II SA/Po 525/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 października 2010 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2010 r. Nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych; postanawia odrzucić skargę. /-/ A. Łaskarzewska W dniu 17 czerwca 2010 r. J. K. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2010 r. w przedmiocie wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5 % zawartości alkoholu oraz na piwo, powyżej 4,5 % do 18 % zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa) i powyżej 18 % zawartości alkoholu przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Następnie w dniu 1 lipca 2010 r. skarżąca cofnęła skargę. Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W raz bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Jednakże – w myśl art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu. Mając na względzie powołane przepisy Sąd pismem z dnia 9 sierpnia 2010 r. wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie Sądu nie zostało odebrane osobiście przez skarżącą. W tej sytuacji zastosowanie znalazł przepis art. 73 p.p.s.a. Zgodnie z § 1 powołanego przepisu w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4). Zgodnie z powołanym przepisem wezwanie do uiszczenia wpisu z uwagi na nieobecność adresata w miejscu zamieszkania złożono w dniu 12 sierpnia 2010 r. na okres czternastu dni w placówce pocztowej, a zawiadomienie o tym umieszczono w skrzynce na korespondencję, następnie – po upływie siedmiodniowego terminu (20 sierpnia 2010 r.) ponownie umieszczono w skrzynce pocztowej zawiadomienie o złożeniu wezwania na okres kolejnych siedmiu dni w placówce pocztowej (k. 15 akt sądowych). Tym samym wyczerpano tryb doręczenia zastępczego przewidziany w razie niemożności doręczenia pisma osobiście adresatowi (art. 73 § 4 p.p.s.a.). Skoro zatem przesyłkę zawierającą wezwanie złożono w dniu 12 sierpnia 2010 r. w placówce pocztowej na okres 14 dni i dwukrotnie w dniach 12 i 20 sierpnia 2010 r. umieszczono awizo w oddawczej skrzynce na listy skarżącego, uznać należy zgodnie z powołanym wyżej art. 73 p.p.s.a., że doręczenie zastępcze wezwania nastąpiło z dniem 26 sierpnia 2010 r., a 7-dniowy termin do uiszczenia wpisu upłynął w dniu 2 września 2010 r. Do tego dnia J. K. nie uiściła wpisu (k. 16 akt sądowych). Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. Dodatkowo zaznaczyć należy, że niedopuszczalne jest rozpoznanie wniosku skarżącej z 1 lipca 2010 r. o cofnięcie skargi, albowiem skarga zawiera braki uniemożliwiające nadanie jej dalszego biegu, tj. nie uiszczono od niej wpisu (por. postanowienie NSA z 10 czerwca 1987r., SA/Gd 537/87, OSP 1990, z. 4, poz. 207). /-/ A. Łaskarzewska