II SA/Wa 1214/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz, Sędziowie WSA Jacek Fronczyk, Andrzej Góraj (spr.), Protokolant Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2010 r. ze skargi Z.F. i Z.F. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie skargi na udostępnienia danych osobowych oddala skargę. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] maja 2008 r. nr [...], działając na podstawie art. 105 § 1 kpa, umorzył postępowanie w sprawie ze skargi Z.F. i Z.F. . W uzasadnieniu podał, że wyżej wymienieni złożyli skargę dotyczącą udostępnienia ich danych osobowych Towarzystwu Ubezpieczeń [...]. przez [...]. wskazując, że "teraz, ani w przeszłości oraz przyszłości nie wyrażamy zgody na przetwarzanie naszych danych osobowych przez Towarzystwo Ubezpieczeń [...] K. ul. S [...]. Podkreślamy nasze dane osobowe zostały udostępnione bez naszej zgody, co nosi znamiona przestępstwa przez [...] [...] K. ul. K. [...]". Po wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie, odebrano wyjaśnienia od [...]. oraz Towarzystwa Ubezpieczeń [...], które z dniem [...] marca 2008 r. wstąpiło w prawa i obowiązki Towarzystwa Ubezpieczeń [...]. Z zebranego materiału wynika, że [...] będące właścicielem budynku przy ul. N. [...], w którym znajduje się lokal nr [...] wynajmowany przez skarżących, nie udostępniło danych osobowych skarżących TU [...], z którym w dniu [...] października 2007 r. zawarło "umowę generalną" nr [...] regulującą postępowanie stron w zakresie objęcia kompleksowym ubezpieczeniem zasobów mieszkaniowych i skarżący nie byli jej stroną, bowiem ochroną ubezpieczeniową objęto lokale, w tym lokal przez nich wynajmowany. Z kolei TU [...] wyjaśniło, że TU [...] nie pozyskało od [...] danych osobowych skarżących, ani też danych osobowych innych najemców dodając, iż "po zawarciu umowy ubezpieczenia do bazy Klientów Towarzystwa Ubezpieczeń [...] wprowadzony został podmiot – [...] – jako ubezpieczający, a także adresy mieszkań, których właścicielem jest [...]. Ochroną ubezpieczeniową objęte zostały zatem niewskazane z imienia i nazwiska osoby fizyczne – najemcy lokali mieszkalnych należących do zasobów [...]. Organ uznał, że nie ma podstaw do zastosowania przepisu art. 18 ustawy o ochronie danych osobowych, zgodnie z którym Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych z urzędu lub na wniosek osoby zainteresowanej, w drodze decyzji administracyjnej, nakazuje przywrócenie stanu zgodnego z prawem i to w sytuacji, gdy istnieje stan naruszenia prawa do ochrony danych osobowych, a co w niniejszej sprawie – zdaniem organu – nie miało miejsca. Reasumując, [...] nie udostępniło danych osobowych skarżących Towarzystwu Ubezpieczeniowemu [...], jak również dane te nie są przetwarzane przez następcę prawnego tego towarzystwa, tj. Towarzystwo Ubezpieczeniowe [...] W konsekwencji zatem, postępowanie należało umorzyć, bowiem zgodnie z art. 105 § 1 Kpa, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. W dalszej części wskazano na stanowisko doktryny w myśl którego, bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty i przesłanka umorzenia istnieć może jeszcze przed wszczęciem postępowania, co zostanie ujawnione dopiero w sprawie już zawitej przed organem administracji. W rozpoznawanej sprawie zaś przesłanka umorzenia istniała przed wszczęciem postępowania, lecz jej ujawnienie nastąpiło dopiero po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych. We wniosku do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] maja 2008 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Z.F. i Z.F. nie zgodzili się ze stanowiskiem organu i zarzucając w dalszym ciągu udostępnienie przez [...] ich danych osobowych Towarzystwu Ubezpieczeniowemu [...] Powołali się na decyzję tego ostatniego organu z dnia "[...] grudnia 2007 r." i załączając ją do akt sprawy skonstatowali, że złożone wyjaśnienia przez oba organy, są niewiarygodne. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] maja 2008 r. nr [...]. W uzasadnieniu – powołując się na stan faktyczny i argumenty w niej zawarte – dodał, że Towarzystwo Ubezpieczeniowe [...] w związku z zawarciem z [...] umowy generalnej nr [...], pozyskało od tego podmiotu wyłącznie informacje dotyczące ilości mieszkań, piwnic i garaży w budynkach oraz adresy mieszkań, których jest właścicielem. Natomiast nie pozyskało danych osobowych skarżących, ani danych osobowych innych najemców, bowiem "Potwierdzenia" nie zawierały imienia, nazwiska i adresu, po czym takie "puste" druki TU [...] przekazało protokolarnie [...], a to ostatnie dopiero przed wysłaniem zaadresowało te dokumenty i wypełniło w zakresie imienia, nazwiska i adresu, po czym rozesłało do najemców. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Z.F. i Z.F. nie zgodzili się z zaskarżoną decyzją podnosząc, że likwidator szkód TU [...] w dniu [...] października 2007 r. twierdził, iż ich dane osobowe uzyskał od [...] i okazał im zgłoszenie szkody mieszkania z ich danymi osobowymi, a oni takiej szkody nie zgłaszali. Ponadto "Potwierdzenie" z dnia 11 października 2007 r. posiada podpisy i pieczątki TU [...], zatem nie był to wcześniej "pusty" druk. Niezależnie od powyższego decyzja z dnia [...] listopada 2007 r. zawiera ich dane osobowe, wraz z podpisami i pieczęciami TU [...]. Reasumując – zdaniem skarżących – wyjaśnienia organów są niewiarygodne, a Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych jest zobowiązany żądać wszelkich dokumentów w trakcie wyjaśniania sprawy. W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Z kolei uczestnik postępowania – [...] Towarzystwo Ubezpieczeniowe S. A. w odpowiedzi na skargę również wniósł o jej oddalenie, powołując się na ustalenia Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 maja 2009 r. po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi Z.F. i Z.F. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Następnie, po skardze kasacyjnej Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia 25 czerwca 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr.153, poz.1269 z późn. zm.), Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy ją za poprawną i zgodną z prawem. Na obecnym etapie postępowania, jego istota sprowadzała się do wykonania zaleceń Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku uchylającym poprzednie rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zgodnie bowiem z regulacją zawartą w przepisie art.190 ppsa, Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W świetle powyższego podnieść należy, iż Sąd drugiej instancji przesądził, że wydając skarżoną decyzję, organ administracji nie naruszył przepisów prawa. W uzasadnieniu wyroku z dnia 28 maja 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż: "Jak wynika z materiału zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym, a w szczególności z oświadczeń [...] i TU [...] pomiędzy tymi podmiotami nie doszło do przekazania danych osobowych skarżących, bowiem zawarta w dniu [...] października 2007 r. umowa regulowała jedynie warunki objęcia kompleksowym ubezpieczeniem zasobów mieszkaniowych należących do [...]. Na podstawie ww. umowy TU [...] otrzymało informacje dotyczące ilości oraz numeracji mieszkań, piwnic i garaży w budynkach, których właścicielem jest [...], bez jakichkolwiek danych osobowych. (...). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z powyższych rozważań wynika, że Sąd pierwszej instancji pominął okoliczność, że decyzje wydawane na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, co wynika z jego brzmienia, mają na celu "przywrócenie stanu zgodnego z prawem", a więc z istoty swej, dotyczą zdarzeń, faktów (przetwarzania danych) dokonanych z naruszeniem przepisów o ochronie danych osobowych. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje natomiast podstaw do twierdzenia, że przetwarzanie tych danych miało miejsce oraz, że Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych nie podjął niezbędnych kroków w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie zebrał i rozpatrzył w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w zakresie objętym zakresem przedmiotowym ustawy o ochronie danych osobowych. Pismo o odmowie wypłaty odszkodowania z powołaniem się na nr polisy skarżących pozostaje poza sferą podlegającą kontroli Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w rozpoznawanej sprawie, którego rola sprowadzała się do zbadania udostępnienia danych osobowych skarżących przez [...]. towarzystwu ubezpieczeń podczas zawierania umowy o kompleksowe ubezpieczenie mieszkań. Ponieważ wymieniona polisa nosi datę sprzed zawarcia umowy generalnej pomiędzy TU [...]., a [...]., to niemożliwym jest aby doszło do udostępnienia tych danych. Sąd pierwszej instancji pominął także okoliczność, iż z akt administracyjnych wynika, że na podstawie umowy z TU [...]. każdy z najemców był uprawniony do indywidualnego ubiegania się o odszkodowanie w przypadku zaistnienia szkody, co rodziło konieczność udostępnienia swoich danych ubezpieczycielowi. W konsekwencji nie można w niniejszej sprawie uznać, że organ był zobowiązany zastosować w stosunku do administratora danych środki przewidziane w art.18 ustawy o ochronie danych osobowych, bowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do przyjęcia, że przetwarzanie danych osobowych skarżących nie nastąpiło, natomiast brak ustaleń organu w kwestii legalności decyzji o odmowie przyznania odszkodowania nie może stanowić naruszenia art. 7, 9, 77 § 1 i 80 Kpa." W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględniając kwestę natury prawnej i faktycznej przesądzoną przez Naczelny Sąd Administracyjny, prowadzącą do konkluzji, iż skarżona decyzja nie narusza prawa, orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).