II GSK 1339/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zajda (spr.) Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia del. WSA Piotr Pietrasz Protokolant Beata Cisek po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. K. – A. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 7 października 2010 r. sygn. akt V SA/Wa 2138/10 w sprawie ze skargi P. K. – A. na informację [...] Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w R. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z 7 października 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 2138/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. pozostawił bez rozpatrzenia skargę P. K. na informację zawartą w piśmie [...] Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w R. z [...] czerwca 2010 r., nr [...], w przedmiocie negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy: Pismem z [...] czerwca 2010 r. [...] Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. w R. poinformowała skarżącego, że w związku ze złożonym przez niego protestem, dotyczącym oceny merytorycznej wniosku, decyzją Instytucji Zarządzającej nie zostało przyznane dofinansowanie na realizację projektu. W piśmie podano również, że stosownie do art. 30c ust. 1 i 2 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. 2009 r. Nr 84, poz. 712) uczestnikowi postępowania przysługuje prawo wniesienia skargi bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. w terminie 14 dni od otrzymania pisma. Skarżący 12 lipca 2010 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. Postanowieniem z 11 sierpnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w R stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W według właściwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. pozostawiając skargę bez rozpatrzenia podniósł, że środek ten został złożony w trybie szczególnym przewidzianym w art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Zgodnie z powołanym przepisem skarga jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4, bezpośrednio do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie. Zgodnie natomiast z art. 30c ust. 5 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wniesienie skargi po terminie, o którym mowa w ust. 2, powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia. Sąd stwierdził, że skarga została wniesiona w sprawie po upływie terminu 14 dni od daty otrzymania informacji o wynikach procedury odwoławczej. Zaskarżoną informację o wynikach procedury odwoławczej P. K. otrzymał 28 czerwca 2010 r., zatem skarga powinna być wniesiona bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. najpóźniej 12 lipca 2010 r. Zainteresowany, pomimo prawidłowego pouczenia zawartego w informacji z [...] czerwca 2010 r., złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. zamiast bezpośrednio do właściwego WSA w W. Następnie WSA w R. postanowieniem z 11 sierpnia 2010 r. stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., zgodnie z właściwością. Zdaniem Sądu, skoro skarga winna być wniesiona bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., to dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi nie można przyjąć daty nadania skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R,, tj. sądu niewłaściwego. WSA w R, postanowieniem z 11 sierpnia 2010 r. stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę według właściwości WSA w W,, podczas gdy ostatnim dniem terminu do wniesienia skargi był dzień 12 lipca 2010 r. Z uwagi na fakt, iż złożenie skargi w terminie 14 dni jest warunkiem prawidłowego jej wniesienia do sądu administracyjnego, a skarga została wniesiona z naruszeniem tego terminu, Sąd pozostawił ją bez rozpatrzenia. P. K. wniósł skargę kasacyjną od powyższego postanowienia, domagając się jego uchylenia oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 30c ust. 5 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz § 27 ust. 2 Procedury odwoławczej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, stanowiącej Załącznik nr 4.4 do Szczegółowego Opisu Priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013, poprzez błędne przyjęcie, że złożona przez skarżącego skarga wniesiona została po terminie, o którym mowa w ust. 2 ustawy oraz w § 26 Procedury Odwoławczej, wobec czego należało pozostawić skargę bez rozpatrzenia; - art. 59 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270; dalej p.p.s.a.), przez uznanie, że mimo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego w ustawowym terminie, jej przekazanie do sądu właściwego uzasadniało uznanie, że skarga wniesiona została po terminie i tok postępowania sądowoadministracyjnego powinien zostać przerwany przez pozostawienie skargi bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca zwróciła uwagę na fakt, że w okresie, gdy wnosiła skargę, w sprawach analogicznych (tzn. dotyczących informacji [...] Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w R. o odmowie przyznania dofinansowania), wydane zostało kilka postanowień Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., w których Sąd stwierdzał swą niewłaściwość i przekazywał sprawy do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w R., jako sądowi właściwemu. WSA w R., któremu przekazywano sprawę, każdorazowo ją rozpoznawał i wydawał wyrok, a pouczenie o konieczności wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. okazywało się błędne. Biorąc pod uwagę dotychczasową praktykę orzeczniczą, a także mając na względzie szybkość postępowania, skarżący skierował skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. Zdaniem strony skarżącej, jej prawidłowy tok rozumowania potwierdza również okoliczność, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. uznał się początkowo za właściwy do rozpoznania sprawy i, określając przedmiot sprawy jako skargę na negatywną ocenę [...] Agencji Rozwoju Regionalnego S.A., wyznaczył rozprawę na 11 sierpnia 2010 r. Dopiero w jej toku [...]ARR S.A. przedłożyła wraz z odpowiedzią na skargę odpis precedensowego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 lipca 2010 r., zawierającego ustalenie, iż organem administracji publicznej, którego działalność jest de facto zaskarżona w przypadku skarg na informację [...] Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w R. o odmowie przyznania dofinansowania, jest Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości z siędzibą w W., a co za tym idzie, sądem właściwym do rozpoznania sprawy powinien być Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. Mając na uwadze powyższe nie jest zasadne wyciąganie negatywnych konsekwencji w stosunku do strony postępowania, związanych z datą wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Ponadto, jak wynika z art. 59 § 3 p.p.s.a., przekazanie sprawy przez sąd ją rozpatrujący nie przerywa toku postępowania sądowoadministracyjnego (niezależnie od tego, kiedy sąd stwierdził brak swojej właściwości). Postępowanie to będzie kontynuowane przez sąd właściwy, a zatem czynności dokonane w sądzie niewłaściwym pozostają w mocy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty skargi kasacyjnej nie są zasadne. Zgodnie z art. 30c ust. 1 i 2 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej, wnioskodawca może wnieść skargę bezpośrednio do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Z pisma z [...] czerwca 2010 r. [...] Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w R. (informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej) wynika, iż P. K. został pouczony o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., jako sądu właściwego. Strona tej treści pouczenia nie kwestionuje, ale argumentuje, iż przed tą datą Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. rozpoznawał już skargi przekazywane mu przez WSA w W., w których stroną była [...]ARR S.A. w R. Z akt sprawy wynika, że przedmiotem zaskarżenia jest informacja [...] Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w R. Zgodnie z art. 25 pkt 1 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, za prawidłową realizację programu operacyjnego odpowiada instytucja zarządzająca, którą jest odpowiednio minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego lub zarząd województwa. Instytucja zarządzająca może, zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy, powierzyć w drodze porozumienia instytucji pośredniczącej część zadań związanych z realizacją programu operacyjnego. Podmioty te zostały skonkretyzowane w Szczegółowym opisie priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013 z 12 czerwca 2009 r., informacje na temat priorytetów i działań POIG w ramach Działania 8.1. Wynika z niego m.in., że rolę instytucji Zarządzającej pełni Minister właściwy ds. rozwoju regionalnego - Ministerstwo Rozwoju Regionalnego, Departament Zarządzania Programami Konkurencyjności i Innowacyjności, Instytucji Pośredniczącej - Minister właściwy ds. informatyzacji - Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji, Departament Społeczeństwa Informacyjnego, Instytucji Wdrażającej/Pośredniczącej II stopnia - Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości. Status Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości został określony w art. 1 ustawy z 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (Dz.U. z 2007 r. Nr 42, poz. 275; dalej: ustawa o PARP). Przepis ten stanowi, że Agencja jest państwową osobą prawną, której siedzibą jest miasto stołeczne Warszawa. Agencja może tworzyć oddziały w kraju. Zgodnie z art. 4 ust. 1a pkt 1 powołanej ustawy Agencja realizując zadania z zakresu administracji rządowej uczestniczy w realizacji programów operacyjnych, o których mowa w ustawie z 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju oraz w ustawie z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, jako instytucja wdrażająca (instytucja pośrednicząca II stopnia) albo pośrednicząca, udzielająca pomocy finansowej beneficjentom określonym w art. 6b ust. 1 ustawy. Przepis art. 6d ust. 1 zd. 1 ustawy o PARP ustanawia z kolei możliwość zlecenia regionalnej instytucji finansującej przez Agencję realizację niektórych zadań związanych z udzielaniem pomocy finansowej, w szczególności: promocji, udzielania informacji, przyjmowania wniosków oraz nadzorowania sposobu wykorzystania pomocy. Z informacji zamieszczonej na stronie internetowej Agencji (http://www.parp.gov.pl/index/index/1440) wynika, że na potrzeby realizacji Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka dla województwa podkarpackiego, Regionalną Instytucją Finansującą w drodze konkursu, o którym mowa w art. 6d ust. 3 ustawy o PARP, została wybrana [...] Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. w R. Z Załącznika 4.3 - Opis systemu wdrażania działań zawartego w Szczegółowym opisie priorytetów POIG, 2007-2013, Priorytet 8 - Społeczeństwo informacyjne - zwiększanie innowacyjności gospodarki, Działanie 8.1 Wspieranie działalności gospodarczej w dziedzinie gospodarki elektronicznej w systemie wyboru projektów w trybie konkursowym, wynika, że zgodnie z opisem podmiotów systemu wdrażania Instytucją Wdrażającą jest Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości, Instytucją Pośredniczącą - Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, Instytucją Zarządzającą - Minister Rozwoju Regionalnego, natomiast Regionalna Instytucja Finansująca m.in. przyjmuje wnioski o dofinansowanie i dokonuje oceny formalnej i merytorycznej, zgodnie z kryteriami wyboru projektów zatwierdzonymi przez Komitet Monitorujący POIG. Zapewnia obsługę Komisji Konkursowej, przygotowuje i przekazuje do Instytucji Wdrażającej (Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości) listę projektów rekomendowanych do dofinansowania, przyjmuje, weryfikuje i przekazuje do Instytucji Wdrażającej (Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości) wnioski o płatność. Regionalna Instytucja Finansująca uczestniczy w realizacji działań informacyjnych i promocyjnych. Tak ukształtowana rola Regionalnej Instytucji Finansującej ([...] Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. w R.) uniemożliwia przyjęcie, że jest to organ administracji publicznej w rozumieniu art. 13 § 2 p.p.s.a. Zakres zadań Regionalnej Instytucji Finansującej wskazuje, że ma ona charakter pomocniczy w stosunku do Instytucji Wdrażającej - Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości. Regionalna Instytucja Finansująca nie jest organem administracji publicznej. Ze strony internetowej [...] Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. wynika, że zawiązana została aktem notarialnym 31 maja 1993 r. w formie spółki akcyjnej. Jej celem jest prowadzenie działalności służącej wszechstronnemu rozwojowi regionu P. poprzez skoncentrowanie i mobilizację potencjału środowisk lokalnych oraz działalność doradczą i usługową w procesach restrukturyzacji, otwierania i wspomagania przedsięwzięć gospodarczych, promocji regionu oraz pozyskiwania zagranicznych środków pomocowych. [...] Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. jest regionalnym partnerem Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że organem administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona, była Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości, której siedzibą jest W. Powyższe stanowisko, zaprezentowane w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 lipca 2010 r. (II GZ 138/10), a także m.in. w postanowieniu NSA z 31 sierpnia 2010 r. (II GSK 893/10), stanowiło podstawę przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W., jako miejscowo właściwemu, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona (art. 13 § 2 p.p.s.a.). Podziela je także Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną. Okoliczność, iż WSA w R. rozstrzygał wcześniej sprawy z udziałem [...]ARR S.A., nie powoduje i nie może powodować utrwalenia dotychczasowej błędnej, nieznajdującej oparcia w obowiązujących przepisach, praktyki. Natomiast ten, jak i inne podniesione w środku prawnym argumenty, mogłyby stanowić podstawę ewentualnego wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. Pomimo prawidłowego pouczenia zawartego w informacji z [...] czerwca 2010 r. skarżący P. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R., zamiast bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny R. postanowieniem z 11 sierpnia 2010 r. stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę zgodnie z właściwością do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. Dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi nie można przyjąć daty złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R., tj. Sądu niewłaściwego. Przyjęcie takiego stanowiska pozostawałoby w sprzeczności z art. 30c ust. 1 i 2 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Ponieważ złożenie skargi w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji o wyniku procedury odwoławczej jest warunkiem prawidłowego jej wniesienia do sądu administracyjnego, a skarga w niniejszej sprawie została wniesiona z naruszeniem tego terminu, Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał skargę za wniesioną po terminie i na podstawie art. 30c ust. 5 pkt 1 powołanej ustawy pozostawił ją bez rozpatrzenia. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do treści art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.