VII SA/Wa 1096/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Sędzia WSA Małgorzata Miron, Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2010 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania kwalifikacji zawodowych skargę oddala VII SA/Wa 1096/10 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. Krajowa Rada Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa na podstawie art. 33a ust. 10 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 2001 r. Nr 5, poz. 42 z późn. zm.), art. 14 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), odmówiła D. K. uznania kwalifikacji zawodowych odpowiadających samodzielnym funkcjom technicznym w budownictwie w Polsce w specjalności konstrukcyjno-budowlanej do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że wnioskodawca nie przedstawił dokumentu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe wydanego przez uprawnioną instytucję w państwie wnioskodawcy oraz nie posiada odpowiedniego doświadczenia zawodowego we wnioskowanej specjalności. Po rozpatrzeniu wniosku D. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy Krajowa Rada Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa decyzją z dnia [...] czerwca 2009r. nr [...], utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja ta nie ostała się w obrocie prawnym, na skutek zaskarżenia jej przez D. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 3 grudnia 2009r. Sygn akt VII SA/Wa 1537/09 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja zapadła po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 kpa ) i wydana została w tym samym składzie, który orzekał w pierwszej instancji. Nastąpiło zatem naruszenie przepisów o wyłączeniu pracownika, polegające na wydaniu decyzji przez członków składu orzekającego Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa, którzy podlegali wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 kpa. Tego rodzaju naruszenie prawa stanowi przesłankę do wznowienia postępowania co uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji. Sąd wskazał również w uzasadnieniu, że rozpoznając wniosek w trybie art. 127 § 3 kpa organ powinien ustosunkować się do treści pisma H. Izby Architektów z dnia 27 kwietnia 2009 r oraz pisma H. Izby Inżynierów Budownictwa z dnia 24 listopada 2009 r przedłożonego przez skarżącego na rozprawie w uzupełnieniu skargi. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Krajowa Rada Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa decyzją Nr [...] z dnia[...] kwietnia 2010r. utrzymała w mocy decyzję z VIISA/Wa 1096/10 dnia [...] kwietnia 2009 r. o odmawiającą D. K. uznania kwalifikacji zawodowych odpowiadających samodzielnym funkcjom technicznym w budownictwie w Polsce w specjalności konstrukcyjno-budowlanej do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie. W uzasadnieniu Krajowa Rada stwierdziła, że zgodnie z art. 12a ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, określone w art. 12 ust. 1 Prawa budowlanego, mogą również wykonywać osoby, których odpowiednie kwalifikacje zawodowe zostały uznane na zasadach określonych w przepisach odrębnych. W związku z powyższym ma tutaj zastosowanie w art. 33a ust. 4 pkt 1-4 oraz art. 33a ust. 5 pkt 1-3 ustawy o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 2001 r Nr 5, poz. 42, z późn. zm.), na podstawie którego Krajowa Rada Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa prowadzi procedurę uznawania kwalifikacji zawodowych zainteresowanego Uznanie kwalifikacji zawodowych zdobytych w krajach członkowskich Unii Europejskiej następuje po spełnieniu przez wnioskodawcę przesłanek zawartych ww. art. 33a ust. 4 pkt 1-4 oraz art. 33a ust. 5 pkt 1-3 ustawy o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów. Powyższe przesłanki muszą być spełnione łącznie. Oznacza to, że niespełnienie choć jednej z nich uniemożliwia uznanie kwalifikacji zawodowych do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Zdaniem organu D. K. do wniosku o uznanie kwalifikacji zawodowych nie dołączył dokumentów potwierdzających posiadane kwalifikacje do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie wydanych przez uprawnioną instytucję w państwie wnioskodawcy, czyli odpowiednią do miejsca wykonywania prac, tj.Landeringenieurkammern(wskazanej na stronie intemetowej Bundesingemeurkammer http://www.bundesinqenieurkammer.de). oraz doświadczenia zawodowego we wnioskowanej specjalności. Nadmienił, że zgodnie z pismem z dnia 24 listopada 2009 r. H. Izby Inżynierów Budownictwa, ww. instytucja jest uprawniona do wydawania zaświadczeń potrzebnych do wykonywania zawodu przez członków, którzy są wpisani na listę inżynierów-konsultantów działających w budownictwie lub pozostałych inżynierów-konsultantów, na listę inżynierów-konsultantów w innych landach, na listę inżynierów posiadających uprawnienia budowlane i listę członków. Jednakże, instytucja ta nie wydaje żadnych zaświadczeń z tytułu pełnienia VII SA/Wa 1096/10 samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie architektom. Ponadto organ stwierdził, że D. K. do wniosku o uznanie kwalifikacji zawodowych nie dołączył dokumentów potwierdzających posiadanie doświadczenia zawodowego we wnioskowanej specjalności. W skardze D. K. podniesiono, że organ nie ustosunkował się do treści pisma H. Izby Architektów z dnia 27 kwietnia 2009 r oraz pisma H.Izby Inżynierów Budownictwa z dnia 24 listopada 2009 r Strona podniosła, że przedłożyła organowi wszystkie dokumenty, jakie są potrzebne, aby wydać pozytywną decyzję w sprawie uznania jego kwalifikacji zawodowych w myśl "Ustawy z 15 grudnia 2000 r o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów" - tj uwierzytelnioną kopię dowodu osobistego, dokument potwierdzający kwalifikacje zawodowe architekta tj odpis dyplomu z tłumaczeniem, który jest wymieniony w załączniku dyrektywy 2005/36/WE jako dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji zawodowych architekta, w tym również dla działalności wykonywanej pod tytułem zawodowym architekta a odpowiadającej samodzielnym funkcjom technicznym we wnioskowanej specjalności i zakresie. Oświadczyła również, że jego dyplom spełnia wymogi art. 46 dyrektywy 2005/36/WE (patrz: zaświadczenie z 1 września 2008 r. H.Izby Architektów) a jeden z tych wymogów mówi: ,,(...)Kształcenie architekta obejmuje co najmniej czteroletnie studia w pełnym wymiarze godzin (...)" uznaje się moje kwalifikacje zawodowe bez żądania zaświadczenia o czteroletnim stażu pracy w zawodzie w [...] Wobec powyższego nie było koniecznym przedłożenie zaświadczenia o doświadczeniu zawodowym. Zdaniem strony skarżącej, postępowanie weryfikacje opierające się o zasadę automatycznego uznawania kwalifikacji zawodowych architekta stanowi przypadek, w którym konieczność przedłożenia zaświadczenia o doświadczeniu zawodowym nie zachodzi. Wynika to zdaniem strony z uregulowań dyrektywy 2005/36/WE jak też "rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wykazu dyplomów, certyfikatów i innych dokumentów oraz tytułów naukowych potwierdzających posiadanie kwalifikacji zawodowych w dziedzinie architektury, które są uznawane w Rzeczypospolitej Polskiej" Strona podniosła, że art. 33a "Ustawy o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów" został wprowadzony do tej ustawy w celu przystosowania jej do uregulowań zawartych w dyrektywie 2005/36/WE. VII SA/Wa 1096/10 Zdaniem strony, powinien on być zatem interpretowany i stosowany zgodnie z uregulowaniami tej dyrektywy tzn. uwzględniając przypadki, gdzie przedłożenie zaświadczenie o doświadczeniu zawodowym jest konieczne jak i przypadki, gdzie nie jest to konieczne. Nie może on natomiast stanowić instrumentu dla ograniczania dostępu do rynku pracy osobom, których kwalifikacje zawodowe uznawane są automatycznie a tym samym dla eliminowania konkurencji z innych krajów członkowskich UE. W odpowiedzi na skargę Krajowa Rada wniosła o oddalenie skargi ponownie wskazując, że D. K. do wniosku o uznanie kwalifikacji zawodowych nie dołączył dokumentów potwierdzających posiadane kwalifikacje do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie wydanych przez uprawnioną instytucję w państwie wnioskodawcy, czyli odpowiednią do miejsca wykonywania prac, tj. Landeringenieurkammern (wskazanej na stronie internetowej Bundesingenieurkammer http://www.bundesingenieurkammer.de), oraz doświadczenia zawodowego we wnioskowanej specjalności. Tym samym strona nie spełniła wszystkich przesłanek określonych w art. 33a ust. 5 pkt. 1-3 ww. ustawy o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budowlanych oraz urbanistów, tj. nie wykazała doświadczenia zawodowego we wnioskowanej specjalności. Ponadto nadmienia, że zgodnie z pismem z dnia 24 listopada 2009 r. H.Izby Inżynierów Budownictwa, ww. instytucja jest uprawniona do wydawania zaświadczeń potrzebnych do wykonywania zawodu przez członków, którzy są wpisani na listę inżynierów-konsultantów działających w budownictwie lub pozostałych inżynierów-konsultantów, na listę inżynierów-konsultantów w innych landach, na listę inżynierów posiadających uprawnienia budowlane i listę członków. Jednakże, instytucja ta nie wydaje żadnych zaświadczeń z tytułu pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie architektom. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 §1 pkt 1 ppsa). VII SA/Wa 1096/10 Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Krajowej Raday Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa odmawiającej D. K. uznania kwalifikacji zawodowych odpowiadających samodzielnym funkcjom technicznym w budownictwie w Polsce w specjalności konstrukcyjno-budowlanej do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie, ponieważ wnioskodawca nie przedstawił dokumentu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe wydanego przez uprawnioną instytucję w państwie wnioskodawcy oraz nie posiada odpowiedniego doświadczenia zawodowego we wnioskowanej specjalności a zakres przedstawionego doświadczenia zawodowego dotyczy robót nie wchodzących w zakres samodzielnych funkcji technicznych pełnionych przez kierownika budowy i projektanta we wnioskowanej specjalności. Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił art. 33a ustawy o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 2001 r Nr 5, poz. 42, z późn. zm.), na podstawie którego Krajowa Rada Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa prowadzi procedurę uznawania kwalifikacji zawodowych zainteresowanego. Powyższa ustawa została zmieniona ustawą z dnia 7 listopada 2008r. o zmianie ustawy o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów oraz ustawy - Prawo budowlane w związku z koniecznością dostosowania jej do postanowień dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz. Urz. UE L 255 z 30.09.2005, str. 22, z późn. zm.). Zatem przyjąć należy, że postanowienia ustawy w nowym brzmieniu obowiązującym już w dniu wydawania decyzji Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa tj w dniu 6 kwietnia 2009r. są zgodne z w/w dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. Zgodnie z zaś przepisem art. 33a ust. 5 tej ustawy osoba ubiegająca się o uznanie jego kwalifikacji zawodowych a będąca obywatelem państwa członkowskiego tj państwa Unii Europejskiej, Konfederację Szwajcarską oraz Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) winna złożyć wniosek w sprawie uznania kwalifikacji zawierający: 1) imię, nazwisko, datę i miejsce urodzenia oraz obywatelstwo wnioskodawcy; 2) nazwę państwa członkowskiego, w którym wnioskodawca uzyskał kwalifikacje zawodowe architekta, inżyniera budownictwa albo urbanisty; 3) określenie zawodu albo działalności wraz z określeniem formy, w jakiej 4) VII SA/Wa 1096/10 działalność ma być wykonywana; 4) wskazanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadane kwalifikacje i uprawnienia. Do wniosku należy również dołączyć następujące dokumenty: 1) dokument potwierdzający obywatelstwo danej osoby; 2) dokumenty potwierdzające kwalifikacje zawodowe architekta, inżyniera budownictwa albo urbanisty oraz - w przypadku, gdy jest to wymagane - zaświadczenie o doświadczeniu zawodowym danej osoby; 3) zaświadczenie wydane przez właściwy organ państwa członkowskiego, że architektowi, inżynierowi budownictwa albo urbaniście nie zawieszono prawa do wykonywania działalności bądź nie zakazano mu wykonywania zawodu, złożone nie później niż 3 miesiące od daty jego wydania. Uznanie kwalifikacji zawodowych zdobytych w krajach członkowskich Unii Europejskiej następuje po spełnieniu przez wnioskodawcę przesłanek zawartych ww. art. 33a ust. 4 pkt 1-4 oraz art. 33a ust. 5 pkt 1-3 ustawy o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów. Powyższe przesłanki muszą być spełnione łącznie. Oznacza to, że niespełnienie choć jednej z nich uniemożliwia uznanie kwalifikacji zawodowych do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Z akt sprawy wynika, że D. K. do wniosku o uznanie kwalifikacji zawodowych nie dołączył dokumentów potwierdzających posiadane kwalifikacje do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie wydanych przez uprawnioną instytucję w państwie wnioskodawcy, czyli odpowiednią do miejsca wykonywania prac, tj. Landeringenieurkammern (wskazanej na stronie internetowej Bundesingenieurkammer http://www.bundesingenieurkammer.de), oraz doświadczenia zawodowego we wnioskowanej specjalności. D. K. do wniosku o uznanie kwalifikacji zawodowych nie dołączył również dokumentów potwierdzających posiadanie doświadczenia zawodowego we wnioskowanej specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Nie można się zgodzić z poglądem strony skarżącej, że sam fakt posiadania dyplomu uzyskanego w [...] zwalnia go z obowiązku przedstawienia zaświadczenia o stażu pracy w zawodzie. W związku z powyższym , ponieważ dołączenie takich dokumentów jest ustawowym wymogiem wynikającym z treści art. 33a, to należy uznać, że strona nie spełniła wszystkich przesłanek określonych w art. 33a ust. 5 pkt. 1-3 ww. ustawy o VII SA/Wa 1096/10 samorządach zawodowych architektów, inżynierów budowlanych oraz urbanistów, tj. nie wykazała doświadczenia zawodowego we wnioskowanej specjalności. Tym samym trafnie organ administracji przyjął, że strona nie spełniła wszystkich przesłanek określonych w art. 33a ust. 5 pkt. 1-3 ww. ustawy o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budowlanych oraz urbanistów, tj. nie wykazała doświadczenia zawodowego we wnioskowanej specjalności. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.