I OZ 304/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt IV SO/Wr 12/10 w przedmiocie wymierzenia Dyrektorowi Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. grzywny w sprawie z wniosku Z. R. o wymierzenie Dyrektorowi Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. grzywny za nieprzekazanie skargi w trybie art. 54 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 12 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na skutek złożonego przez Z. R. wniosku, wymierzył Dyrektorowi Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. grzywnę w kwocie [...] zł za nieprzekazanie skargi w zakreślonym w art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.); dalej: P.p.s.a., terminie. W uzasadnieniu podniesiono, że w dniu [...] lutego 2010 r. do Sądu Wojewódzkiego wpłynęła skarga Z. R., z której wynikało, że kwestionuje on działania Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W.. Powyższe pismo zostało przesłane wyżej wskazanemu organowi, jako mylnie skierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Pismem z dnia [...] lipca 2010 r. Z. R. wniósł o wymierzenie Dyrektorowi Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. grzywny za nieprzekazanie Sądowi skargi z dnia [...] lutego 2010 r. w zakreślonym do dokonania tej czynności terminie. Z nadesłanych Sądowi akt sprawy i odpowiedzi na powyższy wniosek wynikało, że skargę Z. R. organ administracyjny załatwił we własnym zakresie, nie nadając jej odpowiedniego biegu. Wymierzając - na podstawie art. 55 P.p.s.a. - organowi grzywnę, Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że organ, pomimo jednoznacznego brzmienia art. 54 § 2 P.p.s.a., nie przekazał sądowi skargi z dnia [...] lutego 2010 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia, błędnie przyjmując, że jest władny do rozpoznania niniejszej sprawy. Wskazana czynność nie została przez Dyrektora dopełniona do dnia wydania przedmiotowego postanowienia. Tym samym, zdaniem Sądu, nie wystąpiły żadne okoliczności, które mogłyby w jakikolwiek sposób usprawiedliwić zwłokę organu. Ustalając wysokość wymierzonej grzywny Sąd Wojewódzki wziął pod uwagę okoliczność, że organ administracyjny co prawda pomylił przekazanie przez Sąd Wojewódzki skargi celem dopełnienia obowiązku przewidzianego w art. 54 § 2 P.p.s.a. z przekazaniem skargi według właściwości celem jej rozpoznania, to jednak podjął działania mające na celu załatwienia sprawy Z. R. Dlatego też orzeczenie w tym przypadku wyższego wymiaru grzywny byłoby niezasadne. Zaskarżając powyższe orzeczenie Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. wniósł o jego uchylenie. W uzasadnieniu wywodzono, że z uwagi na treść otrzymanego przez skarżącego pisma z Sądu Wojewódzkiego, organ mylnie uznał, że jest właściwy do rozpoznania skargi w trybie skargowym o czym poinformował Z. R. w piśmie z dnia [...] marca 2010 r. Takie działanie wynikało, z przeświadczenia, że Sąd Wojewódzki przesyłając skargę błędnie uznał, iż nie jest właściwy do jej rozpoznania. W ocenie organu zawarte w piśmie Sądu sformułowanie "przesyłam skargę mylnie skierowaną" usprawiedliwiała przyjęcie tego rodzaju stanowiska. Organ nie zastosował się do obowiązku wynikającego z treści art. 54 § 2 P.p.s.a., bowiem Sąd Administracyjny uznał, że nie jest właściwy do jej rozpoznania. Organ przyjmując przedmiotową sprawę i błędnie uznając swoją właściwość do jej rozpoznania, podjął działania mające na celu jej załatwienie bez zbędnej zwłoki. Działania organu w tym zakresie zostały podjęte w przeświadczeniu słuszności i prawidłowości postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W myśl § 2 tego artykułu organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., to jest do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Oznacza to, że przesłanką wymierzenia grzywny jest sam fakt nieprzekazania skargi sądowi administracyjnemu, bez względu na jego przyczyny. Wysokość grzywny ustawodawca pozostawił uznaniu sądu administracyjnego. Natomiast wymierzając grzywnę sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności danej sprawy, w tym między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ ciążącego na nim obowiązku, na co zasadnie wskazał Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. nie przekazał do Sądu Wojewódzkiego skargi Z. R. na bezczynność tego organu wraz z odpowiedzią na skargę w zakreślonym ustawą terminie, czemu zresztą organ nie zaprzeczył. W świetle powyższego, zastosowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wobec organu środka przewidzianego w art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a., było w pełni uzasadnione. Nie ulega przy tym wątpliwości, iż organ administracji zobligowany jest znać przepisy stanowiące podstawę dokonywanych przez niego czynności, zwłaszcza tych, które wiążą się z poddawaniem kontroli jego działalności. Dlatego nieuzasadnionym jest twierdzenie, iż powołana skarga mogła być, nawet wobec zawartej przez Sąd Wojewódzki w piśmie z dnia [...] lutego 2010 r. informacji, zakwalifikowana jako sprawa do rozpoznania której właściwy był Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. Bez znaczenia dla samego wymierzenia grzywny pozostawało, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi Sądowi Wojewódzkiemu. Przytaczane przez skarżącego okoliczności mogą mieć jedynie wpływ na jej wysokość, która – zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego – w pełni odpowiada stopniowi naruszenia ciążących na organie obowiązków. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.