VI SA/Wa 1309/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2010 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga A. B. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą [...] "K." z siedzibą w [...] – dalej także skarżąca, na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] marca 2010 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniach od [...] lutego do [...] marca 2009 r. w [...] "K." A. B., przeprowadzono kontrolę w zakresie zgodności wykonywania działalności gospodarczej w zakresie uprawnień do wykonywania przewozów drogowych z przepisami ustawy o transporcie drogowym oraz przepisami wykonawczymi do niej. Jak wynika z protokołu kontroli, kontrola obejmowała okres od [...] marca 2008 r. do [...] grudnia 2008 r. W wyniku stwierdzenia szeregu nieprawidłowości, pismem z [...] marca 2009 r. skarżąca została powiadomiona o wszczęciu postępowania administracyjnego i pouczona o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, a także złożenia pisemnych wyjaśnień dotyczących naruszeń stwierdzonych w protokole z kontroli przeprowadzonej w przedsiębiorstwie. Decyzją z [...] maja 2009 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, działając na postawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) – dalej utd., nałożył na A. B. prowadzącą [...] "K." karę pieniężną w kwocie 30.000 złotych. Organ wskazał, że skarżąca w ramach prowadzonej działalności naruszyła przepisy ustawy o transporcie drogowym, w szczególności art. 92 ust. 1 pkt 8 i art. 92 ust. 4 utd., za co orzeczono kary pieniężne w wysokości wskazanej w załączniku do utd., a mianowicie poprzez: 1. skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny oraz za każdą rozpoczętą kolejną godzinę przez kierowcę T. D., co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej w łącznej wysokości 250 złotych zgodnie z lp. 10.1 lit. a) i b) załącznika do utd.; 2. skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej przez kierowcę S. G., co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 100 złotych zgodnie z lp. 10.2 lit. a) załącznika do utd.; 3. nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego, tj. wykresówka zapisywana była za długo przez kierowcę S. G., co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 200 złotych, stosownie do lp. 11.2 pkt 2 załącznika do utd.; 4. nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego, tj. nieprawidłowe operowanie przełącznikiem grup czasowych przez kierowcę D. H., co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 100 złotych, stosownie do lp. 11.2 pkt 4 załącznika do utd.; 5. nieokazanie wykresówek lub dokumentów potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie – za każdy dzień przez ośmiu kierowców, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej zgodnie z lp. 11.4 pkt 1 załącznika do utd.; 6. okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek nie zawierających wszystkich danych o okresach aktywności kierowców D. H., W. K., R. S. oraz T. D., za co została nałożona kara w wysokości 10.000 złotych zgodnie z lp. 11.4 pkt 2 załącznika do utd. Organ wobec naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne, tj. przez wskazanych w uzasadnieniu decyzji kierowców, odstąpił od nałożenia kary za stwierdzone naruszenie. Podał, że skarżąca zajmując stanowisko wobec zebranych przez organ dowodów i materiałów w sprawie, przesłała wymagane zaświadczenia lekarskie trzech kierowców potwierdzające brak przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na tym stanowisku i w związku z tym nie można było wobec niej sformułować postawionego wcześniej zarzutu naruszenia określonego lp. 1.8 pkt 1 załącznika do utd. W odwołaniu od wskazanej wyżej decyzji skarżąca domagała się jej uchylenia, podnosząc, że pobrane podczas kontroli w przedsiębiorstwie dokumenty, służące ewidencji planów pracy, mają charakter harmonogramów lub szablonów, nie są jednak dokumentami określającymi normy czasu pracy, gdyż podlegają częstym zmianom wynikającym z organizacji działalności przedsiębiorstwa prowadzonego przez skarżącą. Skarżąca wskazała, że nie można było stwierdzić, jakich dokumentów żądali inspektorzy dokonujący kontroli i których z nich do kontroli nie okazano. Dodała również, że zgodnie z wykładnią art. 31 ust. 2 ustawy o czasie pracy kierowców, zastosowaną przez Naczelny Sąd Administracyjny, pracodawca przechowuje tylko zapisy z przyrządów kontrolnych i kart drogowych, a obowiązku tego nie można, zdaniem skarżącej, odnieść do zaświadczeń potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu. Skarżąca wskazała także na niezasadność stwierdzenia przez organ naruszenia polegającego na okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawierała wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy, gdyż w przypadkach podróży służbowych przedsiębiorca ma wpływ na środek lokomocji oraz czas dojazdu lub powrotu, a do analizy norm czasowych takich podróży dostępne były dla kontrolujących delegacje kierowców. Zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 Kpa. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy. Argumentowała, że decyzja ta została wydana na podstawie przepisów wspólnotowych, które, w jej ocenie, umożliwiały wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy, czego organ nie wziął po rozwagę. Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD) decyzją z dnia [...] marca 2010 r., po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej Kpa., utrzymał decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w całości w mocy. W uzasadnieniu decyzji GITD odnosząc się do naruszenia z lp. 10.1 załącznika do utd., po analizie wykresówek poszczególnych kierowców, wskazał, że organ I instancji podał wprawdzie błędne okresy rozliczeniowe, jednakże karę pieniężną nałożył w prawidłowej wysokości. W podobny sposób ocenił trafność nałożenia kary pieniężnej określonej w lp. 10.2 lit. a) załącznika do utd. w wysokości 100 złotych, pomimo omyłki pisarskiej odnośnie do imienia kierowcy, który skrócił dzienny czas odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny. Organ dokonując powtórnej analizy wykresówek stwierdził ich nieprawidłowe wypełnianie przez poszczególnych kierowców i odniósł się do każdej z nich, by móc ocenić stwierdzone wcześniej naruszenia, które stały się podstawą nałożenia kar pieniężnych określonych lp. 11.2 pkt 2 i 4, 11.4 pkt 1 i 2 załącznika do utd.. Główny Inspektor Transportu Drogowego przedstawił szeroką argumentację świadczącą o zasadności utrzymania w mocy decyzji organu I instancji w zakresie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej z tytułu wyżej wymienionych naruszeń. Uznał, że dogłębna analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego świadczy o tym, że nałożona na skarżącą kara pieniężna ma oparcie zarówno w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy, jak i w stanie prawnym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca domagała się uchylenia decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz decyzji ją poprzedzającej. Zarzuciła organom naruszenie art. 107 § 3 Kpa. poprzez niewłaściwe skonstruowanie uzasadnienia prawnego i faktycznego rozstrzygnięcia, naruszenie zasady praworządności poprzez lapidarność motywów i przyjęcie bezwzględnej odpowiedzialności za nieokazanie wykresówek bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie okoliczności faktycznych i ustalenia braku możliwości okazania lub odmowy okazania wykresówek. Zarzuciła ponadto naruszenie art. 8 Kpa. i art. 77 Kpa. poprzez pozorność i lakoniczność odniesienia się do podnoszonych przez kontrolowanego dowodów i niewskazanie przyczyny ich nieuwzględnienia oraz dokonanie ich dowolnej oceny, a także art. 7, art. 80 oraz art. 107 § 3 Kpa. poprzez nieodniesienie się do zarzutów strony dotyczących spornej ewidencji czasu pracy kierowców. Zdaniem skarżącej uzasadnienie decyzji w zakresie kar jednostkowych nałożonych za poszczególne naruszenia i łącznej kary jest niezrozumiałe i uniemożliwia skarżącej ustosunkowanie się do ustaleń poczynionych przez organ. Skarżąca wskazała na rozbieżności w ustaleniach zawartych w protokole kontroli, decyzji organu I instancji oraz decyzji organu odwoławczego co do liczby nieokazanych wykresówek. Nadmieniła, iż organ I instancji niesłusznie odmówił włączenia do akt sprawy świadectw działalności i zaświadczeń o nieprowadzeniu pojazdu, a także nie uwzględnił wyjaśnień strony w przedmiocie utraty części wykresówek kierowcy J. O. na skutek zaistnienia niezależnych od skarżącej zdarzeń. Skarżąca podniosła, iż wskazane wyżej wykresówki zostały skradzione przez kierowcę i są w jego posiadaniu. Jej zdaniem organ powinien był wezwać kierowcę o ich przedłożenie, ewentualnie go przesłuchać i rozważyć zastosowanie przepisu art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Ponadto zdaniem skarżącej, organ nie ustalił w jakim okresie kierowcy wykonywali na jej rzecz przewozy. Ustalenia organu w tym zakresie opierają się na notatkach przedsiębiorcy, a nie wersji ostatecznej ewidencji czasu pracy kierowców. Zdaniem skarżącej organ nieprawidłowo nałożył karę na przedsiębiorcę za brak na wykresówkach wszystkich danych o aktywności kierowcy tylko dlatego, że założył, iż kierowcy przemieszczali się pomiędzy miejscowościami bezpośrednio po i przed wykonaniem zadania przewozowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne powołane są do badania legalności zaskarżonych decyzji, to jest ich zgodności z prawem tak materialnym, jak też procesowym. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zatem skarga nie podlega uwzględnieniu. Przedmiotem kontroli sądowej jest sprawa o nałożenie na skarżącą na podstawie art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym (utd.) kary pieniężnej w wyniku przeprowadzonej kontroli przedsiębiorstwa. Organ I instancji, stwierdzając szereg naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz przepisów regulujących czas pracy kierowców, nałożył na skarżącą karę pieniężną w dopuszczonej art. 92 ust. 2 utd. wysokości 30.000 złotych, wskazując w uzasadnieniu decyzji jakie jednostkowe naruszenia i przypisane im kary składają się na powyższe rozstrzygnięcie. Wydana przez GITD na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. decyzja utrzymała decyzję organu I instancji w mocy. Należy zauważyć na wstępie, iż skarżąca nie kwestionuje ustaleń kontroli w zakresie naruszeń polegających na skróceniu dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego, nieprawidłowym działaniu urządzenia rejestrującego: wykresówka zapisywana była za długo, nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego, nieprawidłowe operowanie przełącznikiem grup czasowych (selektorem). Wskazać należy, że wykresówka jest podstawowym dokumentem stanowiącym podstawę weryfikacji prawidłowości postępowania w zakresie przestrzegania norm czasu pracy i jest ona czytelna zarówno dla profesjonalistów - skarżącej będącej przedsiębiorcą transportowym, jak i dla organu. Twierdzenie, iż podmiot wykonujący zawodowo działalność transportową posiada wiedzę we wskazanym wyżej zakresie, znajduje potwierdzenie w konieczności uzyskania przez takiego przewoźnika, jeszcze przed uzyskaniem licencji na wykonywanie transportu drogowego, certyfikatu kompetencji zawodowych, na który to obowiązek wskazuje art. 5 ust. 3 pkt 2 utd. Certyfikat ten jest dokumentem potwierdzającym posiadanie przez przewoźnika kwalifikacji i wiedzy niezbędnych do podjęcia i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Skarżąca stwierdziła, iż okazała organowi do kontroli wykresówki poszczególnych kierowców, jednakże twierdzenia te nie mają odzwierciedlenia w materiale dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie. Tarcze tachografu zawierające informacje o dniach aktywności kierowców, nie zostały bowiem okazane podczas kontroli w przedsiębiorstwie i nie znajdują się w aktach sprawy. Odnosząc się do naruszenia polegającego na okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek, które nie zawierają wszystkich danych o okresach aktywności kierowców, stwierdzić należy, że doszło do naruszeń polegających na niedokonaniu zapisu informacji o okresach aktywności trzech kierowców spośród tych, którzy wykonywali przewóz drogowy w okresie objętym kontrolą przedsiębiorstwa. Organ w wyniku ustaleń kontroli stwierdził naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne i również w tym zakresie wszczął postępowanie administracyjne. Jednakże w toku tego postępowania organ I instancji uznał, w związku z przesłanymi przez skarżącą stosownymi zaświadczeniami lekarskimi, iż nałożenie kary pieniężnej za przedmiotowe naruszenie jest bezzasadne i odstąpił od jej nałożenia. Ten stan rzeczy nie ma jednak wpływu na prawidłowość wydanej przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzji utrzymanej w mocy decyzją zaskarżoną do Sądu. Organ rozstrzygając kwestie naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym, zobligowany jest do wskazania w decyzji wysokości kar jednostkowych oraz kar pieniężnych łącznych w odniesieniu do poszczególnych naruszeń. Wysokość kar za poszczególne naruszenia została określona w załączniku do ustawy o transporcie drogowym. Jednakże w sentencji decyzji organ I instancji, ze względu na treść art. 92 ust. 2 pkt 2 utd. nie może nałożyć kary pieniężnej wyższej niż 30.000 złotych. Ponadto należy wskazać, że przedmiotem późniejszego postępowania egzekucyjnego staje się tylko i wyłącznie kara w wysokości mniejszej lub równej 30.000 złotych w odniesieniu do kontroli w przedsiębiorstwie. Powyższe objaśnienia zawarte w uzasadnieniu decyzji organu II instancji, do których odnosi się strona w skardze, jedynie potwierdzają, iż w przypadku, gdy suma kar za wszystkie stwierdzone naruszenia przekroczy 30.000 złotych, to i tak z uwagi na brzmienie art. 92 ust. 2 pkt 2 utd. organ nakłada i egzekwuje jedynie tę kwotę. Stosownie do brzmienia art. 14 ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE nr L 370 z 31.12.1985 str. 8-21 ze zm.), przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki, oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Przywołany przepis wyraźnie nakłada na przedsiębiorcę obowiązek przechowywania m.in. wykresówek w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu. Jednocześnie wskazuje, iż celem nałożenia na przedsiębiorcę takiego obowiązku jest, w przypadku kontroli w siedzibie przedsiębiorcy, okazanie lub doręczenie niniejszej dokumentacji upoważnionemu funkcjonariuszowi służb kontrolnych. Jednocześnie przywołany przepis wskazuje, iż art. 15 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 doprecyzowuje sposób, w jaki należy przechowywać wykresówki i sporządzać wydruki. Wskazuje wyraźnie na obowiązek odpowiedniego zabezpieczenia wykresówek lub kart kierowcy. Przepisy rozporządzenia nie wskazują wyraźnie sposobu, w jaki przedsiębiorca ma zabezpieczyć dokumentację, niczego nie narzucają, a jedynie wprowadzają ogólny obowiązek ich zabezpieczenia, pozostawiając przedsiębiorcy wybór co do zastosowanych środków. W ocenie Sądu, chodzi o takie zabezpieczenie dokumentów przedsiębiorstwa, aby nie uległy one przypadkowemu zniszczeniu. Zatem, w przypadku ewentualnej kontroli Inspekcji Transportu Drogowego w siedzibie przedsiębiorcy, kwestie winy lub jej braku, szkodliwości czynu, leżą poza zakresem badania i orzekania przez organy. Wymierzenie kary pieniężnej na podstawie załącznika do ustawy o transporcie drogowym w związku ze stwierdzonymi podczas kontroli naruszeniami nie ma żadnego związku z winą lub jej brakiem po stronie przedsiębiorcy. Kary nakładane są bowiem za naruszenie przepisów administracyjnych i to niezależnie od przyczyn, które leżą u podstawy tych naruszeń. Powyższe zasadza się na regule, iż przedsiębiorca powinien być profesjonalistą, od którego należy oczekiwać znajomości podstawowych przepisów bezpośrednio go dotyczących. Co więcej, należy zwrócić uwagę na literalne brzmienie lp. 11.4. ust. 1 załącznika do utd., z którego wynika jednoznacznie, iż sankcjonowane jest nieokazanie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu. Tym samym kara pieniężna przewidziana w załączniku do ustawy o transporcie drogowym nakładana jest za sam fakt nieokazania dokumentów. Zauważyć należy, iż zamiarem ustawodawcy jest, aby wymagane tarcze tachografu zostały okazane podczas kontroli w przedsiębiorstwie, a zatem w toku czynności kontrolnych wykonywanych w siedzibie przedsiębiorstwa, na etapie pobierania dokumentów do analizy, a więc przed sporządzeniem protokołu z kontroli, a tym bardziej przed wszczęciem postępowania administracyjnego. W konsekwencji przedstawienie dokumentów w terminie późniejszym (w toku postępowania administracyjnego) jest nieskuteczne. Powyższy wniosek można zatem wyprowadzić z literalnego brzmienia przywołanej wyżej normy lp. 11.4. ust. 1 załącznika do utd., zgodnie z którą nieokazanie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 złotych za każdy dzień. W konsekwencji uznać należy, że przedłożone przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego w dniu 30 marca 2009 r. i 4 maja 2009 r. świadectwa działalności i zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdu, a także wyjaśnienia strony w przedmiocie utraty części wykresówek kierowcy J. O. na skutek zaistnienia niezależnych od skarżącej zdarzeń, nie mogły zostać przez organ uwzględnione. W ocenie Sądu brak jest podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie art. 93 ust. 7 utd. Strona w toku postępowania ograniczyła się bowiem do zakwestionowania swojej odpowiedzialności, nie przedstawiając dowodów mogących uzasadniać zastosowanie tego przepisu. Podkreślić w tym miejscu warto, że zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 2 czerwca 2009 r. (sygn. akt II GSK 989/08), okoliczności objęte hipotezą przepisów art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 utd. powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów, które zwalniają go od odpowiedzialności za wykroczenia kierowcy pojazdu. Skarżący powinien więc przedłożyć dowody na okoliczności objęte hipotezami omawianych wyżej przepisów, a mianowicie, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia prawa przez kierowcę pojazdu lub że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń bądź okoliczności, których skarżący nie mógł przewidzieć (...). Tym samym okoliczności, o których mowa w art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 utd., powinna udowodnić skarżąca, gdyż to ona wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów, które zwalniają ją od odpowiedzialności za wykroczenia kierowcy pojazdu, czego w rozpatrywanej sprawie nie uczyniła. Zauważyć należy, że w zależności od rodzaju prowadzonej działalność gospodarczej ustawodawca obciąża przedsiębiorcę różnorakimi obowiązkami. Nie są one zaś wymogami nadzwyczajnymi, którym przedsiębiorca nie mógłby sprostać, bowiem wynikają ze specyfiki prowadzonej działalności gospodarczej. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest zatem odpowiednie zabezpieczenie m.in. tarcz tachografu. Zakres tych obowiązków jest ściśle związany z rodzajem prowadzonej działalności gospodarczej, na którą składają się poszczególne czynności przedsiębiorcy. Brak stosowania przez przedsiębiorcę w tym zakresie właściwych rozwiązań obciąża przedsiębiorstwo i nie jest żadnym usprawiedliwieniem. W kwestii rodzaju odpowiedzialności przedsiębiorcy na podstawie ustawy o transporcie drogowym wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 31 marca 2008 r. sygn. akt SK 75/06 (Z.U. 30/2A/2008). W powyższym wyroku Trybunał wskazał, że sankcje administracyjne - stosowane automatycznie, z mocy ustawy - mają przede wszystkim znaczenie prewencyjne (zob. wyrok z 24 stycznia 2006 r., sygn. SK 52/04, OTK ZU nr l/A/2006, poz. 6). Istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Trybunał podkreślił, że proces wymierzania kar pieniężnych należy postrzegać w kontekście stosowania instrumentów władztwa administracyjnego. Kara ta nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, co sprawia, że ocena stosunku sprawcy do czynu nie mieści się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej (sygn. P 19/06). Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 Kpa.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 Kpa. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.