III SA/Gd 374/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Anna Orłowska Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Protokolant Starszy sekretarz sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2010 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 24 czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty [...] z dnia 17 maja 2010 r., nr [...], 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia 17 maja 2010 r. nr [...] Starosta na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a), art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 z późn. zm.) orzekł o utracie przez W. K. na okres 3 – miesięcy statusu osoby bezrobotnej z dniem 7 maja 2010. W uzasadnieniu organ wskazał, ze [...] nie stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie stawiennictwa i nie powiadomił w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Wojewoda, po rozpoznaniu odwołania W. K. decyzją z dnia 24 czerwca 2010 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że organ pierwszej instancji wyznaczył W. K. termin stawiennictwa w Urzędzie Pracy celem rozliczenia się w ciągu 7 dni od otrzymania "karty aktywności zawodowej". Z powodu niemożności doręczenia w/w przesyłki do rąk własnych, pismo zostało złożone w Urzędzie Pocztowym. Pismo było dwukrotnie awizowane i nie podjęcie tego pisma w ciągu 14 dni od dnia złożenia w Urzędzie Pocztowym wywołało skutek prawny z art. 44 k.p.a. Dalej organ podał, że doręczenie pisma dokonane w tym trybie (doręczenie zastępcze) jest prawnie skuteczne. Strona może jednak podważyć skuteczność doręczenia dokonanego w trybie art. 44 k.p.a. W. K. nie stawił się jednak w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. w dniu 7 maja 2010 r. oraz nie przedłożył też dowodu podważającego skuteczność doręczenia wezwania dokonanego w trybie doręczenia zastępczego. Należało więc uznać, że odwołujący się został prawnie skutecznie wezwany do stawienia się w Powiatowym Urzędzie Pracy w trybie art. 44 k.p.a.. Organ wskazał, że osoba posiadająca status bezrobotnego winna swoją nieobecność w Powiatowym Urzędzie Pracy usprawiedliwić w sposób skuteczny dokumentem urzędowo pewnym, którym w przypadku konieczności sprawowania osobistej opieki nad chora matką jest zaświadczenie o czasowej niezdolności do pracy wydawane nadruku ZUS ZLA. Przedłożone przez skarżącego zaświadczenie lekarskie w/w warunku nie spełnia, a nadto poświadcza, że M. K. przebywa w placówce ZPO od dnia 1 czerwca 2010 r. Nadto organ wskazał, że podane w odwołaniu terminy wyjazdu do matki nie dotyczą dnia wyznaczonego stawiennictwa w urzędzie pracy. Organ powołał się przy tym na przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w tym zwłaszcza art. 75 ust. 3 nakazujący bezrobotnym powiadomienie urzędu pracy o pobycie za granicą oraz braku gotowości do pracy z innego powodu, w skazują, że termin ten nie może być dłuższy niż 10 dni w okresie jednego roku kalendarzowego. Zdaniem organu, taki obowiązek powiadomienia organu o pobycie u matki w B. spoczywał na odwołującym się. Tym samym, brak takiego powiadomienia ze strony W. K. świadczy o tym, że nie pozostawał on w gotowości do podjęcia pracy w danym terminie. W skardze na powyższą decyzję W. K. wniósł o jej uchylenie w całości. Skarżący podniósł, że nie odebrał żadnego pisma z Powiatowego Urzędu Pracy ponieważ był chory i nie przebywał w miejscu zamieszkania. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd orzekł w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Dokonując kontroli decyzji wydanych w niniejszej sprawie Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie jednak nie z przyczyn wskazanych w skardze. Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99 poz. 1001 ze zm.) warunkuje uzyskanie i zachowanie statusu bezrobotnego od legitymowania się gotowością do podjęcia zatrudnienia. W celu potwierdzenia tej gotowości i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się w wyznaczonych terminach do właściwego powiatowego urzędu pracy. Obowiązek ten wynika z art. 33 ust. 3 powołanej ustawy. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 33 ust. 3 i 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W myśl wskazanych przepisów starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy. Zatem, aby zaistniały obie podstawy do pozbawienia statusu osoby bezrobotnej z art. 33 ust. 4 pkt 4 to dana osoba musi nie stawić się w wyznaczonym terminie oraz w terminie 7 dni liczonym od dnia, w którym miała się stawić w organie administracji - nie powiadomić o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Z akt sprawy wynika, iż skarżącemu wyznaczono termin do stawienia się w Urzędzie Pracy w S. celem przedstawienia "karty aktywności zawodowej" wraz z odpowiedzią minimum 3 pracodawców. Termin ten wynosił 7 dni od dnia otrzymania karty, przy czym o w/w terminie organ powiadomił skarżącego przesyłką pocztową. Niemożność doręczenia pisma do rąk własnych skarżącego jak i dorosłym domownikom spowodowała złożenie wezwania w urzędzie pocztowym i zawiadomienia o tym poprzez zostawienie awiza przez doręczyciela pocztowego. Stwierdzić należy zatem, że organ, zawiadamiając o terminie wyznaczonym na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy zastosował przepisy kodeksu postępowania administracyjnego zawarte w rozdziale 8 dotyczącym doręczeń w postępowaniu administracyjnym (art. 40 § 1 i art. 44). Wyjaśnić należy, iż organ niezgodnie z obowiązującym prawem do powiadomienia bezrobotnego o terminie wyznaczonym w powiatowym urzędzie pracy, o którym mowa w art. 33 ust. 3 ustawy o promocji [...] zastosował przepisy proceduralne o doręczeniu zawarte w kodeksie postępowania administracyjnego. Przepis art. 40 § 1 k.p.a. nie ma zastosowania do zawiadamiania bezrobotnych o terminie stawiennictwa w powiatowym urzędzie pracy, reguluje on bowiem kwestie doręczania pism w toku postępowania administracyjnego (tak zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 października 2005 r., II SA/ Wa 1360/2005 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Podkreślić również należy, że termin z art. 33 ust. 3 ustawy jest terminem prawa materialnego do którego nie znajdują zastosowania przepisy regulujące doręczenia w procedurze administracyjnej. Oznacza to, że organ nie mógł na podstawie tych przepisów przyjąć domniemania daty doręczenia wezwania na termin do stawiennictwa w powiatowym urzędzie pracy do dnia 7 maja 2010 r. W konkluzji powyższych rozważań stwierdzić trzeba, że wadliwość ta doprowadziła do naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 33 ust. 3 i 4 ustawy. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, które miało wpływ na wynik sprawy. Sąd pragnie się nadto odnieść do zawartego na stronie 5 uzasadnienia zaskarżonej decyzji stwierdzenia, że: " Pobyt u mamy w B. tj. poza miejscem zamieszkania strony świadczy bezspornie, iż Pan K. nie pozostawał w gotowości do podjęcia pracy." Takie stanowisko organu było wynikiem dokonanej wcześniej analizy przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( art. 2 ust. 1 pkt 2, 33 ust. 3 i 75 ust. 3) i odniesienia tego do faktu kilku pobytów skarżącego w miejscu zamieszkania chorej matki. Zdaniem Sądu przyjęcie przez organ odwoławczy takiego stanowisko w powyższej kwestii nie znajduje żadnego oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Organ nie ustalił bowiem, czy wizyty skarżącego u matki trwały nieprzerwanie przez wiele dni czy też ograniczały się do kilkogodzinnych pobytów. Jeżeli jest tak, że matka skarżącego mieszka w miejscowości B. położonej w województwie [...] ( Sąd przyjął to hipotetycznie, bowiem organ tego nie ustalił ), to miejscowość ta leży w niedalekiej odległości od S. i pokonanie takiej trasy w obie strony w ciągu jednego dnia jest możliwe. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że organ odwoławczy dopuścił się w sprawie również naruszenia art. 77 § 1 i 80 k.p.a., bowiem organ oparł swoje stanowisko w powyższej kwestii na niepełnym materiale dowodowym, zaś dokonana przez niego ocena tego materiału była wadliwa. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań. Rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia niemożności wykonania zaskarżonej decyzji wydano na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.