VII SA/Wa 1335/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2010 r. sprawy ze skargi J. S. - NZOZ " [...]" na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r. znak [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu użytkowania I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego J. S. - NZOZ " [...]" kwotę 760 zł (siedemset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] decyzją znak [...] wydaną [...] maja 2010 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy decyzję Starosty P. z [...] marca 2010 r., wnoszącą sprzeciw w sprawie zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu użytkowania istniejącego budynku usługowo-mieszkalnego - pawilonu handlowego z częścią mieszkalną na budynek usługowo-mieszkalny z przeznaczeniem na Oddział Leczenia Uzależnień - na działce nr [...] w miejscowości C. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że zgłoszenia dokonał J. S. w dniu 5 marca 2010 r. Po rozpatrzeniu zgłoszenia Starosta P. [...] marca 2010 r., zgłosił sprzeciw. W ocenie organu odwoławczego decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem. Organ podniósł, że nieruchomość na której umiejscowiony jest przedmiotowy budynek objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. uchwalonego przez Radę Gminy uchwałą z [...] marca 2006 r., dla terenu oznaczonego symbolem MN/U. Dla działki nr [...] plan ustala jako przeznaczenie podstawowe - zabudowę mieszkaniową z wbudowaną lub zabudowaną funkcją usługową nieuciążliwą lub realizowaną w obiektach wolnostojących, z dopuszczeniem adaptacji istniejącej zabudowy dla projektowanej funkcji mieszkalno - usługowej przy jednoczesnym zakazie lokalizacji funkcji usługowej bez funkcji mieszkalnej. Plan ustala również, że powierzchnia mieszkaniowa powinna stanowić co najmniej 60 % powierzchni obiektu. Na podstawie przedłożonego wraz ze zgłoszeniem opracowania technicznego ustalono, że funkcja usługowa w przedmiotowym obiekcie budowlanym wynosi 777,54 m2 powierzchni użytkowej, natomiast funkcję mieszkaniową zaprojektowano na 31,00 m2 powierzchni użytkowej co stanowi niecałe 4 % powierzchni obiektu. Jak z powyższego wynika w dokumentacji technicznej pn. "zmiana sposobu użytkowania budynku usługowo-mieszkalnego (funkcja handlowa) na budynek usługowo-mieszkalny z przeznaczeniem na Oddział Leczenia Uzależnień", została ona opracowana nie zgodnie z § 10C lit. 1 pkt 4 ppkt 1 ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. Po dokonaniu sprawdzenia opracowania technicznego załączonego do zgłoszenia, organ odwoławczy stwierdził, że projektując przedmiotowe przedsięwzięcie naruszono również przepisy § 12 ust. 2 pkt 1 oraz punkt 5 podpunkt 2 załącznika nr 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 10 listopada 2006 r., w sprawie wymagań, jakim powinny odpowiadać pod względem fachowym i sanitarnym pomieszczenia i urządzenia zakładu opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2006 r., Nr 213, poz. 1568 ze zm.). Przepis § 12 ust. 2 pkt 1 w/w rozporządzenia Ministra Zdrowia dopuszcza lokalizację zakładu opieki zdrowotnej w budynku o innym przeznaczeniu, pod warunkiem całkowitej izolacji przychodni od użytkowników w budynku mieszkalnym co nie znajduje potwierdzenia w załączonym opracowaniu technicznym. Ponadto naruszenie pkt 5 ppkt 2 załącznika nr 2 do w/w rozporządzenia potwierdza opinia sanitarna [...] z dnia [...] marca 2010 r. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P., który uzgodnił projekt budowlany z zastrzeżeniem: "powierzchnia gabinetu zabiegowego winna wynosić minimum 15,00 m2", co nie zostało uwzględnione w opracowaniu technicznym. Ponieważ opinia sanitarna stanowi załącznik do zgłoszenia zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego to została wzięta pod uwagę przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy. W związku z tym, że planowana zmiana sposobu użytkowania istniejącego budynku narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zdaniem organu odwoławczego, organ administracji architektoniczno-budowlanej prawidłowo wniósł sprzeciw w myśl przepisów art. 71 ust. 5 pkt 2 Prawa budowlanego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł J. S. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi naruszenie art. 71 ust. 5 pkt 2 Prawa budowlanego, § 10 c lit a pkt 4 ppkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 17 marca 2006 r., art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 6, 8, 11, 107, 138 § 1, 140 Kpa. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że zamierzona zmiana użytkowania obiektu nie narusza zapisów prawa miejscowego. Powoływany przez organ § 10c lit a pkt 4 ppkt 1 planu zagospodarowania przestrzennego dotyczy lokalizacji nowych obiektów, a nie obiektów w których funkcjonuje dotychczasowy sposób użytkowania w rozumieniu art. 35 Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zmiany w tych obiektach reguluje § 9 ust. 6 planu. W skardze podkreślono, że organ nie wziął pod uwagę zarzutu naruszenia art. 34 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i zignorował okoliczność, że skarżący użytkuje budynek legalnie czego dowodem jest potwierdzenie z dniem [...] lipca 2009 r., przyjęcia zawiadomienia o zakończeniu budowy przez PINB w P. Dokument ten stanowi dowód legalnego użytkowania obiektu zgodnie z jego pierwotną funkcją tj. usługowo-miszkalną. Zmiana przeznaczenia budynku skarżącego, nie doprowadziła do zmiany funkcji budynku któraby była niezgodna z planem. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Sąd administracyjny, zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontroluje jedynie legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju naruszenia wystąpiły, wobec czego należy uznać, iż skarga jest zasadna. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] wydana [...] maja 2010 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty P. z [...] marca 2010 r., wnoszącą sprzeciw w sprawie zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu użytkowania budynku. W ocenie Sądu kontrolowana decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Należy podkreślić, iż rozstrzygając w postępowaniu administracyjnym organ administracji publicznej zobligowany jest mieć na uwadze słuszny interes obywateli oraz uwzględniać interes społeczny, w szczególności zaś powinien zmierzać do realizacji zasady prawdy obiektywnej. Dlatego też trafność rozstrzygnięcia w każdym przypadku wymaga szczegółowego zbadania i rozważenia wszelkich argumentów, które stanowiłyby podstawę do przyjęcia określonego stanowiska. Wydając decyzję organ jest zobowiązany do przestrzegania przepisów Kpa, a przede wszystkim do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zobowiązany jest również do wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 77 § 1 i art. 80 Kpa oraz do uzasadnienia rozstrzygnięcia według wymogów określonych w art. 107 § 3 Kpa. W związku z powyższym sądowa kontrola prawidłowości podjętej decyzji przy zastosowaniu wskazanego na wstępie kryterium legalności, obejmuje w szczególności badanie, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej, a to zarówno przepisów szczegółowych, jak i zasad ogólnych określonych w rozdziale drugim działu I kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd kontroluje zatem, czy w toku tego postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji oraz czy podjęte na ich podstawie rozstrzygnięcie nie wykracza poza granice określone przepisami prawa, innymi słowy, czy nie nosi cech dowolności. Pojęcie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części oraz procedurę związaną z legalnym dokonaniem zmian sposobu użytkowania jest określona w art. 71 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zgodnie z ust. 1 w/w przepisu przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Z przepisu tego wynika, że nie każda zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części jest prawnie relewantna, ale tylko taka, która wpływa na zmianę wymagań stawianych obiektowi, związanych głównie z bezpieczeństwem jego dalszego, zmienionego sposobu użytkowania (Niewiadomski, (w:) Prawo budowlane. Komentarz, art. 71, Nb 2 Warszawa 2006). Zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego wymaga, obecnie przed przystąpieniem do dokonywania zmiany, dokonania zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno budowlanej. Organ ten ma prawo wnieść sprzeciw, jeżeli zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego wymaga wykonania robót budowlanych, objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, może spowodować niedopuszczalne: zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków, pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych, wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich (art. 71 ust. 5 w/w ustawy). W rozpoznawanej sprawie Starosta P. wniósł sprzeciw do zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania budynku usługowo-mieszkalnego (pawilon handlowy) na budynek usługowo-mieszkalny, z przeznaczeniem na Oddział Leczenia Uzależnień uznając, że planowana zmiana narusza § 10 c lit 1 pkt 4 ppkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S., uchwalonego uchwałą Gminy z [...] marca 2006 r. poprzez niezachowanie 60 % powierzchni mieszkaniowej w stosunku do całkowitej powierzchni budynku. Powołując § 10 planu (dotyczy nowej zabudowy) - w ocenie Sądu organ nie dokonał analizy innych przepisów planu m. in. § 9 pkt 6, który dotyczy budynków istniejących w dacie uchwalania planu i przewiduje sposoby tymczasowego zagospodarowania i użytkowania terenu do czasu realizacji jego ustaleń. Dla dokładnego wyjaśnienia sprawy w aspekcie zarzutów zgłaszającego organ powinien ustalić wzajemną relację tych zapisów planu, a ustalenia i wnioski przedstawić w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Poza tym organ nie odniósł się do znajdującego się w aktach, wydanego dnia [...] lipca 2009 r. ( a więc w czasie obowiązywania powoływanego prawa miejscowego) przez PINB potwierdzenia przyjęcia zawiadomienia o zakończeniu budowy i informacji o nie wniesienia sprzeciwu w sprawie przystąpienia do użytkowania) budynku usługowego z częścią mieszkalną. To sposób użytkowania określony w zawiadomieniu wniesionym przez inwestora powinien stanowić podstawę do określenia funkcji budynku, jego pierwotnego przeznaczenia i użytkowania, niezbędnego następnie do rozstrzygnięcia w sprawie zgłoszenia zmiany użytkowania. Reasumując w przypadku wniesienia zgłoszenia w sprawie zamiaru zmiany sposobu użytkowania istniejącego budynku organ winien ocenić to zgłoszenie pod kątem wszystkich przesłanek określonych w art. 71 ust. 5 Prawa budowlanego, a dokonane ustalenia przedstawić szczegółowo w uzasadnieniu rozstrzygnięcia zgodnie z wymogami art. 107 Kpa. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c, art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.