II OZ 197/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Włodzimierz Ryms po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia I. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II SA/Lu 551/10 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi I. D. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia (...) października 2009 r., nr (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektów budowlanych postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił skarżącej I. D. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia (...) października 2009 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektów budowlanych. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy nie może ograniczać się jedynie do samych twierdzeń strony. Zdaniem Sądu podnoszone przez skarżącą zarzuty, że niepozostawiono w skrzynce awiza informującego o złożeniu przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję w placówce pocztowej są niewystarczające, w sytuacji gdy z przesyłki wynika, że była awizowana dwukrotnie: w dniu 6 listopada 2009 r. i powtórnie w dniu 16 listopada 2009 r., a zwrot przesyłki nastąpił w dniu 24 listopada 2009 r. Ponadto na zwrotnym potwierdzeniu odbioru umieszczona jest informacja, że adresat przesyłki był nieobecny pod wskazanym adresem i z powodu niemożności doręczenia przesyłki pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata informację o możliwości jej odbioru w Urzędzie Pocztowym C. (...). Brak woli strony przeprowadzenia procedury reklamacyjnej uniemożliwia skuteczne obalenie domniemania doręczenia pisma w trybie awizowania. Skarżąca we wniosku o przywrócenie terminu ograniczyła się jedynie do kwestionowania prawidłowości doręczenia, ale w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w żaden sposób tych twierdzeń nie uprawdopodobniła. W zażaleniu na postanowienie z dnia 12 października 2010 r. skarżąca zarzuciła naruszenie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wskazując, że nie dokonała czynności w terminie, ponieważ nie otrzymała awiza. Skarżąca w czasie gdy miała być jej dostarczona decyzja organu administracji przebywała poza granicami kraju. W tym czasie korespondencję odbierała jej córka M. K., która swoje obowiązki w tym zakresie wykonywała starannie. Zarówno M. K., jak i skarżąca po powrocie do kraju, mimo regularnego sprawdzania skrzynki pocztowej nie znalazły w niej awiza. O decyzji z dnia (...) października 2009 r. skarżąca dowiedziała się dopiero od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. W terminie 7 dni od chwili ustania przyczyny uchybienia terminu skarżąca wystąpiła do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Skarżąca nie miała możliwości zareklamowania usługi pocztowej, ponieważ trudno wykazać brak awiza, zwłaszcza w okresie jesiennym. Skarżąca dopuszcza także możliwość, że awizo zabrał sąsiad, z którym jest skonfliktowana. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonywujący przytoczy okoliczności, które uprawdopodobniają brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Brak winy należy rozumieć jako dopełnienie przez stronę obowiązku dołożenia należytej staranności wymaganej przy dokonywaniu czynności procesowej. W ocenie Sądu skarżąca nie uprawdopodobniła, iż uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jej winy. Jakkolwiek strona może podnosić zarzut, iż uchybienie terminu jest następstwem okoliczności związanych z doręczeniem, w szczególności wykazywać brak swojej winy w tym, że nie zostało doręczone jej pismo, to podane przez skarżącą okoliczności mające wskazywać na niedoręczenie wezwania nie są wystarczające. Skarżąca upatruje brak swojej winy w tym, iż w czasie gdy miała być jej dostarczona decyzja organu administracji przebywała poza granicami kraju, a córka skarżącej, która odbierała jej korespondencję nie znalazła w skrzynce pocztowej żadnego awiza. Z tego względu skarżąca twierdzi, że nie miała świadomości, iż doręczono jej decyzję z dnia (...) października 2009 r. Twierdzenia skarżącej, że przebywała za granica oraz że nie otrzymała żadnego awiza nie zostało w istocie niczym uprawdopodobnione, a opierają się jedynie na jej oświadczeniu. Skarżąca nie wskazała nawet, czy podjęła jakąkolwiek próbę wyjaśnienia w urzędzie pocztowym kwestii braku awiza w oddawczej skrzynce pocztowej. Skarżąca podniosła jedynie, że nie składała reklamacji na poczcie, ponieważ trudno jest wykazać brak awiza, zwłaszcza w okresie jesiennym, gdy awiza często giną i szybko niszczeją. Mając na uwadze, że stanowisko Sądu pierwszej instancji wynika z dokumentu, na którym została zamieszczona adnotacja doręczyciela, że awizo zostało pozostawione w skrzynce na korespondencję (w dniu 6 listopad 2009 r. oraz awizo powtórne w dniu 16 listopada 2009 r.), to podważenie tego dowodu, jak to trafnie przyjęto w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, nie może być skuteczne, jeżeli przeciwstawia mu się tylko oświadczenie strony. Na zmianę tego stanowiska nie wpływa przypuszczenie skarżącej, które również nie zostało niczym uprawdopodobnione, że to sąsiad, z którym jest skonfliktowana zabrał jej awizo. Ponadto brak zainteresowania kwestią rozstrzygnięcia odwołania przez Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie (skarżąca zwróciła się do organu dopiero w dniu 20 lipca 2010 r.) również nie świadczy o należytej staranności skarżącej we własnej sprawie. Kierując się doświadczeniem życiowym należy przyjąć, że strona, która bierze udziału w postępowaniu administracyjnym, składa odwołanie, powinna jednak wykazać zainteresowanie jego rozpatrzeniem w możliwie najkrótszym terminie. Skarżąca wniosła odwołanie we wrześniu 2009 r. podczas gdy do organów, odnośnie rozstrzygnięcia odwołania zwróciła się dopiero w dniu 20 lipca 2010 r. Mając powyższe względy na uwadze, słusznie Sąd I instancji uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w przekroczeniu terminu. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.