IV SA/Wa 2036/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2010r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia E. z siedzibą w R. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] września 2009 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia zintegrowanego dla instalacji składowiska odpadów - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] września 2009 r. Minister Środowiska utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lipca 2009 r. o udzieleniu P. sp. z o. o. w Z. pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji - składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne [...], położonego w gminie R. Minister Środowiska wskazał, że w odwołaniu od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lipca 2009 r. Stowarzyszenie E. podniosło, iż pominięto w postępowaniu udział społeczeństwa pomimo, że w przypadku wymogu sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko taki obligatoryjny obowiązek istnieje, a ponadto organ nie poinformował o postępowaniu w sprawie rekultywacji składowiska. W ocenie organu drugiej instancji odwołujący się uważa, że wydzielenie nieczynnej części w przypadku tego obiektu jest niemożliwe, na co zwracał również uwagę Minister Środowiska w uprzednim postępowaniu. Wskazano ponadto na błędne ustalenie pojemności składowiska, które zostało wypełnione w całości i powinno być w całości zamknięte oraz na niespójny termin zamknięcia składowiska odpadów, określony różnie w różnych dokumentach. Decyzja organu pierwszej instancji nie zawiera ustaleń w zakresie działań kontrolnych na terenach sąsiadujących ze składowiskiem odpadów, choć ze skarg mieszkańców organ ten posiada wiedzę o szkodliwości tej instalacji na życie i zdrowie mieszkańców. W uzasadnieniu swej decyzji Minister Środowiska wskazał, że decyzją z dnia [...] marca 2009 r. Marszałek Województwa [...] wyraził zgodę na zamknięcie części przedmiotowego składowiska o powierzchni 3 ha, na wysokości 170 m. n. p. m., określając jednocześnie warunki tego zamknięcia, w tym termin zaprzestania składowania odpadów na tej części obiektu. W ocenie organu odwoławczego zarzuty odnoszące się do niepoinformowania społeczeństwa o rekultywacji części obiektu są niezasadne, gdyż wymóg odnoszący się do sposobu przeprowadzenia rekultywacji składowiska odpadów jest jednym z elementów udzielanej zgody na zamknięcie składowiska lub jego części. Wyrażenie zgody na zamknięcie składowiska odpadów lub jego części następuje na wniosek zarządzającego obiektem. Wyrażenie przez organ ochrony środowiska zgody na zamknięcie obiektu nie wymaga ani sporządzenia przez zarządzającego składowiskiem odpadów raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko ani udziału społeczeństwa w tym postępowania. Zdaniem organu drugiej instancji trudno uznać za słuszny zarzut w zakresie niepoinformowania społeczeństwa również w kontekście prowadzonego postępowania przez Marszałka Województwa [...] w sprawie udzielenia pozwolenia zintegrowanego dla przedmiotowej instalacji. Uchylenie przez Ministra Środowiska decyzją z dnia [...] października 2008 r. uprzedniej decyzji organu pierwszej instancji w tym przedmiocie z dnia [...] czerwca 2008 r. nie powoduje zakończenia postępowania w tej sprawie. Przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia powoduje, że sprawa ta pozostaje w toku. Nadto z załączonych przez odwołującego się do odwołania dokumentów wynika iż, uczestniczyła on w prowadzonym postępowaniu. Stwierdzono, że Marszałek Województwa [...] zastosował się do wyjaśnień zawartych w decyzji Ministra z dnia [...] października 2008 r. i dokonał ustaleń powierzchni instalacji biorąc pod uwagę powierzchnię działek ew. (łączna powierzchnia 14,21 ha) i określając powierzchnię zajętą pod składowisko jako łączną 8,7 ha. Z łącznej powierzchni zajętej pod składowisko odpadów wyłączono powierzchnię 3 ha (część składowiska odpadów, która została zamknięta). W związku z tym określono powierzchnię eksploatowanej części obiektu na 5,7 ha (pkt II. decyzji Marszałka Województwa [...]). W ocenie Ministra Środowiska powierzchnia obiektu, w tym jego eksploatowanej części, to priorytetowe zagadnienie, gdyż w istotny sposób wpływa na parametry techniczne instalacji, w tym jej pojemność eksploatacyjną, czyli na możliwość zdeponowania na tym obiekcie określonej masy odpadów. Przy faktycznie ustalonej - zwiększonej powierzchni obiektu i stałej wysokości - maksymalnej rzędnej składowania odpadów określonej jako wartość 170 m. n. p. m. zwiększa się pojemność całego obiektu, w tym również pozostała pojemność eksploatacyjna. Wobec tego nie można uznać, że składowiska jest w całości wypełnione. Jednocześnie wskazano, iż zmiana powierzchni eksploatacyjnej obiektu wpływa na termin jego zamknięcia. Termin ten jest późniejszy w stosunku do uprzednio ustalonego, którego określenie wynikało z innej - mniejszej pojemności obiektu. W różnych dokumentach powstałych w różnych terminach (przed i po dokonaniu ustaleń powierzchni obiektu) terminy zamknięcia instalacji mogą być i są niespójne. Kwestia ta powinna być jednak przedmiotem korekt dokonywanych przy sporządzaniu nowych dokumentów - planów gospodarki odpadami, które będą uaktualniane na podstawie skorygowanych danych. Niespójność terminów zamknięcia składowiska pojawiająca się w dokumentach nie stanowi jednak przyczyny uzasadniającej uchylenie pozwolenia zintegrowanego. Wskazano, że Marszałek Województwa [...] udzielając pozwolenia zintegrowanego określił parametry techniczne obiektu, w tym pozostałą do wypełnienia pojemność eksploatacyjną oraz termin obowiązywania pozwolenia ustalony na dzień 31 grudnia 2011 r. Prawidłowy określono bilans masowy surowców, materiałów i energii. Zarówno w zakresie wytwarzania jak też odzysku i unieszkodliwiania wymieniono rodzaje odpadów, ich kody i ilości odpadów, które dopuszczono do wytwarzania w wyniku funkcjonowania instalacji i z procesów pomocniczych oraz wykorzystywanych do wykonania warstw izolacyjnych, budowy okrywy rekultywacyjnej, skarp, obwałowań, kształtowania korony składowiska, a także dopuszczonych do unieszkodliwiania na tym obiekcie. Techniczny opis dokonany pod tabelami odnoszącymi się do poszczególnych rodzajów odpadów dopuszczonych do poszczególnych metod odzysku i unieszkodliwiania nie budzi zastrzeżeń. W ocenie Ministra Środowiska dyrektywa Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotycząca zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (Dz. Urz. WE L 257 z 10.10.1996, str. 26, L 156 z 25.06.2003, str. 17 i L 275 z 25.10.2003, str. 32), zwana dalej "dyrektywą Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. w sprawie zanieczyszczeń", została transponowana do prawodawstwa krajowego w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. j.: Dz. U. z 2008 r. nr 25, poz. 150 ze zm.), zwanej dalej "p. o. ś.", a w aspekcie składowiska odpadów jako instalacji wymagającej pozwolenia zintegrowanego mocą ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (t. j.: Dz. U. z 2007 r. nr 39, poz. 251 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o odpadach" i aktów wykonawczych. Żaden z przepisów tych aktów prawnych nie został naruszony. Przepisy art. 52, art. 55 ustawy o odpadach nie mają zastosowania w postępowaniu o udzielenie pozwolenia zintegrowanego. Pierwszy z tych przepisów odnosi się do wymogów, które muszą być spełnione w przypadku ubiegania się przez podmiot o udzielenie pozwolenia na budowy składowiska odpadów, a drugi - ustanawiający zakaz składowania określonych typów odpadów - nie może zostać wprowadzony do treści pozwolenia zintegrowanego, gdyż jest to zakaz wynikający bezpośrednio z mocy prawa. Z kolei art. 56 ustawy o odpadach stanowi, że odpady przed umieszczeniem na składowisku odpadów powinny być poddawane procesowi przekształcania fizycznego, chemicznego lub biologicznego oraz segregacji, w celu ograniczania zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi lub dla środowiska lub też ograniczania ilości lub objętości składowanych odpadów. Faktycznie przepis ten został zastosowany w przedmiotowej sprawie. W tabeli nr 6 pozwolenia zostały uwzględnione zarówno odpady komunalne, jak i inne odpady z mechanicznej obróbki inne niż wymienione w 19 12 11, tj. odpady oznaczone kodem 19 12 12 (tzw. odpady resztkowe). Odpady te powstają wskutek procesu przekształcania fizycznego, przy czym proces ten może być prowadzony w odrębnych od składowiska instalacjach. Odnosząc się do zarzutu o braku ustaleń kontrolnych terenów sąsiadujących ze składowiskiem odpadów zauważono, iż kwestie te nie mogą być przedmiotem ustaleń pozwolenia zintegrowanego. Zakres i sposób monitoringu składowiska odpadów został określony w rozporządzeniu Ministra Środowiska i jako wymóg wynikający z mocy prawa powinien być realizowany przez każdego zarządzającego składowiskiem odpadów, w tym również przez zarządzającego omawianym obiektem. Skargę na decyzję organu odwoławczego wniosło Stowarzyszenie E. w R. zarzucając naruszenie krajowych i unijnych przepisów w zakresie wydawania pozwoleń zintegrowanych, tj.: art. 208 p. o. ś., gdyż wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego nie spełnia wymogów określonych w tym przepisie oraz- art. 207 p. o. ś. w zakresie wymogu spełnienia przez instalację wymagań w zakresie najlepszych dostępnych technik. W skardze podniesiono, że pozwolenie zintegrowane jest formą pozwolenia na emisję, którego konstrukcja wynika z przeniesienia do polskiego prawa zapisów dyrektywy Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. w sprawie zanieczyszczeń mających na celu zapewnienie zintegrowanego zapobiegania, ograniczania, eliminacji i kontroli zanieczyszczeń. Wymagania w tym zakresie, określone w krajowych przepisach prawnych, nakładają obowiązek uwzględniania we wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego oraz w samym pozwoleniu zintegrowanym oddziaływania na środowisko jako całości przemysłowej działalności określonej w załączniku I dyrektywy Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. w sprawie zanieczyszczeń. Przepisy krajowe zawarte w p. o. ś. i ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.), do których wprowadzono zapisy tej dyrektywy, zobowiązują organ wydający pozwolenie zintegrowane do rozważenia i uwzględnienia wpływu zakładu wymienionego w Aneksie I na powierzchnię ziemi, glebę, wody powierzchniowe i podziemne, powietrze, klimat, warunki akustyczne, świat zwierzęcy, roślinność i człowieka. Instalacja wymagająca pozwolenia zintegrowanego powinna spełniać wymagania ochrony środowiska wynikające z najlepszej dostępnej techniki. Wymogi, które musi spełniać pod względem technicznym i eksploatacyjnym składowisko odpadów są jasno określone i dotyczą lokalizacji, zarządzania, kontroli, zamknięcia a także środków zapobiegawczych i ochronnych, które podejmuje się w przypadku zagrożenia środowiska w perspektywie krótko i długoterminowej, w szczególności w przypadku zanieczyszczenia wód gruntowych. W tym zakresie przepisy prawa polskiego w szczególności zawarte w rozporządzeniu ministra środowiska z 24 marca 2003 r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących lokalizacji, budowy, eksploatacji i zamknięcia, jakim powinny odpowiadać poszczególne typy składowisk odpadów, rozporządzeniu ministra środowiska z 9 grudnia 2002 r. w sprawie zakresu, czasu, sposobu oraz warunków prowadzenia monitoringu składowisk odpadów są zasadniczo zgodne z dyrektywą Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. w sprawie zanieczyszczeń oraz Dyrektywą Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów (Dz. U. L 182 z 16.7.1999, str. 1-19; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 15 Tom 04 P. 228-246). Z art. 19 ust. 3 i załącznika II dyrektywy Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. w sprawie zanieczyszczeń wynika, że przy wydawaniu pozwolenia zintegrowanego dla przedmiotowych instalacji należy brać pod uwagę zapisy dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów. Natomiast obowiązek uwzględniania informacji na temat najlepszych dostępnych technik publikowanych przez Komisję Europejską wynika z art. 207 ust. 1 pkt 6 p. o. ś. Art. 7 dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów określa minimalne dane, które powinny być dostarczone przez właściciela instalacji przed udzieleniem zezwolenia: opis miejsca wraz z opisem hydrogeologicznym i geologicznym, proponowane metody zapobiegania i ograniczania zanieczyszczeń, plan zamknięcia, poeksploatacyjny nadzór, zabezpieczenie finansowe lub inne równoważne zabezpieczenie zgodnie z wymogami art. 8 lit. a (iv). Z kolei treść zezwolenia powinna określać rodzaj składowiska odpadów, wykaz typów odpadów oraz całkowitą ilość odpadów, które mogą być umieszczone na składowisku, wymagania dotyczące przygotowania składowiska do operacji składowania, procedury nadzoru i kontroli z uwzględnieniem planów awaryjnych (załącznik IIl pkt 4b) oraz tymczasowych wymagań dotyczących operacji zamknięcia i poeksploatacyjnego nadzoru, obowiązek dotyczący składania właściwym władzom przynajmniej raz w roku sprawozdania w sprawie rodzajów i ilości składowanych odpadów oraz wyniku programów nadzoru prowadzonego zgodnie z załącznikiem III dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów. Wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego nie spełnia wymogów z art. 7 dyrektywy Dyrektywą Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów, gdyż w trakcie jego opracowywania autor nie posiadał właściwej dokumentacji hydrogeologicznej i geologicznej miejsca składowania odpadów. W związku z tym wnioskodawca dostarczył organowi wydającemu pozwolenie zintegrowane informacje opracowane na podstawie niekompletnych i mało wiarygodnych materiałów, szczególnie tej części, która posłużyła do przedstawienia wpływu ścieków z wysypiska na wody gruntowe, powierzchniowe i glebę. Dotyczy to spraw podstawowych takich jak szczegółowy opis składowiska, w tym jego parametry techniczne, które są bazą do wyliczeń wpływu instalacji na elementy środowiska. Skarżący zakwestionował ustalenia w zakresie ustalenia pojemności i napełnienia składowiska. We wniosku o wydanie pozwolenia przy wyliczeniu ilości odcieków podano powierzchnię składowiska wynoszącą 6,2 ha, zaś w opracowaniu "Monitoring składowiska - raport za 2005 rok" napisano, że powierzchnia składowiska zajmuje 11,96 ha, a wykorzystana pojemność składowania wynosi 532.066 Mg. Podsumowano, że przy całkowitej pojemności składowania 650.000 Mg stopień wypełnienia wynosił na koniec 2005 roku 80%. Z treści "Instrukcji Eksploatacji" składowiska wynika, że na dzień 31 grudnia 2006 r. zgromadzono na wysypisku łącznie 585.000 Mg odpadów, czyli w ciągu roku 53 000 Mg. Natomiast z pisma [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 10 października 2007 r. skierowanego do Marszałka Województwa [...] wynika, że w pierwszym półroczu 2007 r. na składowisku ulokowano 17.500 Mg odpadów, czyli o połowę mniej niż w roku poprzednim. Posługując się danymi mniejszymi z 2007 r. składowisko powinno być całkowicie napełnione w 2009 r. Minister Środowiska nie wyjaśnił, czy powiększenie pojemności składowiska jest legalne i spełnione są w tym zakresie normy prawne. Powołanie się jedynie na ustalenia marszałka województwa w zakresie ustalenia czynnej powierzchni składowiska nie spełnia zadość pełnego wyjaśnienia powodów nie uwzględnienia zarzutu w tym zakresie do pozwolenia zintegrowanego. W ocenie skarżącego powierzchnia w granicach obecnego zagospodarowania wynosi 12,04 ha, co jest niezgodne z wskazaną w zaskarżonej decyzji powierzchnią 14,21 ha. Powiększanie powierzchni składowiska jest nielegalne i wskazuje, że obliczenia dokonane we wniosku o oddziaływaniu instalacji na środowisko są nieaktualne. Skarżący wskazali także na zagrożenia związane zagrożenia związane z eksploatacją składowiska w stosunku wód gruntowych i powierzchniowych. Brak dokumentacji hydrogeologicznej i geologicznej przy wniosku o udzielenie pozwolenia, gdyż została ona wykonana dopiero w 2008 r. przez firmę G. Przedtem bazowano na niewiarygodnych badaniach jakości wód prowadzonych przez wnioskodawcę, wykonanych w ramach monitoringu wykonywanego przez prowadzącego instalację. Z dokumentacji hydrogeologicznej wynika natomiast (str. 21), że "wysoka wartość przewodności elektrolitycznej (parametr charakteryzujący ogólny poziom zanieczyszczeń) w próbce otworu nr 3, zlokalizowanym na kierunku odpływu wód może świadczyć o oddziaływaniu istniejącego składowiska na wody podziemne pierwszego poziomu wodonośnego". Nieuwzględnienie wniosków wynikających z dokumentacji hydrogeologicznej powinno skutkować skutkującym uchyleniem decyzji. Odnośnie wód powierzchniowych zakwestionowano miejsca poboru wody do badań. Przepisy określają, że należy badać wody odbiornika powyżej zrzutu odcieków dla określenia tzw. tła i poniżej zrzutu dla wykazania braku wpływu na wody powierzchniowe. Miejsca, które służą do badania wpływu na wody powierzchniowe nie odpowiadają tym kryteriom. Ponadto zdaniem skarżącego organ nieprawidłowo wyliczył ilość odcieków, a jest ich więcej niż przedstawiono we wniosku o wydanie pozwolenia, ponieważ z zaskarżonej decyzji stwierdzono, że powierzchnia całego składowiska jest większa o 2,5 ha niż powierzchnia, którą autorzy wniosku analizowali pod kątem wyliczenia ilości odcieków. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Na wstępie należy zaznaczyć, że dyrektywa Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. w sprawie zanieczyszczeń zostały w zakresie swojej regulacji wdrożone do p. o. ś., natomiast dyrektywa Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów - do ustawy o odpadach. Wdrożenie zostało dokonane prawidłowo, w związku z tym nie można uznać, aby było możliwe naruszenie przepisów wskazanych wyżej dyrektyw. Sąd badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji przeprowadził więc w świetle badania jej zgodności z przepisami prawa krajowego. W związku z powyższym nie można było uwzględnić zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia art. 7 dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów. Zawarte w skardze zarzuty dotyczące naruszenia art. 208 p. o. ś. (wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego nie spełnia wymogów określonych w tym przepisie) oraz art. 207 p. o. ś. (instalacja nie spełnia wymagań w zakresie najlepszych dostępnych technik) są nieuzasadnione. Wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego został złożony przez P. sp. z o. o. w Z. w dniu 30 kwietnia 2007 r. Skarżący zarzucił, że w trakcie opracowywania wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego wnioskodawca nie posiadał właściwej dokumentacji hydrogeologicznej i geologicznej miejsca składowania odpadów. Z zarzutem tym zgodzić się nie można. Do wniosku dołączono bowiem dokumentację hydrogeologiczną ujęcia wody podziemnej z utworów czwartorzędowych sporządzoną przez I. K. w listopadzie 2006 r., czyli na kilka miesięcy przed złożeniem wniosku (30 kwietnia 2007 r.). Nie sposób zgodzić się więc, że dane zawarte w tej dokumentacji są nieaktualne. Ponadto zauważyć należy, że w części C wniosku znajdują się - wykonane przez Z. w P. - zestawienia analiz fizyko-chemicznych wód odciekowych, wód powierzchniowych oraz wód podziemnych. Badania te zostały dokonane w latach 2005-2006, co również wskazuje, że nie można uznać ich za nieaktualne w świetle złożenia wniosku w dniu 30 kwietnia 2007 r. W części C wniosku znajduje się także zestawienie wyników archiwalnych badań laboratoryjnych próbek gleb pobranych z rejonu składowiska odpadów oraz projekty geologiczno-techniczne odnośnie czterech piezometrycznych otworów obserwacyjnych. Jeżeli chodzi o treść pozwolenia zintegrowanego, to określona jest przez art. 202 p. o. ś. W ocenie Sądu organ nie naruszył tego przepisu. Zresztą zarzuty skarżącego oparte były na przepisach dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów, które - jak wyżej już wskazano - nie mogły zostać naruszone. Wydane pozwolenie określa rodzaj prowadzonej działalności; rodzaj i charakterystykę techniczną instalacji z opisem stosowanych technologii; sposoby osiągania wysokiego poziomu ochrony środowiska jako całości; bilans masowy, surowców, materiałów i energii, warunki wprowadzania do środowiska substancji i energii oraz prowadzenia działalności w zakresie zbierania, odzysku i unieszkodliwiania odpadów; ilość, stan i skład ścieków; zakres i sposób monitorowania emisji; zakres i sposób monitorowania procesów technologicznych; sposoby zapobiegania występowaniu i ograniczania skutków awarii; postępowanie po zakończeniu działalności; inne zobowiązania oraz termin ważności pozwolenia (31 grudnia 2011 r.). Zdaniem Sądu nie są zasadne zarzuty skarżącego dotyczące błędnego ustalenia powierzchni składowiska. Organ pierwszej instancji wydając swą decyzję zastosował się do wskazań zawartych w decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] października 2008 r. Ustalił powierzchnię instalacji biorąc pod uwagę powierzchnię działek ew. (łączna powierzchnia 14,21 ha) i określając powierzchnię zajętą pod składowisko jako łączną 8,7 ha. Decyzją z dnia [...] marca 2009 r. Marszałek Województwa [...] wyraził zgodę na zamknięcie części przedmiotowego składowiska o powierzchni 3 ha, na wysokości 170 m. n. p. m., określając jednocześnie warunki tego zamknięcia, w tym termin zaprzestania składowania odpadów na tej części obiektu. W związku z tym określono powierzchnię eksploatowanej części obiektu na 5,7 ha (pkt II decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] lipca 2009 r.). W związku z powyższym Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).