II SA/Ol 592/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie Sędzia WSA Irena Szczepkowska Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2010 r. sprawy ze skargi M.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]" Starosta skierował na badania lekarskie M. B. posiadającego uprawnienia do kierowania w zakresie prawa jazdy kategorii ABCE. Wydając tą decyzję Starosta wskazał, że o wszczęcie postępowania wnosił Prokurator Rejonowy przesyłając opinię sądowo-psychiatryczną i sądowo-psychologiczną. Z opinii tych wykonanych na podstawie postanowienia Sądu wynikało, że M. B. cierpi na chorobę psychiczną w postaci zaburzeń urojeniowych. Powyższe okoliczności nasuwały wątpliwości co do stanu zdrowia psychicznego skarżącego i uzasadniały konieczność poddania go badaniu lekarskiemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w trybie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Organ wskazał też, że nie uwzględnił wniosków M. B., gdyż nie wykazał on aby te wnioski miały znaczenie dla sprawy. Od powyższej decyzji odwołał się M. B. wnosząc o jej uchylenie. Skarżący zanegował wartość opinii, na które powołał się organ wydając zaskarżoną decyzję i podniósł, że opinie te zaskarżył, Ponadto powołał się na to, iż lekarz wskazał na brak jakichkolwiek zastrzeżeń co do stanu jego zdrowia. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z treścią art. 122 ust. 1 pkt 4 Prawa o ruchu drogowym, badaniu lekarskiemu podlegają kierujący pojazdem, skierowani decyzją starosty w przypadkach wskazujących na zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Dla bezpieczeństwa w ruchu niezbędne jest aby osoby kierujące pojazdami miały wymaganą sprawność, zaś podstawę wydania decyzji mogą stanowić przesłanki, które z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazują na istotne zmniejszenie się sprawności intelektualnej lub fizycznej kierującego pojazdem. Natomiast wnioski zawarte w powoływanych opiniach takie zastrzeżenia nasuwają. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie M. B. wniósł, jak się wydaje, o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, a także o zawieszenie postępowania w sprawie. Skarżący podał, że podstawą do zawieszenia postępowania jest treść załączników i informacji o toczących się obecnie postępowaniach. Wniosek prokuratora dotyczący wszczęcia postępowania zawierał fałsz, a starosta nie był stroną do oceny słuszności tego wniosku, a wpływ na rozstrzygnięcie sądu mają "rozstrzygnięcia postępowań, ustalających stan faktyczny z zarania sprawy". Nie ustalono na jakie postępowanie powołał się prokurator we wniosku o wszczęcie postępowania. Ponieważ skargi M. B. nie były rozpatrywane, złożył on szereg zawiadomień o popełnieniu przestępstwa przez starostę. W skardze zawarte zostały też zastrzeżenia co do działań prokuratury oraz wnioski o przeprowadzenie przez sąd dowodów m. in. o uzyskanie oświadczeń lekarza i adwokata. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. W piśmie z dnia 16 sierpnia 2010 r. M. B. przesłał orzeczenie psychologiczne i kserokopię zaświadczenia lekarskiego, w których nie stwierdzono przeciwwskazań do kierowania pojazdami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji zostały podjęte zgodnie z przepisami prawa. Przedmiotem skargi jest decyzja z dnia "[...]" Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Starosty o skierowaniu M. B. na badania lekarskie. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że sąd nie znalazł żadnych podstaw do zawieszenia postępowania w sprawie, dlatego też na rozprawie wniosek skarżącego został oddalony. Do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie jest konieczne, ani potrzebne zakończenie żadnego innego postępowania sądowego, administracyjnego czy dyscyplinarnego. Nie było również potrzeby przeprowadzania dowodów uzupełniających z dokumentów, gdyż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest kompletny i wystarczający do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z przepisami prawa. Dlatego też podobnie jak i w przypadku wniosku o zawieszenie postępowania wnioski dowodowe skarżącego zawarte w skardze na rozprawie zostały oddalone. Podstawą prawną rozstrzygnięcia kierującego M. B. na badania lekarskie jest treść art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.), stanowiący, że badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia. W opisanym wyżej przypadku najistotniejsze są zastrzeżenia starosty co do stanu zdrowia danej osoby. Natomiast w rozpoznawanej sprawie jednoznacznie stwierdzić należy, że Starosta miał pełne prawo do wyprowadzenia wniosku, iż co do stanu zdrowia M. B. nasuwają się bardzo istotne zastrzeżenia. Z orzeczeń sądowo-psychologicznego i sądowo-psychiatrycznego, wydanych na mocy postanowienia Sądu Rejonowego wynika, że skarżący cierpi na chorobę psychiczną w postaci zaburzeń urojeniowych. Obie opinie w zakresie postawionej diagnozy są identyczne, dlatego też organ administracji miał nie tylko prawo, ale i obowiązek powziąć zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego. Stan zdrowia kierującego pojazdem mechanicznym jest istotną, być może najistotniejszą, przesłanką wpływającą na bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Z pewnością niedomagania zdrowotne osób kierujących pojazdami mechanicznymi w sposób bardzo istotny wpływają na stan tego bezpieczeństwa, dlatego też uzyskanie informacji z przeprowadzonych badań psychiatrycznych i psychologicznych musiało skutkować skierowaniem skarżącego przez starostę na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Rzeczą nieistotną jest to, iż orzeczenia lekarskie zostały przesłane Staroście przez Prokuratora Rejonowego. Materiały nadesłane przez prokuratora skutkowały jedynie tym, że organ powziął informację co do stanu zdrowia skarżącego i wszczął z urzędu postępowanie dotyczące skierowania go na badania lekarskie. Dla rozstrzygnięcia sprawy bez znaczenia jest także to, że skarżący neguje wydane opinie. Pamiętać należy bowiem, iż wydane one zostały na użytek konkretnego postępowania karnego przez biegłych sądowych i organ administracji nie mógł ich zignorować, nawet w przypadku gdyby posiadał opinię odmienną wydaną przez innego lekarza. Skierowanie skarżącego na badania lekarskie z powodu zastrzeżeń co do stanu jego zdrowia w żadnym przypadku nie może być utożsamiane z ostatecznym pozbawieniem go uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, albowiem służy ono jedynie wykazaniu czy istnieją przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami czy też zachodzi ich brak. Wydaje się, że jest to również zrozumiałe dla skarżącego, który na rozprawie wskazywał na to, że uniemożliwiano mu przeprowadzenie badań, a wcześniej przesłał do sądu orzeczenie psychologiczne i kserokopię zaświadczenia lekarskiego. W tym miejscu zauważyć jednak należy, że podnoszone przez skarżącego w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego zastrzeżenia do różnego rodzaju organów państwa - w tym prokuratury, pozostają poza zakresem prowadzonego w tej sprawie postępowania, które miało jedynie rozstrzygnąć kwestię zasadności skierowania M. B. na badania lekarskie w celu stwierdzenia lub wykluczenia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi. Reasumując, raz jeszcze podkreślić należy, że słusznie i zgodnie z przepisami prawa postąpiły organy obu instancji przyjmując, iż wystąpiły zastrzeżenia (w świetle treści i wniosków opinii lekarskich wydanych z mocy postanowienia sądu) co do stanu zdrowia skarżącego. Dlatego też na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę M. B. należało oddalić.