II SA/Lu 373/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor,, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Asystent sędziego Marcin Małek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 września 2010 r. sprawy ze skargi J. Sz. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej nakazania wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę. Decyzją ostateczną z dnia 23 maja 2005 r. znak [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. nałożył na J. S. obowiązek zamurowania pięciu otworów okiennych wykonanych w ścianie wschodniej budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr 302, położonej w O., w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. W dniu 15 września 2009 r. D. C. wniosła o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej powyższą decyzją wskazując, że jest jedynym następcą prawnym L. C., który był jednym ze współwłaściciel działki nr 302 i bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. postanowieniem z dnia 4 grudnia 2009 r. wznowił postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją z dnia 23 maja 2005 r., a następnie po przeprowadzeniu postępowania decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. uchylił decyzję z dnia 23 maja 2005 r. znak [...] nakładającą na J. S. obowiązek zamurowania pięciu otworów okiennych wykonanych w ścianie wschodniej budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr 302 w O. i jednocześnie tą samą decyzją nałożył na J. S. obowiązek zamurowania pięciu sztuk otworów okiennych wykonanych w ścianie wschodniej budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr 302 położonej w O. w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, do dnia 30 kwietnia 2010 r. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wyjaśnił, że przeprowadzone postępowanie wykazało, iż L. C., będący współwłaścicielem działki nr 302, bez własnej winy nie brał w udziału w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną nakładającą obowiązek zamurowania otworów okiennych w budynku zlokalizowanym na działce nr 302. Zasadnym zatem było wznowienie postępowania. Odnośnie zaś do nałożonego obowiązku zamurowania otworów okiennych organ wskazał, iż inwestor wykonując budynek na działce nr 302 odstąpił od warunków udzielonego pozwolenia na budowę i zatwierdzonego projektu budowlanego, naruszając przepisy warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, obowiązujące w czasie budowy. Zgodnie z warunkami udzielonego pozwolenia na budowę inwestor powinien wykonać ścianę wschodnią z "ogniomurem", natomiast ścianę zachodnią bez otworów. W ścianie wschodniej zaprojektowane zostały trzy otwory okienne wypełnione luksferami. Budynek ten ponadto winien być usytuowany ścianą bez otworów bezpośrednio przy granicy z działką oznaczoną obecnie numerem 301/2 oraz w odległości 4 m od granicy z działką nr 291 (obecnie nr 303) ścianą z "ogniomurem". Tymczasem stwierdzono, iż w ścianie wschodniej budynku wykonano pięć sztuk otworów o różnych wymiarach w odległości 3,3 m od granicy z działką sąsiednią nr 303, ściana zachodnia usytuowana jest natomiast w odległości 1,0-1,3 m od granicy z działką nr 301/2. Stan ten jest niezgodny zarówno z warunkami uzyskanego przez inwestora pozwolenia na budowę, jak i warunkami technicznymi w budownictwie. W tych okolicznościach organ pierwszej instancji uznał, że należało uchylić dotychczasową decyzję ostateczną i ponownie rozstrzygnąć sprawę w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane. Od decyzji tej odwołanie wniósł J. S. domagając się jej uchylenia w części nałożenia na stronę obowiązku zamurowania otworów okiennych. W ocenie odwołującego, mimo istnienia odstępstw od udzielonego pozwolenia na budowę, różnica między istniejącym stanem a treścią pozwolenia na budowę nie daje podstaw do ingerencji organu, gdyż odstępstwa nie mają cech istotnego odstąpienia w rozumieniu art. 36a ust. 5 ustawy - Prawo budowlane. Odwołujący podniósł także, iż bezpośrednio po zakończeniu inwestycji inwestor dokonał zgłoszenia zamiaru przystąpienia do użytkowania obiektu, które nie spotkało się ze sprzeciwem organów. Okoliczność ta wskazuje, iż odstępstwo od projektu zyskało akceptację organu i z tego powodu nie może rodzić dla strony żadnych negatywnych konsekwencji. Po rozpoznaniu tego odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy zauważył na wstępie, że przyjęcie zawiadomienia o przystąpieniu do użytkowania obiektu budowlanego nie sankcjonuje dokonanych odstępstw od udzielonego pozwolenia na budowę bądź od przepisów. Co się zaś tyczy instytucji wznowienia postępowania organ wskazał, że w wyniku wznowienia postępowania organ wydaje decyzję zgodnie z art. 151 k.p.a. w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw wznowienia postępowania (§ 1 pkt 1), uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a (§ 1 pkt 2), bądź stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, gdy występują przesłanki negatywne określone w art. 146 § 1 i § 2 k.p.a., wyłączające dopuszczalność uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji uznał, że istnieje podstawa wznowienia wskazana w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i z tej przyczyny uchylił decyzję dotychczasową oraz jednocześnie nałożył na inwestora obowiązek odpowiadający w swej istocie obowiązkowi nałożonemu decyzją dotychczasową. W ocenie organu odwoławczego działanie takie narusza art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż w zaistniałej sytuacji winna być wydana decyzja przewidziana w art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. Rozstrzygnięcie przewidziane w art. 146 § 2 k.p.a. dotyczy przypadków gdy doszło do naruszenia prawa procesowego, które nie wpłynęło na prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego. Do wydania stosownego rozstrzygnięcia niezbędne jest jednak ustalenie, czy D. C. (C.) w chwili składania wniosku o wznowienie postępowania posiadała status strony, tzn. czy była współwłaścicielką działki nr 302. Od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniósł J. S.. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 146 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 139 k.p.a. oraz art. 138 § 2 k.p.a. W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji zaskarżył decyzję jedynie w części obejmującej obowiązek zamurowania otworów okiennych. W pozostałym zakresie, tj. w części uchylającej dotychczasową decyzję ostateczną, decyzja organu pierwszej instancji nie została przez skarżącego zakwestionowana. Z tych względów organ rażąco naruszył prawo uchylając decyzję w części nie objętej zaskarżeniem. Organ odwoławczy nie może bowiem rozpoznać sprawy co do części, w której decyzja - na skutek braku odwołania - stała się ostateczna. Ponadto w ocenie skarżącego mylny jest pogląd organu, iż zaskarżona decyzja zawiera rozstrzygnięcie zbieżne z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji z 23 maja 2005 r. Wynika to z faktu, iż decyzje nakładające obowiązek zostały skierowane do podmiotu nie mogącego być ich adresatem, tj. na J. S., podczas gdy pozwolenie na budowę zostało wydane na rzecz J. i W. małżonków S.. Zatem po stronie zobowiązanej istnieją dwie osoby, które są podmiotem praw i obowiązków związanych ze statusem inwestora. Oznacza to, iż wobec kategorycznego sprzeciwu W. S. wykonanie nałożonego obowiązku jest niemożliwe, przy czym okoliczność ta ma charakter trwały. W tej sytuacji uchylenie przez organ odwoławczy decyzji organu pierwszej instancji stanowi rozstrzygnięcie na niekorzyść strony, a oceny tej nie zmienia możliwość kwestionowania tak zapadłego rozstrzygnięcia w drodze odwołania. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zawartych w skardze zarzutów organ wskazał, iż zaskarżona decyzja jest rozstrzygnięciem procesowym nie przesądzającym o istocie sprawy administracyjnej, nie kształtuje stosunku materialnego. Błędnie również skarżący wskazuje, że inwestorami są W. i J. małżonkowie S. Z decyzji o pozwoleniu na budowę wprost bowiem wynika, iż pozwolenie zostało udzielone wyłącznie J S. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Postępowanie w sprawie niniejszej prowadzone było w trybie wznowienia postępowania. Jest to nadzwyczajny tryb weryfikacji ostatecznych decyzji administracyjnych. Przyczyny wznowienia postępowania określają przepisy art. 145 § 1 i 145a § 1 k.p.a. W myśl przepisu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2009 r. organ pierwszej instancji wznowił postępowanie na wniosek spadkobierczyni współwłaściciela działki nr 302, który nie brał udziału w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O.z dnia 23 maja 2005 r. Zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Postanowienie o wznowieniu postępowania wszczyna zatem postępowanie zmierzające do ustalenia, czy przyczyny wznowienia rzeczywiście istnieją. Dopiero po wznowieniu postępowania rozpoczyna się drugi etap postępowania, zwany też właściwym lub rozpoznawczym. Na tym etapie postępowania bada się istnienie podstaw wznowienia, a w razie ich stwierdzenia przeprowadza się postępowanie wyjaśniające w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy. Po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy organ administracji publicznej wydaje decyzję, określoną w art. 151 k.p.a. Zgodnie z art. 151 §1 k.p.a. po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. organ wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145 "a", albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145 "a" i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Przepis art. 151 § 2 k.p.a. zawiera jednak zastrzeżenie, że w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Wymienione w art. 146 k.p.a. okoliczności, które stanowią tzw. przesłanki negatywne, uniemożliwiające uchylenie decyzji dotychczasowej mimo wystąpienia przyczyn wznowienia postępowania, to upływ czasu (art. 146 § 1 k.p.a.) oraz stwierdzenie, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 k.p.a.). Z przedstawionego unormowania wynika, że po wznowieniu postępowania organ nie może wydać innych decyzji niż określone w art. 151 k.p.a. W zależności natomiast od tego, czy stwierdzi istnienie przyczyn wznowienia czy nie oraz czy stwierdzi występowanie przesłanek negatywnych, wskazanych w art. 146 k.p.a. zobowiązany jest albo odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej, albo uchylić decyzję dotychczasową i wydać nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy albo stwierdzić wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. W rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji wydał wprawdzie decyzję na podstawie art. 151 k.p.a., jak słusznie jednak zauważa organ drugiej instancji, decyzja ta zapadła z naruszeniem tego przepisu. Organ pierwszej instancji uchylił decyzję dotychczasową z dnia 23 maja 2005 r. i wydał nową decyzję, nakładającą na skarżącego obowiązek zamurowania pięciu sztuk otworów okiennych wykonanych w ścianie wschodniej budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr 302 położonej w O. w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, czyli ponownie nałożył na skarżącego obowiązek określony w decyzji ostatecznej z dnia 23 maja 2005 r. Wydał zatem decyzję odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Prawidłowe jest więc stanowisko organu odwoławczego, wyrażone w zaskarżonej decyzji, że w takim przypadku organ powinien był wydać decyzję nie na podstawie art. 151 §1 pkt 2 k.p.a., lecz na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. w zw. art. 146 § 2 k.p.a. Przepis art. 146 § 2 k.p.a. stanowi, że nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W nauce prawa administracyjnego podkreśla się, że zastosowanie tego przepisu może nastąpić tylko wówczas, gdy nowa decyzja odpowiadałaby w swojej istocie decyzji dotychczasowej, a więc tylko w przypadku, gdy organ w wyniku ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej, w oparciu o przepisy prawa materialnego rozstrzygnie sprawę tak, jak została rozstrzygnięta decyzją ostateczną. Oznacza to zatem, że treść rozstrzygnięcia musi pokrywać się w całości z rozstrzygnięciem przyjętym w decyzji ostatecznej, zaś organ w uzasadnieniu decyzji stwierdzającej wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa musi wykazać, że wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego (B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2006, s. 666). Wskazuje się również, że ustalenie, czy decyzja, która może zapaść w sprawie po przeprowadzeniu wznowionego postępowania "odpowiada w swej istocie" dotychczasowej decyzji (art. 146 § 2 k.p.a.) nie może polegać na czysto mechanicznym porównaniu dwóch rozstrzygnięć, lecz ocenie ich istoty, czyli treści praw lub obowiązków (por. J. Borkowski, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 1992 r., SA/Kr 914/92, Przegląd Sądowy 1994, nr 7-8, s. 159). Słusznie podnosi również organ odwoławczy, że do wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 151 k.p.a. konieczne jest uprzednie wyjaśnienie, czy składająca wniosek o wznowienie postępowania D. C., będąca następcą prawnym współwłaściciela działki nr 302, miała przymiot strony w dacie składania podania o wznowienie postępowania. Od ustalenia tej okoliczności zależeć będzie bowiem możliwość wydania jednego z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 151 k.p.a. Prawidłowe jest stanowisko organu odwoławczego, że w przypadku ustalenia, że D. C. nie była już w dacie składania podania o wznowienie współwłaścicielką działki nr 302, organ nie miałby podstaw do wydania decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 lub art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a., lecz zobowiązany byłby wydać decyzję na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. W orzecznictwie utrwalony jest bowiem pogląd, że ocena, czy wnoszący podanie o wznowienie posiada przymiot strony dokonywana jest po wznowieniu postępowania. Ustalenie, że wnoszący podanie nie ma interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. uzasadnia wydanie decyzji odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 151 §1 pkt 1 k.p.a. W świetle przedstawionych okoliczności organ pierwszej instancji nie miał dostatecznych podstaw do wydania decyzji uchylającej decyzję dotychczasową i nakładającej ponownie obowiązek określony w decyzji dotychczasowej. Uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania było zatem uzasadnione. W myśl przepisu art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Jak wskazano wyżej, wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej wymaga dokonania ustaleń zarówno co do istnienia interesu prawnego po stronie osoby żądającej wznowienia postępowania, jak i ustaleń co do przesłanek określonych w art. 146 k.p.a., w szczególności co do przesłanki wskazanej w § 2 tego przepisu. Podkreślenia wymaga, że na organach administracji spoczywa obowiązek przeprowadzenia szczególnie starannej oceny, czy istotnie w sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 146 § 2 k.p.a., pozwalające na uznanie, że w sprawie zapaść mogłaby tylko decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Oznacza to, że rozpoznając sprawę w wyniku wznowienia postępowania organy administracji zobowiązane są – zgodnie z przepisami art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. – do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, w szczególności zobowiązane są do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a następnie jego oceny opartej o wszechstronną analizę całokształtu materiału dowodowego. Dopiero wówczas będą mogły bowiem ocenić, czy w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby decyzja odpowiadająca decyzji dotychczasowej. Zaskarżona decyzja nie narusza zatem prawa. Błędny jest pogląd skarżącego, że organ odwoławczy naruszył rażąco przepisy art. 138 § 2 i 139 k.p.a, rozpoznał bowiem sprawę w części nie zaskarżonej odwołaniem i wydał decyzję na niekorzyść odwołującego się. Należy zauważyć, że decyzja organu pierwszej instancji zawiera wprawdzie w istocie dwa rozstrzygnięcia (uchylenie decyzji dotychczasowej i nałożenie ponownie obowiązku zamurowania otworów okiennych), nie są to jednak rozstrzygnięcia odrębne i niezależne od siebie. Podstawą wydania takiej decyzji przez organ pierwszej instancji był przepis art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., który nie przewiduje możliwości odrębnego rozstrzygnięcia w przedmiocie tylko i wyłącznie uchylenia decyzji dotychczasowej, albo tylko i wyłącznie co do istoty sprawy. Powołany przepis dopuszcza uchylenie decyzji dotychczasowej tylko w przypadku w nim wskazanym, nakazując jednocześnie rozstrzygnąć o istocie sprawy. W przypadku braku możliwości rozstrzygnięcia o istocie sprawy, w szczególności wobec zaistnienia którejś z przesłanek negatywnych określonych w art. 146 k.p.a., organ decyzji dotychczasowej uchylić nie może. W ocenie Sądu brzmienie przepisu art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. , który mówi o uchyleniu decyzji dotychczasowej i wydaniu nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy nie daje podstaw do odmiennej interpretacji. Przepis art. 151 § 1 zdanie pierwsze przewiduje bowiem wydanie jednej decyzji, w której organ - w zależności od dokonanych ustaleń - rozstrzyga w sposób określony w punkcie pierwszym albo w sposób określony w punkcie drugim. W świetle przytoczonych przepisów decyzja wydana na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowi integralną całość i nie może być uchylona przez organ drugiej instancji tylko w części dotyczącej rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Prawidłowo zatem postąpił organ drugiej instancji uchylając zaskarżoną decyzję w całości. Dodać należy, że przedmiotem odwołania jest - zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. - decyzja. W rozpoznawanej sprawie jest to decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] grudnia 2009 r., która nie zawiera dwóch odrębnych, niezależnych od siebie rozstrzygnięć, mogących podlegać odrębnemu zaskarżeniu. Decyzja ta mogła być zatem zaskarżona tylko w całości. Ponadto przepis art. 138 § 2 k.p.a. nie przewiduje możliwości częściowego uchylenia decyzji i przekazania sprawy organowi pierwszej instancji w tym zakresie do ponownego rozpoznania. Bezpodstawny jest również zarzut naruszenia przepisu art. 139 k.p.a., który stanowi, że organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Uchylając zaskarżoną decyzję i przekazując sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania organ drugiej instancji nie naruszył przepisu art. 139 k.p.a. Organ nie przesądził bowiem ostatecznego rozstrzygnięcia, wskazał jedynie na naruszenie przepisów przez organ pierwszej instancji i konieczność dokonania dodatkowych ustaleń, od których dopiero zależeć będzie treść rozstrzygnięcia. Nie sposób również nie zauważyć, że uchylenie decyzji dotychczasowej w sytuacji istnienia przesłanek określonych w art. 146 § 2 k.p.a. rażąco narusza przepis art. 151 §1 pkt 2 k.p.a. i art. 146 § 2 k.p.a. Nieuzasadniony jest także zarzut skargi dotyczący błędnego nałożenia obowiązku jedynie na skarżącego, w sytuacji, gdy - jak twierdzi skarżący - inwestorami byli oboje małżonkowie W. i J. S. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, by obowiązek zamurowania otworów okiennych mógł być nałożony także na inne poza skarżącym osoby. Pozwolenie na budowę udzielone zostało tylko J. S., nie było zatem podstaw do nakładania obowiązku doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem na inne osoby. W tej sytuacji brak podstaw do uwzględnienia skargi. Z tych względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w sentencji.