II SA/Wr 434/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie Sędzia NSA Julia Szczygielska Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Protokolant Anna Biłous po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 października 2010r. sprawy ze skargi Gminy M. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia budynku mieszkalno-usługowego do stanu poprzedniego poprzez rozbiórkę wybudowanej samowolnie ścianki działowej oraz montaż drzwi wejściowych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr[...] , podjętą na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 104 kpa, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M.nałożył na Gminę M. obowiązek doprowadzenia budynku mieszkalno-usługowego do stanu poprzedniego poprzez rozbiórkę wybudowanej samowolnie ścianki działowej pomiędzy korytarzem a lokalem mieszkalnym nr [...] oraz montaż drzwi wejściowych do lokalu mieszkalnego nr [...] w ścianie obudowującej klatkę schodową, ustalając termin wykonania obowiązku na dzień 31 maja 2010 r. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że na wniosek T. D. z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych wykonanych w budynku mieszkalno-usługowym zlokalizowanym w M. przy ul. R.[...], na terenie działki nr[...], AM[...]. Organ I instancji podał, że w trakcie oględzin dokonanych w dniu [...] r. ustalono, że budynek składa się z lokalu usługowego i dwóch lokali mieszkalnych. Lokal usługowy jest własnością T. i Z. D., a lokale mieszkalne stanowią własność Gminy M. Na podstawie dowodu z oględzin organ ustalił, że Gmina M. w sposób samowolny wykonała roboty budowlane polegające na przebudowie części budynku w obrębie lokalu mieszkalnego na piętrze i w obrębie klatki schodowej. W ramach wykonanej przebudowy zmienione zostały parametry użytkowe lokalu mieszkalnego oraz części wspólnych budynku. Zakres robót budowlanych przeprowadzonych w maju [...] r. przez Gminę M. obejmował: demontaż drzwi wejściowych do lokalu mieszkalnego nr[...], wybudowanie ścianki działowej na całej szerokości korytarza oddzielającej klatkę schodową od mieszkania, zamontowanie w ścianie działowej na korytarzu drzwi wejściowych do lokalu mieszkalnego. Wskazując, że zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, a Gmina M. wykonała przebudowę części budynku w sposób samowolny, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M.wszczął postępowanie naprawcze. Mając wątpliwości co do poprawności wykonania robót budowlanych organ ten w postanowieniu z dnia [...] r. nr [...]nałożył na Gminę M. obowiązek przedłożenia ich oceny technicznej. Powiatowy Inspektor podniósł, że z oceny technicznej sporządzonej przez M.M. posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej wynika, że wybudowana ściana spełnia wymagania w zakresie bezpieczeństwa konstrukcji budynku, bezpieczeństwa użytkowania i odporności ogniowej. W decyzji nr [...] z dnia [...] r. organ nadzoru budowlanego nakazał wykonać zalecenia zawarte w ocenie technicznej, to znaczy przebudowę schodów prowadzących na poddasze nieużytkowe i doprowadzenie ich do zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi. Wniesione przez T. D. odwołanie spowodowało uchylenie powyższej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Organ II instancji wskazał na obowiązek dokonania oceny jedynie robót budowlanych wykonanych samowolnie, to jest zamontowania drzwi wejściowych oraz postawienia ścianki działowej. Mając na uwadze powyższe Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. w decyzji nr [...] z dnia [...] r. nakazał przebudować ściankę działową wykonaną pomiędzy korytarzem w mieszkaniu na piętrze a klatką schodową. Od tej decyzji odwołanie wniosła T. D., a organ II instancji uznał, że nakaz określony w zaskarżonym akcie doprowadziłby w konsekwencji do rozbiórki dotychczasowej ścianki działowej i postawienia nowej w zupełnie innym miejscu. W ocenie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W.jest to niedopuszczalne w kontekście art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, bowiem w postępowaniu naprawczym organ nadzoru budowlanego winien jedynie określić zakres robót, które doprowadzą efekt samowolnego działania do stanu zgodnego z prawem. Mając na względzie powyższe, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. ponownie rozpatrując materiał dowodowy w sprawie poddał pod wątpliwość możliwość doprowadzenie przedmiotowej ścianki działowej do stanu zgodnego z prawem. Jej budowa spowodowała, że szerokość spocznika prowadzącego na poddasze nieużytkowe jest niezgodna z wymiarami określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Według § 68 ust. 1 tego rozporządzenia, w budynkach schody do piwnic, pomieszczeń technicznych i poddaszy nieużytkowych winny posiadać minimalną szerokość użytkową biegu i spocznika wynoszącą 0,8 m. Poprzez wybudowanie ścianki działowej w budynku mieszkalno-usługowym zmniejszono dotychczasowe rozmiary spocznika do 0,65 m, co nie odpowiada minimalnym szerokościom użytkowym. Celem powiększenia wejścia na schody prowadzące na poddasze do wielkości wymaganej przez przepisy należałoby wyburzyć ściankę działową, która powstała w ramach samowoli budowlanej. W ocenie organu nie istnieje zakres robót budowlanych dopuszczalnych w przedmiotowym postępowaniu, które doprowadziłyby wykonaną samowolę do stanu zgodnego z prawem. Roboty, które należałoby wykonać aby doprowadzić obiekt do stanu zgodnego z prawem nie stanowiłyby przeróbki wykonanej samowolnie ścianki działowej lecz w tym wypadku należałoby zobowiązać inwestora do wykonania zupełnie nowego elementu, a takie działanie jest niedopuszczalne w trybie naprawczym w rozumieniu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Mając na uwadze powyższe Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że w niniejszym przypadku konieczne jest orzeczenie nakazu przywrócenia stanu poprzedniego, a nakaz rozbiórki na celu usunięcie skutków samowoli budowlanej. Organ I instancji zauważył przy tym, że ugoda z dnia [...] r., zawarta przed Sądem Rejonowym w M. pomiędzy Gminą M. oraz T. i Z. D., nie stanowi zgody na wykonywanie robót budowlanych dla Gminy M. w rozumieniu ustawy Prawo budowlane. Odwołania od tej decyzji wnieśli T. D. i Gmina M. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] D.Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W., po rozpatrzeniu powyższych odwołań, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił decyzję organu I instancji w części określającej termin wykonania nałożonego obowiązku i umorzył postępowanie w tym zakresie, a w pozostałej części utrzymał tę decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawiwszy dotychczasowy przebieg postępowania w rozpatrywanej sprawie i przytoczywszy treść art. 28 Prawa budowlanego wywodził, że bezsprzecznym jest, iż wykonanie przedmiotowej ścianki działowej oraz zamontowanie w ścianie działowej na korytarzu drzwi wejściowych do lokalu mieszkalnego zakwalifikować należy jako przebudowę budynku, którą zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego rozpocząć można jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W opinii organu II instancji, co do zasady wykonywanie ścianki działowej czy montaż drzwi należy traktować jako zwykłe korzystanie z rzeczy, które nie podlega reglamentacji ustawy Prawo budowlane, jednak w niniejszym przypadku wykonanie tych robót wiąże się z ingerencją w przedmiotowy budynek, w wyniku której zmieniają się jego parametry użytkowe, a część przestaje spełniać warunki określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem organu, okoliczność powyższa przesądza o prawidłowości uznania przedmiotowych robót za przebudowę, która wymaga zgody właściwego organu. Wojewódzki Inspektor stwierdził przy tym, że nie ulega też wątpliwości fakt, iż przedmiotowa ścianka oraz montaż drzwi zostały zrealizowane samowolnie, to jest bez akceptacji właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej, co uzasadnia ingerencję organów nadzoru budowlanego. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł następnie, że samowolne wykonanie robót budowlanych obejmujących przebudowę budynku pociąga za sobą konsekwencje w postaci postępowania naprawczego, prowadzonego w oparciu o unormowania zawarte w art. 50-51 Prawa budowlanego, którego celem jest doprowadzenie materialnego efektu tych robót do stanu zgodnego z przepisami prawa, przede wszystkim z przepisami techniczno-budowlanymi, w aspekcie prawa administracyjnego, a nie cywilnego. Zaznaczając, że przedmiotem niniejszego postępowania jest wykonanie robót budowlanych polegających na zamontowaniu drzwi wejściowych do lokalu mieszkalnego oraz samowolnie postawiona ścianka działowa, Wojewódzki Inspektor wskazał, iż w ramach tego postępowania organ był zobowiązany ustalić, czy roboty wykonane zostały w sposób poprawny pod względem techniczno-budowlanym i w przypadku, gdyby roboty były wykonane w sposób wadliwy, powinien był w drodze decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego nakazać: 1) zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, albo 2) wykonanie określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z przepisami, w określonym terminie, lub w przypadku ustalenia, że roboty wykonano poprawnie – umorzyć postępowanie w sprawie. Organ II instancji podkreślił, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala jednoznacznie stwierdzić, iż przedmiotowe roboty zostały wykonane w sposób nieprawidłowy. Z przedłożonej przez stronę ekspertyzy technicznej jednoznacznie wynika, że wykonana ścianka działowa pomniejsza szerokość biegu schodów na poddasze nieużytkowe i spocznika do 0,65 m, co narusza § 68 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Podzielając stanowisko zajęte przez organ I instancji, że w sprawie tej jedynie prawnie dopuszczalnym rozstrzygnięciem, które doprowadzi do stanu zgodności przedmiotowych robót budowlanych z przepisami, jest zobowiązanie Gminy M. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego do przywrócenia budynku do stanu poprzedniego, D.Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że – w jego ocenie – nie ma alternatywy dla takiego rozstrzygnięcia. Zdaniem organu odwoławczego, nie ma możliwości zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, bo nakaz wykonania określonych czynności lub robót budowlanych może dotyczyć tylko tego, co zostało samowolnie wykonane. Wojewódzki Inspektor stwierdził, iż: powyższa regulacja prawna nie upoważnia "do wykonania czegoś nowego. Nie ma żadnych podstaw aby zobowiązać inwestora, tak jak chciałaby skarżąca Gmina, do przebudowy (zgodnie z zaleceniami oceny technicznej wykonanej przez Pana M. M.) podestu schodów na poddasze w celu uzyskania normatywnej minimalnej szerokości biegu równej 80 cm. Co prawda jej wykonanie spowodowałoby, iż przedmiotowa ścianka czyniłaby zadość warunkom technicznym zawartym w ww. rozporządzeniu, to jednak taki obowiązek wykracza poza zakres prowadzonego postępowania. Zauważyć bowiem należy, iż nakładając tak sformułowany obowiązek organ nadzoru budowlanego musiałby przyjąć, że to legalnie istniejący podest schodów narusza przepisy techniczne w konsekwencji samowolnego wykonania przedmiotowej ścianki działowej". Wojewódzki Inspektor podkreślił, że "przedmiotem postępowania jest samowolnie zrealizowana ścianka działowa i to ona w postępowaniu naprawczym powinna zostać "dopasowana" do otoczenia, a nie odwrotnie". Organ odwoławczy stwierdził, że jedynie nieuprawnionym było wyznaczenie przez organ I instancji terminu, w którym strona zobowiązana wykonać ma obowiązki wynikające z wydanej decyzji. Przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nie uprawnia bowiem organu nadzoru budowlanego do nałożenia terminu wykonania obowiązku, który podlega wykonaniu z dniem, w którym decyzja stała się ostateczna. W konsekwencji powyższego Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekł jak wyżej. Na decyzję tę Gmina M. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Strona skarżąca zarzuciła tej decyzji naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie. Zdaniem skarżącej Gminy, "literalne brzmienie art. 51 ust. 1 pkt 2" nie pozwala na wyciągnięcie takich wniosków, jakie uczynił organ. W powołanym przepisie mowa jest bowiem o obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych samowolnie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Ustawa nie nakazuje zatem, aby czynności te miały być dokonane względem tego co inwestor do tej pory samowolnie wybudował. Wymaga ona jedynie aby czynności te miały na celu usunięcie stanu niezgodności z prawem. W ocenie strony skarżącej, takie rozumienie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego jest zgodne z doświadczeniem życiowym, gdyż często "zachodzi sytuacja, w której usunięcie braków technicznych samowoli budowlanej można osiągnąć przez czynności faktyczne dokonane w jej otoczeniu". Skoro zatem możliwe jest osiągnięcie celu, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, to "nie mają racji organy I i II instancji twierdząc, że nie ma alternatywy dla nakazu doprowadzenia do stanu poprzedniego i koniecznym jest zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 1". Strona skarżąca zarzuciła ponadto, że stroną w przedmiotowym postępowaniu jest wspólnota mieszkaniowa, a nie właściciel wyodrębnionego lokalu (T. D.). "Tymczasem zaskarżona decyzja została wydana po uprzednim 2-krotnym ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ I instancji, co następowało w wyniku odwołań wnoszonych przez T. D. Organ zajmujący się sprawą dopuścił zatem do udziału w niej osobę nie legitymującą się interesem prawnym i przez to nieuprawnioną do uczestniczenia w postępowaniu". W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), a w szczególności jej art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2. W rozpatrywanej sprawie poza sporem jest, że wykonane w budynku mieszkalno-usługowym zlokalizowanym w M. przy ul. R. [...], na terenie działki nr[...] , AM [...], roboty budowlane, obejmujące demontaż drzwi wejściowych do lokalu mieszkalnego nr [...], wybudowanie ścianki działowej na całej szerokości korytarza oddzielającej klatkę schodową od mieszkania oraz zamontowanie w ścianie działowej na korytarzu drzwi wejściowych do lokalu mieszkalnego, zostały samowolnie wykonane przez Gminę M. Konsekwencją powyższego jest prowadzenie unormowanego w art. 50-51 ustawy – Prawo budowlane postępowania naprawczego, którego celem jest doprowadzenie materialnego efektu tych robót do stanu zgodnego z przepisami prawa, przede wszystkim z przepisami techniczno-budowlanymi, w aspekcie prawa administracyjnego. Stosownie do zawartego w art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego unormowania, prowadząc tak zwane postępowanie naprawcze właściwy organ w drodze decyzji: 1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo 2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Problemem spornym w rozpatrywanej sprawie jest to, czy organy nadzoru budowlanego powinny były zastosować unormowania zawarte w art. 51 ust. 1 pkt 1, czy też pkt 2. Rozważając ten problem należy dojść do wniosku, że określone czynności lub roboty budowlane, o jakich mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, muszą dotyczyć samowolnie wykonanych robót budowlanych i nie mogą polegać na ingerencji w legalnie wybudowane części budynku. Skoro bowiem te czynności lub roboty budowlane mają być podejmowane w celu doprowadzenia samowolnie wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, to muszą one dotyczyć robót samowolnie wykonanych, a nie wykonanych zgodnie z prawem. Doprowadzanie do stanu zgodnego z prawem samowolnie wykonanych robót budowlanych nie może polegać na ingerowaniu w efekt robót budowlanych wykonanych legalnie. Jak trafnie stwierdził D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W., samowolnie zrealizowana ścianka powinna zostać "dopasowana" do otoczenia, a nie odwrotnie. Zauważyć trzeba, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym również podkreślano, iż nałożenie obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w rozumieniu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego musi polegać na wskazaniu konkretnych czynności związanych z wykonywanymi robotami budowlanymi (por. np. wyrok WSA w Lublinie z dnia 6 maja 2008 r. – II SA/Lu 76/08). D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo zatem wywodził w motywach zaskarżonej decyzji, że nakaz wykonania określonych czynności lub robót budowlanych może dotyczyć tylko tego, co zostało samowolnie wykonane. Powyższa regulacja prawna nie upoważnia natomiast do wykonania czegoś nowego. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że nie ma żadnych podstaw, aby zobowiązać inwestora do przebudowy podestu schodów na poddasze w celu uzyskania normatywnej minimalnej szerokości biegu równej 80 cm. Słusznie stwierdzając, że chociaż wykonanie takiej przebudowy spowodowałoby, iż przedmiotowa ścianka czyniłaby zadość warunkom technicznym zawartym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), organ II instancji prawidłowo uznał, że taki obowiązek wykracza poza zakres prowadzonego postępowania. Wojewódzki Inspektor trafnie zauważył przy tym, iż "nakładając tak sformułowany obowiązek organ nadzoru budowlanego musiałby przyjąć, że to legalnie istniejący podest schodów narusza przepisy techniczne w konsekwencji samowolnego wykonania przedmiotowej ścianki działowej". Skoro zatem w niniejszej sprawie nie ma możliwości zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, a przedmiotowe roboty zostały wykonane w sposób nieprawidłowy, bowiem z przedłożonej przez stronę ekspertyzy technicznej jednoznacznie wynika, że wykonana ścianka działowa pomniejsza szerokość biegu schodów na poddasze nieużytkowe i spocznika do 0,65 m, co narusza § 68 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, to – jak prawidłowo uznały organy nadzoru budowlanego obu instancji – w sprawie tej jedynie prawnie dopuszczalnym rozstrzygnięciem, które doprowadzi do stanu zgodności przedmiotowych robót budowlanych z przepisami, jest zobowiązanie Gminy M. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego do przywrócenia budynku do stanu poprzedniego. Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej, iż stroną w przedmiotowym postępowaniu jest wspólnota mieszkaniowa, nie zaś właściciel wyodrębnionego lokalu T. D., a zaskarżona decyzja została wydana "po uprzednim 2-krotnym ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ I instancji, co następowało w wyniku odwołań wnoszonych przez T. D.", wskutek czego dopuszczono do udziału w postępowaniu "osobę nie legitymującą się interesem prawnym i przez to nieuprawnioną do uczestniczenia w postępowaniu", stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Rozważając powyższą sporną kwestię podkreślić należy, że wspólnota mieszkaniowa danego budynku nie jest właścicielem tego budynku, lecz jest podmiotem utworzonym przez ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości. Wynika to jednoznacznie z treści art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 z późn. zm.). Wspólnotę mieszkaniową tworzą właściciele poszczególnych lokali, a więc współwłaściciele całej nieruchomości, w tym jej części wspólnych. Pomimo istnienia wspólnoty mieszkaniowej tworzące ją podmioty pozostają współwłaścicielami danej nieruchomości, gdyż powstanie wspólnoty nie pozbawia dotychczasowych właścicieli prawa własności, a w konsekwencji nie pozbawia ich – na rzecz wspólnoty mieszkaniowej – interesu prawnego w sprawach związanych z ich własnością. Okoliczność posiadania przymiotu strony w rozumieniu art. 28 i 29 kpa przez wspólnotę mieszkaniową, o której mowa w art. 6 ustawy o własności lokali, nie pozbawia takiego przymiotu członków tej wspólnoty, którzy zachowują własność danej nieruchomości. Skoro więc T. D. jest właścicielem wyodrębnionego lokalu w przedmiotowym budynku i członkiem wspólnoty mieszkaniowej, to niewątpliwie ma ona interes prawny w niniejszym postępowaniu. Konkludując, stwierdzić należy, iż w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia uprawniają sąd administracyjny do wyeliminowanie z obrotu prawnego wadliwego aktu administracyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – oddalił skargę.