: punktowej, liniowej i powierzchniowej. Na podstawie uzyskanych wyników stwierdzono, iż w rejonie planowanej inwestycji .występować będą przekroczenia dopuszczalnych stężeń NOx (w rejonie gdzie droga zbliża się do Lasu [...] obszar przekroczeń wychodzi ok. 10 m poza linie rozgraniczające i nie styka się z lasem, w otoczeniu F. przekroczenia sięgają 150 m od komina wyrzucającego zanieczyszczenia z tunelu). Zastosowanie warunków nałożonych w decyzji o środowiskowych ograniczy rozprzestrzenianie zanieczyszczeń powietrza. Nie można się więc zgodzić, że realizacja inwestycji zakłóci funkcjonowanie napowietrzającego klinu [...]. Ponadto wprowadzanie przez Unię Europejską coraz bardziej restrykcyjnych norm EURO (określających maksymalne emisje z pojazdów) rzutować będzie na kompresję negatywnego oddziaływania w zakresie zanieczyszczenia powietrza spalinami. Kwestie dotyczące ochrony powietrza zostały także szczegółowo ocenione przez organ I instancji. W decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nałożono szereg warunków zarówno na etapie realizacji jak i eksploatacji przedsięwzięcia mających na celu ochronę środowiska, zdrowia i życia ludzi przed zanieczyszczeniami powietrza. Ponadto w punkcie IV. I decyzji nałożono na inwestora obowiązek wykonania analizy porealizacyjnej w zakresie oceny skuteczności zastosowanych rozwiązań mających na celu zapewnienie ochrony terenu zabudowy mieszkaniowej przed hałasem oraz w zakresie ochrony przed zanieczyszczeniem powietrza, gleby i wód podziemnych. Wobec powyższego zdaniem Sądu zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu na uwzględnienie nie zasługiwały również zarzuty Stowarzyszenia O., Strona skarżąca zarzuciła naruszenia art. 52 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez niewskazanie w raporcie metodyki, sposobu i czasu przeprowadzenia badań poszczególnych gatunków flory i fauny występujących na terenie realizowanego wariantu. Podkreślić jednak należy, iż organ odwoławczy wskazał, że informacje dotyczące występowania gatunków roślin i zwierząt oraz ich siedlisk przedstawione w raporcie zostały sporządzone w oparciu o dostępną literaturę naukową oraz prace badawcze prowadzone w obszarze przewidzianym pod realizację inwestycji. Szczegółowe informacje natomiast na temat publikacji wykorzystanych podczas sporządzania przedmiotowego raportu zostały zawarte w punkcie 1.4 raportu pt. "Źródła informacji do sporządzenia raportu". Ponadto w 2006 r. zostały przeprowadzone badania w terenie. Organ wskazywał, iż w analizach wykorzystano zdjęcia lotnicze obszaru, w którym planowana jest realizacja przedsięwzięcia. Zdjęcia posłużyły m.in. do opracowania map roślinności rzeczywistej. Jednocześnie należy podkreślić, że szczegółowe informacje na temat prowadzonych badań oraz metodyki zostały zawarte w rozdziale 3.7 raportu pt, "Świat roślinny i zwierzęcy". Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia art. 15 w zw. z art. 136 k.p.a. poprzez brak ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy, art. 10 w zw. z art. 80 oraz art. 138 k.p.a. poprzez utrzymanie decyzji w mocy, pomimo pominięcia przez organ I instancji dowodów zgłaszanych przez strony postępowania, a także art. 108 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy rygoru natychmiastowej wykonalności mimo, że jego nadanie w niniejszej sprawie narusza ten przepis. Organ odwoławczy w pierwszej kolejności stwierdził, iż brak jest w świetle zgromadzonego materiału dowodowego do zmiany wybranego wariantu i w wyniku ponownej analizy dokumentacji organ odwoławczy uznał wybór przebiegu trasy wg. wariantu II za słuszny. Ponadto obowiązkiem organu odwoławczego było ustosunkowanie się do zarzutów wniesionych odwołań. W treści zaskarżonej decyzji organ odwoławczy odniósł się również szczegółowo do kwestii nadania przedmiotowej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, podkreślając iż zgodnie z art. 108 § k.p.a. decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności na wniosek inwestora, ze względu na nadrzędny interes społeczny, w tym ze względu na ochronę zdrowia i życia ludzkiego oraz wyjątkowo ważny interes strony. Za bezpodstawny zdaniem Sądu uznać należy zarzut dotyczący wydania orzeczenia zarówno przez organ I instancji, jak i II instancji na podstawie wadliwego raportu, nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego oraz brak wezwania inwestora do uzupełnienia raportu. Jak wynika z akt sprawy inwestor był kilkakrotnie wzywany do uzupełnienia raportu. W wyniku uzupełnień powstawały kolejne aneksy do raportu. W związku z powyższym wezwano inwestora do przedstawienia jednotomowej, ujednoliconej wersji raportu w wyniku czego powstał raport z dnia [...] listopada 2008 r. opracowany w W. przez firmę D. Sp. z o.o., który był podstawą do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem Sądu uwzględnieniu nie podlegają również zarzuty skarżącej Spółdzielni Mieszkaniowej "W.". Na uwzględnienie nie zasługują w pierwszej kolejności zarzuty dotyczące uniemożliwienia stronie czynnego udziału w sprawie m.in. przez brak możliwości zapoznania się z decyzją Ministra Środowiska z dnia [...] sierpnia 2009 r. Zauważyć należy że decyzja ta została wydana w ramach odrębnego postępowania mającego na celu uzyskanie przez inwestora odstępstwa od zakazów określonych w art. 15 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Postępowanie to nie było częścią postępowania mającego na celu uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, natomiast jak wynika z akt sprawy strony miały przez cały czas trwania tego postępowania prawo do wglądu w akta sprawy. Zauważyć należy, iż zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak w treści w zaskarżonej decyzji szczegółowo wyjaśniona została kwestia zanieczyszczeń emitowanych do powietrza na skutek realizacji inwestycji. Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia w raporcie informacji na temat wszystkich konsultacji społecznych przeprowadzonych przez inwestora z mieszkańcami Spółdzielni Mieszkaniowej "W.", organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 52 ust. 1 pkt 11 raport powinien zawierać analizę możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem. Informacje zostały zawarte w rozdziale 22 pt. "Analiza możliwych konfliktów społecznych". Ponadto w rozdziale 23 pt. "Konsultacje społeczne" zawarto informacje na temat spotkań ze społeczeństwem organizowanych przez inwestora na etapie przygotowywania studium techniczno- ekonomicznego oraz przygotowywania materiałów do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ wskazał ponadto, iż nie należy mylić konsultacji prowadzonych ze społeczeństwem przez inwestora, z udziałem społeczeństwa prowadzonym na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy Poś przez organ wydający decyzję. Odnosząc się do zarzutu braku przeprowadzenia strategicznej oceny oddziaływania na środowisko dla oceny trasy [...] przebiegającej przez W., na który to zarzut powoływało się również Stowarzyszenie E. zgodzić się należy z organem, że oceny strategicznej nie przeprowadza się dla pojedynczych inwestycji. Organ podkreślił też, że planowana trasa [...] wchodzi w skład tzw. [...] Obwodnicy miejskiej, która z kolei stanowi część składową tzw. [...] węzła drogowego. Węzeł [...] został natomiast uwzględniony w kompleksowym opracowaniu jakim jest Program budowy dróg na lata 2008-12. Węzeł został też uwzględniony w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 13 lutego 2007 r. w sprawie sieci autostrad i dróg ekspresowych (Dz. U. Nr 35 poz. 220). Planowane przedsięwzięcie stanowi część zadania inwestycyjnego polegającego na budowie trasy [...] łączącej G. z R. Z treści art. 46 ust. 1a pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska nie można wywieść ogólnego zakazu przeprowadzenia ocen oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięć stanowiących odrębne części większych zadań inwestycyjnych. Sąd nie podzielił również zasadności zarzutu braku spisu zawartości opracowania (ilość tomów i ich zawartość), co uniemożliwia wyszukanie interesujących zagadnień, minimalizuje, a nawet eliminuje rolę społeczeństwa. Jak wyjaśniono powyżej opracowana został jednotomowa wersja raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i raport ten był podstawą do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Odnosząc się do zarzutu podnoszonego na rozprawie dotyczącego braku analizy wpływu drgań i wibracji na zabudowę mieszkaniową oraz nieuzyskania opinii Instytutu Techniki Budowlanej w przedmiotowej sprawie, należy zauważyć, że obowiązujące przepisy w zakresie ochrony środowiska nie obejmują zagadnienia ochrony przed drganiami (wibracjami). Ochrona przed drganiami realizowana jest w oparciu o przepisy prawa budowlanego oraz normy budowlane. Kompetencje w tym zakresie należą do organów administracji architektoniczno- budowlanej oraz nadzoru budowlanego i zagadnienia związane z tym zjawiskiem powinny być rozstrzygnięte w postępowaniu związanym z uzyskaniem pozwolenia na budowę. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. , orzekł jak w sentencji.