II GSK 199/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia del. WSA Barbara Stukan-Pytlowany Protokolant Michał Sikora po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Infrastruktury od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 6 października 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 384/10 w sprawie ze skargi K. B. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia 15 grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania wobec rzeczoznawcy majątkowego kary dyscyplinarnej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.; 2. zasądza od K. B. na rzecz Ministra Infrastruktury 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. po rozpoznaniu w dnia 6 października 2010 r. sprawy ze skargi K. B. (dalej: skarżący, rzeczoznawca majątkowy) na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia 15 grudnia 2009 r. w przedmiocie udzielenia rzeczoznawcy majątkowemu kary dyscyplinarnej uchylił zaskarżoną decyzję i stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, a także zasądził zwrot kosztów postępowania. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: Minister Infrastruktury decyzją z dnia 30 kwietnia 2009 r., po rozpatrzeniu wniosku K. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy objętej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia 31 marca 2009 r. orzekającą o udzieleniu rzeczoznawcy majątkowemu kary dyscyplinarnej w postaci nagany - utrzymał w mocy własną decyzję. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister Infrastruktury podał, że wszczął z urzędu postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej wobec rzeczoznawcy majątkowego w związku ze skargą Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy w W. Na podstawie wyników postępowania wyjaśniającego Minister Infrastruktury decyzją z dnia 31 marca 2009 r. orzekł o udzieleniu skarżącemu kary dyscyplinarnej w postaci nagany. Skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazując, że decyzja o zastosowaniu wobec niego kary nagany narusza prawo oraz jest nieuzasadniona. Twierdził, że w toku postępowania doszło do szeregu istotnych naruszeń procedury administracyjnej, w tym do pozbawienia strony prawa do należytej obrony, co skutkowało niepełnym i niewyczerpującym rozpoznaniem sprawy. W związku z powyższym Minister Infrastruktury pismem z dnia 30 kwietnia 2009 r. zwrócił się do Komisji Odpowiedzialności Zawodowej (dalej: Komisja) o ponowne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego. Minister Infrastruktury podał, że po ponownym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Komisja Odpowiedzialności Zawodowej stwierdziła, że skarżący wykonując czynności szacowania zawarte w operacie szacunkowym z dnia 23 maja 2008 r. dotyczącym określenia wartości rynkowej nieruchomości gruntowej nr [...] sporządzonym na zlecenie Z. S. Św. E.P P. dla potrzeb postępowania regulacyjnego toczącego się z wniosku Z. S. Św. E. P. w P. przed Komisją Majątkową - jako podstawy do ustalenia nieruchomości zamiennej lub odszkodowania, nie wypełnił obowiązków określonych w art. 175 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2004 r. Nr 261, poz. 2603 z późn. zm., dalej: ustawa o gospodarce nieruchomościami), według którego rzeczoznawca majątkowy jest zobowiązany do wykonywania czynności zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów prawa i standardami zawodowymi, ze szczególną starannością właściwą dla zawodowego charakteru tych czynności oraz z zasadami etyki zawodowej, kierując się zasadą bezstronności w wycenie nieruchomości. Minister Infrastruktury wskazał ponadto, że Agencja Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy w W. postawiła skarżącemu szereg zarzutów dotyczących czynności szacowania przy sporządzaniu operatu szacunkowego wyceny nieruchomości gruntowej: 1) niewłaściwe określenie stanu nieruchomości będącej przedmiotem wyceny wynikające z braku kontaktu z przedstawicielami właściciela nieruchomości reprezentowanego przez Agencję Nieruchomości Rolnych, poprzez brak określenia stanu zagospodarowania nieruchomości aktualnego na datę wyceny, a także stanu prawnego i zobowiązań wynikających z umowy dzierżawy zawartej na czas oznaczony do dnia 31 października 2015 r., Według Agencji Nieruchomości Rolnych zarzuty i związane z tym naruszenie przepisów prawa przy wykonywaniu czynności szacowania doprowadziły do określenia przez skarżącego jako rzeczoznawcę majątkowego wartości przedmiotowej nieruchomości gruntowej na rażąco niskim poziomie, tj. 65,00 zł/m². Komisja Odpowiedzialności Zawodowej wobec braku wskazania w operacie szacunkowym zakresu czynności realizowanych przez współautorów, przeprowadziła postępowanie wyjaśniające, wszczęte wobec skarżącego, biorąc pod uwagę pełny zakres czynności wykonanych przy sporządzeniu zaskarżonego operatu. W protokole końcowym z postępowania wyjaśniającego, Komisja podjęła jednogłośnie wniosek o zastosowanie wobec skarżącego kary dyscyplinarnej, o której mowa w art. 178 ust. 2 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, tj. kary nagany. Wnioskując do Ministra Infrastruktury o zastosowanie wobec rzeczoznawcy majątkowego powyższej kary, Komisja uwzględniła fakt, że zarzuty dotyczące czynności rzeczoznawcy związane z wykonywaniem operatu szacunkowego, w świetle dokonanej oceny dokumentów, wyjaśnień pisemnych i przedłożonych dodatkowych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy oraz wyjaśnień rzeczoznawcy majątkowego złożonych w trakcie posiedzenia Komisji znajdują częściowe uzasadnienie. Rzeczoznawca majątkowy wykonując czynności poprzedzające sporządzenie operatu szacunkowego wykazał staranność właściwą dla zawodowego charakteru tych czynności, w trakcie tych czynności ustalił przeznaczenie nieruchomości, zebrał i wykorzystał dane zawarte w księdze wieczystej, katastrze nieruchomości, ewidencji sieci uzbrojenia terenu, planach miejscowych, przytaczając je w treści operatu oraz zamieszczając w części załącznikowej operatu szacunkowego. Jednakże skarżący nie dochował zasady szczególnej staranności przy sporządzaniu operatu szacunkowego. Zarzuty dotyczące tej części działań rzeczoznawcy majątkowego zostały uznane przez Komisję za udokumentowane. W wyniku braku staranności właściwej dla zawodowego charakteru czynności szacowania, operat szacunkowy nie odpowiada w części wymogom zawartym w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109) co zostało ustalone w trakcie postępowania wyjaśniającego i przedstawione w protokole końcowym z tego postępowania. Komisja podkreśliła, że zapoznała się również szczegółowo z dowodami strony znajdującymi się w aktach sprawy, wymienionymi we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zaznaczając jednocześnie, iż nie kwestionuje przyjętych w operacie szacunkowym założeń do wyceny, ustalenia atrybutów i ich wag, analizy możliwości wykorzystania nieruchomości oraz włączenia w proces szacowania wartości ryzyka związanego z możliwością rozpoczęcia inwestycji na przedmiotowej nieruchomości gruntowej, a jedynie wskazuje naruszenia przepisów prawa przy wykonywaniu czynności szacowania. Komisja wyjaśniła również, że ocena operatów wykonanych przez innych rzeczoznawców nie była przedmiotem postępowania wyjaśniającego i nie miała wpływu na ocenę postępowania i czynności rzeczoznawcy majątkowego dokonywanych w trakcie sporządzania przedmiotowego operatu. Komisja podniosła także, że uwzględniła szczególne uwarunkowania lokalnego rynku obrotu nieruchomościami gruntowymi niezabudowanymi, w ramach którego rzeczoznawca majątkowy wyodrębnił 21 transakcji kupna - sprzedaży nieruchomości podobnych, których rozpiętość cen była bardzo duża i wyniosła 30,69 - 332,01 zł/m² (skarżący przedstawił 15 transakcji kupna-sprzedaży nieruchomości podobnych o przedziale cenowym 24,77 - 310,84 zł/m², wyłączając cenę jednostkową 375,76 zł/m² jako zawierającą VAT). Pismem z dnia 23 października 2009 r., skarżący reprezentowany przez pełnomocnika, przedstawił uwagi do przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, i po raz kolejny odniósł się do zarzutów postawionych mu przez Agencję Nieruchomości Rolnych wniósł ponadto o zwolnienie z odpowiedzialności dyscyplinarnej lub nałożenie kary upomnienia, wskazując na fakt, że większość zarzutów stawianych przez Agencję została odrzucona. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister Infrastruktury stwierdził, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika w sposób bezsporny, że skarżący, wykonując czynności szacowania zawarte w operacie z dnia 23 maja 2008 r. nie wypełnił obowiązków, o których mowa w art. 175 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w stopniu uzasadniającym zastosowanie kary dyscyplinarnej. W pracach Komisji Odpowiedzialności Zawodowej nie dopatrzono się też uchybień, mogących mieć wpływ na wynik postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej. Zdaniem Ministra Infrastruktury najwłaściwszą karą dyscyplinarną, jaka powinna być orzeczona wobec skarżącego przy uwzględnieniu jego winy, stwierdzonej w prowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, była kara nagany. Odnosząc się do zastrzeżeń skarżącego zawartych w piśmie z dnia 23 października 2009 r. Minister Infrastruktury podkreślił, że stanowią one powtórzenie uwag wnoszonych przez rzeczoznawcę majątkowego zarówno w postępowaniu wyjaśniającym prowadzonym w pierwszej instancji, jak i podczas ponownego rozpatrzenia sprawy. Uwagi te zostały szczegółowo omówione przez Komisję w protokole końcowym sporządzonym w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy. Minister Infrastruktury podkreślił, że wysokość kary nie jest orzekana na podstawie liczby zarzutów, a na postawie analizy wagi tych uchybień oraz ich wpływu na jakość wykonanych czynności szacowania. W ponownym postępowaniu wyjaśniającym przeprowadzonym wobec skarżącego Komisja, po przeanalizowaniu wnoszonych przez rzeczoznawcę majątkowego w toku postępowania wyjaśnień, zdecydowała o odrzuceniu części zarzutów. Równocześnie Komisja uznała, że waga pozostałych zarzutów nie uzasadnia obniżenia wymiaru kary dyscyplinarnej. Minister Infrastruktury mając na względzie, że orzeczona w decyzji z dnia 31 marca 2009 r. kara nagany jest najwłaściwszym rozstrzygnięciem, jakie mogło zapaść w przedmiotowej sprawie, utrzymał z mocy tę decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę uznał, iż zasługiwała ona na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie podniesione w niej zarzuty były zasadne. W uzasadnieniu Sąd I instancji wyjaśnił, iż Minister Infrastruktury stwierdził w decyzji, iż rzeczoznawca majątkowy wykonując czynności szacowania zawarte w operacie – "nie wypełnił obowiązków, o których mowa w art. 175 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w stopniu uzasadniającym zastosowanie kary dyscyplinarnej". Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji w ocenie Sądu nie wynikało - ponieważ organ tego nie określił - czy rzeczoznawca majątkowy nie wypełnił wszystkich obowiązków wymienionych w tym przepisie, czy tylko niektórych z nich, a jeżeli tak, to których, i nie wykazał w jaki sposób. Minister Infrastruktury podał również, że "najwłaściwszą karą dyscyplinarną jaka powinna być orzeczona wobec rzeczoznawcy majątkowego K. B., przy uwzględnieniu winy rzeczoznawcy majątkowego stwierdzonej w prowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, jest kara nagany". Zdaniem WSA organ administracji publicznej orzekając o zastosowaniu jednej z kar dyscyplinarnych wymienionych enumeratywnie w art. 178 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, powinien wziąć pod uwagę przede wszystkim ciężar gatunkowy naruszenia obowiązków zawodowych i standardów zawodowych, ich rozmiar i zakres. Dla wyboru właściwej kary dyscyplinarnej, zasadnicze znaczenie mają okoliczności dotyczące charakteru czynu. Jednocześnie w ocenie Sądu I instancji, przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami mające zastosowanie w sprawie, nie dają organowi administracji publicznej możliwości badania winy czy stopnia winy rzeczoznawcy majątkowego, jak również badania okoliczności osobistych obciążających czy też łagodzących. WSA przyznał rację skarżącemu, który zarzucił, że Minister winien wskazać przyczyny zastosowania jednej z kar wymienionych w katalogu, dlaczego zastosowana kara jest najwłaściwsza, bowiem brak takiej oceny w uzasadnieniu decyzji powoduje niemożność oceny przesłanek, jakimi kierował się organ. Nadto Minister Infrastruktury nie uzasadnił wystarczająco orzeczonej wobec rzeczoznawcy majątkowego kary dyscyplinarnej, jak również nie sprecyzował naruszeń, których konsekwencją powinna być orzeczona kara. WSA podał, iż rozpoznając ponownie sprawę, organ powinien wziąć pod uwagę przedstawione w uzasadnieniu wyroku stanowisko Sądu jak również cytowane orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Minister Infrastruktury złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnosząc o uchylenie go w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.) zarzucono naruszenie: 1.) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77, 80 i 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zm. ;dalej: k.p.a.),oraz art. 175 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez uchylenie decyzji organu wynikające z błędnego uznania, że organ nie określił jakich obowiązków nie wypełnił rzeczoznawca majątkowy, 2.) art. 178 ust. 1 i 2 w zw. z art. 175 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, że postępowanie nie wykazało prawidłowości zastosowanej kary, 3.) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji organu wynikające z błędnego uznania, że w przedmiotowej sprawie doszło do innego naruszenia przepisów prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 4.) art. 141 § 4 oraz art. 153 p.p.s.a., poprzez brak wskazania na czym polegało dostrzeżone przez Sąd I instancji inne naruszenie prawa mające wpływ na wynik sprawy oraz brak wytycznych w tym zakresie co do ponownego postępowania administracyjnego. Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Rzeczoznawca majątkowy nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nieważność postępowania w ujęciu art. 183 § 2 p.p.s.a. nie występowała. Wynik postępowania kasacyjnego był zatem rezultatem oceny zarzutów zgłoszonych w rozpoznawanym środku odwoławczym. Zgodnie z przepisem art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a. W pierwszej kolejności ocenie podlegają, zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania. Zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być bowiem rozpatrywane przez Naczelny Sąd Administracyjny dopiero wtedy, gdy stan faktyczny sprawy, stanowiący podstawę wydanego wyroku, został ustalony prawidłowo, bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania tj. art. 141 § 4 oraz art. 153 p.p.s.a. dają podstawy do przyjęcia, iż zaskarżony wyrok został wydany z ich naruszeniem. W myśl art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku winno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie oraz - jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji – wskazania co do dalszego postępowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zostało sporządzone zgodnie z przywołanymi wymogami ustawowymi, naruszona została także konstrukcja uzasadnienia. Postępowanie prowadzone z tytułu odpowiedzialności zawodowej ma szczególny charakter. Organ administracji publicznej wydając decyzję w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej, tj. decyzję o zastosowaniu kary dyscyplinarnej, opiera ją na dowodach zgromadzonych w aktach sprawy, a więc na dowodach zgromadzonych w trakcie postępowania wyjaśniającego przez Komisję Odpowiedzialności Zawodowej. Organ administracji publicznej prowadzący takie postępowanie stosuje się do zasad procedury administracyjnej zawartych w kodeksie postępowania administracyjnego, jak również do zasad procedury administracyjnej zawartych w przepisach art. 194 - 195a ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 11 stycznia 2008 r. w sprawie postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawców majątkowych, pośredników w obrocie nieruchomościami (Dz. U. Nr 11 poz. 66). Zgodnie z przepisem art. 194 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej wszczyna minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej z zastrzeżeniem ust. 1b i 1c (niemających zastosowania w sprawie). Po wszczęciu postępowania minister przekazuje sprawę do Komisji Odpowiedzialności Zawodowej w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Zgodnie z art. 195 a tej ustawy minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej, na podstawie wyników postępowania wyjaśniającego, orzeka w drodze decyzji o zastosowaniu jednej z kar dyscyplinarnych, o których mowa w art. 178 ust. 2 (...) albo o umorzeniu postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej z zastrzeżeniem ust. 2. Z powyższych przepisów nie wynika wprawdzie, że minister jest całkowicie związany ustaleniami zawartymi w protokole Komisji, ale dyspozycja przepisu art. 195 a ust. 1, (minister orzeka na podstawie wyników postępowania wyjaśniającego), nakazuje poszukiwać szczegółowych ustaleń faktycznych dotyczących błędów i uchybień w pracy rzeczoznawcy majątkowego w protokole Komisji Odpowiedzialności Zawodowej. Skoro organ sam nie przeprowadza postępowania wyjaśniającego, gdyż jest to zadanie Komisji, a w uzasadnieniu decyzji odwołuje się do ustaleń Komisji Odpowiedzialności Zawodowej i podziela jej stanowisko co do zasadności wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany z uwagi na charakter naruszeń obowiązków zawodowych przez rzeczoznawcę majątkowego, to stawiając temu organowi zarzut niewłaściwego uzasadnienia decyzji (z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a.) niewystarczające jest jedynie stwierdzenie, że organ nie uzasadnił wystarczająco orzeczonej kary i nie sprecyzował naruszeń, których konsekwencją powinna być orzeczona kara dyscyplinarna. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie, Sąd I instancji stawiając organowi administracji publicznej zarzut wadliwości uzasadnienia zaskarżonej decyzji, mimo specyfiki i odmienności postępowania o odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawcy majątkowego, nie przedstawił argumentacji, która stanowiła podstawę do postawienia zarzutu, że organ nie przedstawił własnych ustaleń co do stwierdzonych naruszeń, w sytuacji gdy dysponował ustaleniami i wynikami postępowania wyjaśniającego Komisji. Ponadto należy podkreślić, że Sąd I instancji dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, powinien był dokonać oceny zarzutów w oparciu o całość zgromadzonego w aktach materiału dowodowego. Dopiero poczynione tak ustalenia powinny były stanowić podstawę podjętego przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia. Jednak uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie wskazuje by Sąd takiej kontroli legalności zaskarżonej decyzji dokonał, w każdym razie nie przedstawił wyników tej kontroli w uzasadnieniu. Także wbrew wymogom ustawowym z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera przedstawienia wszystkich zarzutów skargi. Uzasadnienie sprowadza się do powtórzenia za organem stanu sprawy, a wskazanie podstawy rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie ogranicza się do przedstawienia przepisów prawa bez dokonania ich własnej wykładni, a jedynie przywołania stanowiska i poglądów sądów administracyjnych zaprezentowanych w innych sprawach. Zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wytyczne dla organu, wskazują organowi jedynie ogólnie, by ponownie rozpoznając sprawę wziął pod uwagę stanowisko sądu i cytowane orzecznictwo sądów administracyjnych, co nie spełnia przywołanych wyżej wymogów ustawowych z art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a. Należy też zauważyć, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania, do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Istotną rolę dla przyszłego postępowania administracyjnego mają zawarte w wyroku wskazania, co do dalszego postępowania. Orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie, a także ewentualne postępowania sądowoadministracyjne. Dlatego też wskazania, co do dalszego postępowania i ocena prawna, której następstwem są wytyczne dla organu muszą być zredagowane w sposób jasny, niebudzący wątpliwości interpretacyjnych, czego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zabrakło. Sąd I instancji w wytycznych dla organu administracji publicznej nie wskazał kierunku w jakim ma iść organ administracji publicznej ponownie rozpoznając sprawę jak i nie wskazał, jak ma postępować organ by nie uchybić przepisom postępowania zawartym w kodeksie postępowania administracyjnego jak również przepisom procedury zawartym w przepisach art. 194 – 195 a ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z przytoczonych powodów, wobec uwzględnienia zarzutów skargi kasacyjnej naruszenia przepisów procesowych - art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 153 p.p.s.a., które były naruszeniami mogącymi mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zaskarżony wyrok na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. został uchylony, a sprawa została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego do ponownego rozpoznania. Sąd I instancji mając na uwadze wiążącą ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku, ponownie rozpoznając skargę na decyzję Ministra Infrastruktury odniesie się do zarzutów naruszenia obowiązkom zawodowym przez rzeczoznawcę majątkowego i dokona ich oceny w świetle zgromadzonych w aktach sprawy dowodów. Dokona też oceny zastosowanej przez Ministra Infrastruktury wobec rzeczoznawcy majątkowego kary dyscyplinarnej i następnie odniesie się do wszystkich zarzutów skargi. Wobec tego, że w ponownie prowadzonym postępowaniu, Sąd I instancji będzie zobowiązany odnieść się do zarzutów naruszenia obowiązków zawodowych przez rzeczoznawcę majątkowego i dokonać ich oceny jak i oceny zastosowania kary dyscyplinarnej, nie jest możliwe dokonanie oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny pozostałych podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania jak i zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Ocena ta byłaby przedwczesna z uwagi na stwierdzone wyżej uchybienia Sądu I Instancji przepisom postępowania. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego ma swą podstawę w art. 203 pkt. 2 p.p.s.a.