II OSK 262/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 1091/10 o odrzuceniu skargi M. W. na uchwałę Rady Miejskiej w Konstancinie-Jeziornie z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: oddalić skargę kasacyjną Uchwałą z dnia 17 listopada 2008 r. nr 279/V/21/2008 Rada Miejska w Konstancinie – Jeziornie, ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego z dnia 23 czerwca 2009 r., Nr 97, poz. 2709 uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sołectwa P. Pismem z dnia 6 października 2009 r. (nadanym dnia 19 października 2009 r.) M. W. wezwała Radę Miejską w Konstancinie – Jeziornie do usunięcia naruszenia interesu prawnego wywołanego w/w uchwałą. Następnie, w dniu 9 czerwca 2010 r. M. W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą uchwałę. W odpowiedzi Rada Miejska w Konstancinie – Jeziornej wniosła o odrzucenie skargi, gdyż została złożona z uchybieniem terminu. Postanowieniem z dnia 19 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę. Jak wskazał Sąd w rozpoznawanej sprawie skarżąca wezwała organ gminy do usunięcia naruszenia prawa (pismem nadanym dnia 19 października 2009 r.). Od tego dnia organ miał sześćdziesiąt dni na wypowiedzenie się odnośnie żądania skarżącej, a skarżąca na wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Termin ten minął dnia 18 grudnia 2009 r. Sąd wskazał, iż w tym terminie organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie skarżącej, natomiast M. W. skargę wniosła (osobiście) dopiero dnia 9 czerwca 2010 r. Skutkiem czego, skargę jako wniesioną z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a. należało odrzucić. Od powyższego postanowienia M. W. wniosła skargę kasacyjną, zarzucając: 1. naruszenie art. 35 k.p.a. w związku z art. 53 § 2 p.p.s.a. oraz z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, poprzez niewłaściwe ich zastosowanie przez Sąd I instancji i przyjęcie iż skarga wniesiona przez skarżącą nie spełniała wymogów skargi na bezczynność organów administracji i wobec tego została odrzucona, 2. naruszenie art. 53 § 2 k.p.a. poprzez niewłaściwą jego interpretację, przyjmując że chwilą, od której liczony jest termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest dzień nadania wezwania do usunięcia naruszenia do organu samorządu a nie jego wniesienia (wpływu) do organu, 3. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie przesłanki nieważności postępowania, wynikłej z tego, że strona bez własnej winy była pozbawiona możności obrony swych praw. Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania podług norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że skarżąca z przyczyn od niej niezależnych, jak również w wyniku braku po jej stronie należytej wiedzy prawniczej, nie zdawała sobie sprawy, że ustanowiony pełnomocnik nie zachował należytej staranności w prowadzeniu jej sprawy i nie sporządził we właściwym czasie stosownego pisma procesowego. Tym samym skarżąca została pozbawiona możliwości obrony swojego słusznego interesu prawnego. Ponadto treść art. 53 § 2 p.p.s.a. nie koresponduje z treścią art. 35 § 3 kpa, który stanowi, że organ administracji winien załatwić sprawę (o ile przyjmie, że należy ona do kategorii skomplikowanych) najpóźniej w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, tj. w przypadku skarżącej od dnia wniesienia przez nią wezwania Rady Miejskiej w Konstancinie - Jeziornie do usunięcia naruszenia. Przy czym Sąd zaniechał zbadania, czy skarga wniesiona przez skarżącą nie miała charakteru skargi na bezczynność organów administracji, zaś terminy do wniesienia skargi do sądu przewidziane w przepisie art. 53 p.p.s.a. nie dotyczą skargi w niniejszej sprawie, którą można traktować jako skargę na bezczynność. Poza tym wymienione przepisy wskazują, że jeżeli organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, to skarżący powinien wnieść skargę w terminie 60 dni od dnia wniesienia tego wezwania. Sąd Administracyjny nie zbadał dokładnie stanu faktycznego, podając jedynie datę nadania wezwania, a nie datę jego doręczenia do organu. Zdaniem skarżącej wezwanie doręczono w miesiącu styczniu 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Jak wynika z ustaleń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wezwała organ gminy do usunięcia naruszenia prawa pismem nadanym w dniu 19 października 2009 r. Wezwanie powyższe wpłynęło do Urzędu Miasta i Gminy Konstancin – Jeziorna w dniu 27 października 2009 r., co potwierdzają akta administracyjne. Organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie skarżącej. Przy czym zarówno w literaturze jak i w orzecznictwie przyjmuje się, że organ ma maksymalnie miesiąc na udzielnie odpowiedzi a skargę wnosi się między trzydziestym a sześćdziesiątym dniem licząc od daty wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 169.). W sprawie niniejszej skarga została wniesiona dopiero w dniu 9 czerwca 2010 r. – a zatem ze znacznym przekroczeniem terminu przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a. i to nienależnie od tego czy będzie on liczony od daty nadania wezwania do usunięcia naruszenia prawa tak jak stanowi omawiany przepis czy też od dnia jego wpłynięcia do organu. Przy czym analiza treści skargi M. W. prowadzi do wniosku, że celem skarżącej było zaskarżenie uchwały Rady Miejskiej Konstancin – Jeziorna z dnia 17 listopada 2008 r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a nie bezczynność organu. W sprawie niniejszej nie mamy również do czynienia z nieważnością postępowania. Okoliczność, że ustanowiony przez skarżącą pełnomocnik nie zachował należytej staranności procesowej nie oznacza bowiem, że skarżąca została pozbawiona możności obrony swych praw. W takiej sytuacji należało uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 listopada 2010 r. odrzucił skargę M. W. na uchwałę Rady Miejskiej w Konstancinie-Jeziornie z dnia 17 listopada 2008 r., nr 279/V/21/2008 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako wniesioną po upływie przepisanego terminu. Z tego względu na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną należało oddalić.