II SA/Lu 335/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca),, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Protokolant Asystent sędziego Anna Ostrowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 września 2010 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o. o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. Wnioskiem złożonym 19 marca 2009 r. A spółka z o.o. z siedzibą w C. zwróciła się do Burmistrza W. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw przy ul. K. na działkach nr ewid. 230/8 i 231/10 we W.. Po wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania w zakresie tego wniosku Burmistrz W. decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. odmówił wnioskodawcy określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że planowane przedsięwzięcie należy do inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, dla których przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko może być wymagane. Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2009 r. organ nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, który to obowiązek został wypełniony w dniu 2 września 2009 r. Następnie Burmistrz Włodawy wystąpił do właściwych organów o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia i uzyskał wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek nr 230/8 i 231/10 położonych we W. Zgodnie z treścią tego planu, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej we Włodawie z dnia 27 lutego 2004 r. Nr XIII/139/04 (Dz. Urz. Woj. Lubelskiego z dnia 30 kwietnia 2004 r. Nr 78, poz. 1382), obszar działek nr 230/8 i 231/10 stanowi teren przeznaczony pod lokalizację zabudowy jednorodzinnej i usług nieuciążliwych. Ponadto jest to strefa ochrony pośredniej ujęcia wody, gdzie obowiązuje zakaz lokalizacji magazynów produktów ropopochodnych i innych substancji chemicznych oraz rurociągów do ich transportu. W związku z tym organ uznał, że zachodzi sprzeczność zamierzenia z planem miejscowym i powołując się na art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, odmówił wydania decyzji pozytywnej. Od powyższej decyzji A sp. z o. o. w C wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, domagając się jej uchylenia i orzeczenia co do istoty przez pozytywne określenie środowiskowych uwarunkowań dla planowanej inwestycji. Zdaniem odwołującej błędnie organ pierwszej instancji przyjął, że stacja paliw jest obiektem magazynującym produkty ropopochodne w sytuacji, kiedy jest ona obiektem służącym dystrybucji (sprzedaży) produktów ropopochodnych. Za bezpodstawne i sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym Spółka uznała argumenty, że planowana stacja paliw stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa społeczności korzystającej z zasobów ujęcia wody. Spółka zarzuca także organowi naruszenie prawa materialnego i prawa miejscowego przez błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że na działkach objętych wnioskiem obowiązuje zakaz lokalizacji stacji paliw. Zdaniem Spółki, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie definiuje pojęcia magazynu produktów ropopochodnych, zatem należy stosować definicje legalne przewidziane w przepisach prawa budowlanego. Stosownie do § 1 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie - stacja paliw płynnych to obiekt budowlany, w skład którego mogą wchodzić: budynek, podziemne i naziemne zbiorniki paliw płynnych i gazu płynnego, instalacje technologiczne, w tym urządzenia do magazynowania i załadunku paliw płynnych i gazu płynnego, instalacja wodno-kanalizacyjna i energetyczna, podjazdy i zadaszenia oraz inne urządzenia usługowe i pomieszczenia pomocnicze. Natomiast w § 1 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia wskazano, iż baza paliw płynnych (terminal) to obiekt budowlany przeznaczony do magazynowania lub przeładunku ropy naftowej i produktów naftowych. Porównując przytoczone powyżej definicje, zdaniem strony skarżącej, stacja paliw nie jest magazynem paliw płynnych. Za przedstawionym stanowiskiem przemawia także wykładnia językowa. Skoro stacja paliw nie jest magazynem produktów ropopochodnych to nie ma zastosowania i zakaz przewidziany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zabraniający lokalizacji takich magazynów w pośredniej strefie ochrony ujęcia wody. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy opisaną wyżej decyzję Burmistrza W. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, iż zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło na podstawie art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., Nr 199, poz. 1227). Przepis ten, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, przewidywał, że właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Z przytoczonego postanowienia wynika, że tryb postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która jest wymagana dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko jak i dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 1 ustawy) uzależniony jest, poza wyjątkami określonymi w zdaniu drugim art. 80 ust. 2, od podstawowego kryterium, jakim jest zgodność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli został uchwalony. Z prawidłowo ustalonych i niespornych okoliczności sprawy wynika, że planowane przez inwestora przedsięwzięcie polegające na budowie stacji paliw należy do inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie Kolegium prawidłowe jest również ustalenie, że obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony uchwałą Rady Miasta Włodawa z dnia 27 lutego 2004 r., Nr XI11/139/04 oznacza przedmiotowy teren symbolem 15 MN,U tj. teren przeznaczony dla potrzeb zabudowy jednorodzinnej i usług nieuciążliwych, ponadto jest to strefa ochrony pośredniej ujęcia wody. W ocenie organu odwoławczego trafna jest interpretacja treści tego planu dokonana przez organ pierwszej instancji przyjmująca, że na przedmiotowych działkach usytuowanie stacji paliw nie zostało dopuszczone. Teren objęty wnioskiem tj. działki o nr 230/8 / 231/10 położony jest w strefie ochrony pośredniej ujęcia wody, wobec czego obowiązuje § 8 ust. 1 pkt 2 lit. a ustaleń ogólnych miejscowego planu zagospodarowania, które zakazuje lokalizowania magazynów produktów ropopochodnych i innych substancji chemicznych oraz rurociągów do ich transportu (w uzasadnieniu przez przeoczenie wskazano nieprecyzyjnie tylko "§ 8 ust. 1 pkt"). Jednocześnie Kolegium podniosło, iż omawiany teren zgodnie z ustaleniami szczegółowymi jest przeznaczony dla potrzeb zabudowy jednorodzinnej i usług nieuciążliwych, które zostały zdefiniowane jako przedsięwzięcia, które nie wymagają sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Skoro dla planowanego przedsięwzięcia ustalono postanowieniem Burmistrza W. z dnia 3 czerwca 2009 r. obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, to planowane przedsięwzięcie należy do kategorii usług uciążliwych, więc jego lokalizacja w obszarze oznaczonym symbolem 15 MN,U, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest niedopuszczalna. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A sp. z o.o. domagając się uchylenia opisanej wyżej decyzji, zarzuciła organom niewłaściwą interpretację zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przede wszystkim w ocenie strony skarżącej stacja paliw nie jest obiektem do magazynowania produktów ropopochodnych lecz wyłącznie obiektem do dystrybucji produktów ropopochodnych - punktem handlowym. Magazynem paliw płynnych jest jedynie baza paliw płynnych (terminal), którą zamierzona inwestycja nie jest. Skoro tak, to do lokalizacji stacji paliw nie ma zastosowania zakaz przewidziany w § 8 ust. 1 pkt 2 lit. a tiret czwarty miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto skarżąca podniosła, iż stacja paliw z uwagi na wymagane zabezpieczenia techniczne i technologiczne jest inwestycją w pełni bezpieczną, nie zagrażającą zanieczyszczeniem wód ujęcia wody. W ocenie strony organ również niewłaściwie zastosował § 6 ust. 2 planu miejscowego. Zdefiniowane w tym przepisie pojecie usług nieuciążliwych nie oznacza obiektu, co do którego nałożono obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, lecz wyłącznie obiektów, co do których taki obowiązek istnieje z mocy prawa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowił przepis art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie "ustawą". Przepis ten, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, przewidywał, że właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin oraz dla inwestycji w zakresie terminalu. Z przywołanej regulacji bezspornie zatem wynika, że tryb postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która jest wymagana zarówno dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko jak i dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 1 ustawy) uzależniony jest, poza wyjątkami określonymi w zdaniu drugim art. 80 ust. 2 ustawy, od podstawowego kryterium, jakim jest zgodność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli został uchwalony. Stwierdzenie bowiem sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym przeprowadzenia postępowania uzgodnieniowego z innymi organami (por. K. Gruszecki Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko – Komentarz, wyd, Pressom, Wrocław 2009, str. 244). W rozpoznawanej sprawie A sp. z o.o. wniosła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw, składającej się z budynku obsługi stacji, 2 zbiorników na paliwa płynne o pojemności 50 m3, 1 zbiornika LPG, wiaty nad dystrybutorami, 4 dystrybutorów, punktu zlewowego paliw oraz systemu kanalizacji sanitarnej i deszczowej przy ul. K. na działkach nr ewid. 230/8 i 231/10 we W. (vide: wniosek oraz karta informacyjna planowanego przedsięwzięcia w aktach sprawy). Uwzględniając zatem rodzaj inwestycji prawidłowo organy uznały, że planowane przez inwestora przedsięwzięcie należy do inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Za takie uważa się bowiem określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być stwierdzony (art. 173 ust. 2 pkt 2 ustawy). Stosownie natomiast do treści § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573), zawierającego przepisy dotychczasowe w rozumieniu art. 173 ust. 2 pkt 2 ustawy, sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać instalacje do magazynowania lub dystrybucji ropy naftowej, produktów naftowych lub substancji chemicznych, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 22, z wyłączeniem stacji paliw na gaz płynny. Prawidłowe są również ustalenia organów, iż na terenie, na którym inwestor planuje przedmiotową inwestycję, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta Włodawy, przyjęty uchwałą Nr XIII/139/04 Rady Miejskiej we Włodawie z dnia 27 lutego 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Włodawy, opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Lubelskiego z 30 kwietnia 2004 r. Nr 78, poz. 1382). Obowiązkiem organu było zatem ustalenie zgodności przedmiotowej inwestycji z postanowieniami tego planu. Zarówno w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, jak i w skardze wniesionej do Sądu inwestor kwestionował ocenę organów obu instancji skutkującą ustaleniem, iż lokalizacja zamierzonego przedsięwzięcia nie jest zgodna z postanowieniami planu, jako że inwestycja w postaci stacji paliw nie jest obiektem służącym do magazynowania produktów ropopochodnych, co do których istnieje zakaz lokalizowania na tym terenie. Z kolei w ocenie organów istniejący w planie zapis ustanawiający zakaz lokalizacji magazynów produktów ropopochodnych i innych substancji chemicznych oraz rurociągów do ich transportu nie uprawnia do lokalizowania na przedmiotowym terenie stacji paliw, gdyż mamy wówczas również do czynienia z magazynowaniem produktów ropopochodnych. W tym kontekście analizując zarzuty skargi, argumentację organów oraz znaczenie mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa Sąd stwierdził, iż organy rozstrzygające w sprawie dokonały prawidłowej wykładni postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który w ich ocenie na obszarze oznaczonym jako działki nr 230/8 i 231/10 wyłącza usytuowanie wnioskowanej inwestycji, a w konsekwencji wydały decyzję odpowiadającą normie art. 80 ust. 2 ustawy. Bezspornym w sprawie jest, iż obszar działek wskazanych do zainwestowania oznaczony jest na rysunku planu miejscowego symbolem E. 15 MN,U. Tekst planu stanowi natomiast, że jest to teren dla potrzeb zabudowy jednorodzinnej i usług nieuciążliwych. Dla terenu tego obowiązuje § 5 ust. 2 pkt 2, § 6, § 9 ust. 3 pkt 5, ust. 4 i 5 ustaleń ogólnych planu (vide: wypis z obowiązującego planu w aktach administracyjnych). Jednakże najistotniejsze w sprawie jest to, iż teren obejmujący działki nr 230/8 i 231/10 położony jest w strefie ochrony pośredniej komunalnego ujęcia wód podziemnych, w której to strefie obowiązuje zakaz lokalizowania magazynów produktów ropopochodnych i innych substancji chemicznych oraz rurociągów do ich transportu (§ 8 ust. 1 pkt 2 lit. a tiret czwarty planu). Uwzględniając zatem powyższy zakaz w ocenie Sądu trafna jest interpretacja treści tego planu dokonana przez organy przyjmująca, że na działkach nr 230/8 i 231/10 usytuowanie stacji paliw nie zostało dopuszczone. Wbrew argumentom zawartym w odwołaniu, a następnie w skardze, stacja paliw z uwagi na niezbędny element wyposażenia jakim są zbiorniki na paliwo, służy również celom okresowego magazynowania paliw (produktów ropopochodnych). Nie może bowiem budzić sporu, iż działalność stacji paliw polega głównie na zakupie większej ilości paliw, które przechowywane są w specjalnych zbiornikach, a następnie odsprzedaży tych paliw odbiorcom detalicznym w ustalonych przez nich ilościach (zazwyczaj nie większych niż 400l w przypadku samochodów ciężarowych). Istota działalności takiej stacji bezspornie zatem musi wiązać się z okresowym przechowywaniem paliw, zależnym zarówno od pojemności zbiorników jak i popytu na paliwo. Na nieodłączny element działalności stacji paliw w postaci magazynowania paliwa wskazuje również definicja stacji paliw płynnych zawarta w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U Nr 243, poz. 2063 ze zm.). Mianowicie zgodnie z regulacją tam zawartą stacja paliw płynnych to obiekt budowlany w skład którego mogą wchodzić: budynek, podziemne zbiorniki magazynowe paliw płynnych, podziemne lub nadziemne zbiorniki gazu płynnego, odmierzacze paliw płynnych i gazu płynnego, instalacje technologiczne, w tym urządzenia do magazynowania i załadunku paliw płynnych oraz gazu płynnego, instalacje wodno-kanalizacyjne i energetyczne, podjazdy i zadaszenia oraz inne urządzenia usługowe i pomieszczenia pomocnicze. Konkludując, istotą działalności stacji paliw płynnych jest okresowe przechowywanie (magazynowanie) paliw przeznaczonych do sprzedaży. Sprzedaż nie odbywa się bowiem bezpośrednio z cysterny drogowej lecz ze zbiorników magazynowych paliw za pośrednictwem odmierzacza paliw. To zaś oznacza, iż paliwo jest przez dany okres czasu na stacji magazynowane. W tym celu również inwestor przewidział właśnie wyposażenia planowanej stacji w 2 podziemne zbiorniki na paliwa płynne o pojemności 50 m3 każdy. Skoro jednak plan miejscowy z uwagi na ochronę ujęcia wód gruntowych wprowadza zakaz lokalizowania magazynów produktów ropopochodnych, które to pojęcie obejmuje także zbiorniki magazynowe należącego stacji paliw, wydanie wnioskowanej decyzji nie jest możliwe, bez względu na przywołane w odwołaniu i skardze twierdzenia dotyczące obowiązujących wymagań technicznych wykluczających w rzeczywistości możliwość przenikania gromadzonych na stacji paliw do gruntu czy też wód gruntowych. Słusznie również zwróciło uwagę Kolegium, iż planowana do realizacji stacja paliw nie może być uznana za przedsięwzięcie o charakterze usług nieuciążliwych, czego wymaga plan, z uwagi na nałożony postanowieniem z dnia 3 czerwca 2009 r. obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko przedmiotowej inwestycji. Błędne w tym zakresie jest stanowisko skarżącej, iż pojecie usług uciążliwych nie oznacza obiektu, co do którego nałożono obowiązek sporządzenia raportu w drodze postanowienia, lecz tylko obiektów, co do których taki obowiązek istnieje z mocy prawa. W tym zakresie wskazać należy, iż w istocie obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (co wiąże się z obowiązkiem sporządzenia raportu) w zależności od rodzaju zamierzonego przedsięwzięcia lub miejsca jego realizacji może mieć charakter obligatoryjny lub fakultatywny. Należy jednak pamiętać, iż dopuszczalność nałożenia przez organ obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko wynika nierzadko z występujących wątpliwości organu związanych z kwalifikacją przedsięwzięcia jak również samym rodzajem i rozmiarem planowanego przedsięwzięcia. Dlatego też ustawodawca dopuścił możliwość nałożenia na inwestora takiego obowiązku celem ustalenia ponad wszelką wątpliwość wpływu inwestycji na środowisko. Nie oznacza to jednak, że inwestycja w stosunku do której stwierdzono (w drodze postanowienia) obowiązek sporządzenia raportu jest inwestycją różniącą się od inwestycji, w stosunku do której obowiązek ten wynika wprost z przepisów prawa. Stwierdzenie obowiązku sporządzenia raportu następuje przecież także w oparciu o przepis ustawowy. W ocenie Sądu brak jest jakichkolwiek podstaw do różnicowania takich przedsięwzięć. Podsumowując, jeszcze raz należy wskazać, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem prawa miejscowego, którego ustalenia wiążą w sposób bezwzględny również organy orzekające w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia (art. 80 ust. 2 ustawy). Dopóki zatem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje na danym terenie określoną zabudowę, to okoliczność ta - pod rygorem nieważności - musi zostać uwzględniona w decyzji środowiskowej. W tym kontekście Sąd ocenia zaskarżoną decyzję jako zgodną z prawem, ponieważ wykładnia postanowień obowiązującego planu dokonana została przez rozstrzygające sprawę organy administracji prawidłowo. Mając na względzie powyższe i uznając skargę za niezasadną, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.