II GZ 133/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Czesława Socha po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Ministra Infrastruktury na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1242/10 w zakresie sprostowania uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi "E." Sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na eksploatację zbiornika postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.. Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1242/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., w sprawie ze skargi Spółki "E." na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2010 r. w przedmiocie zezwolenia na eksploatację zbiornika, sprostował wydany w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1242/10 w dniu 13 października 2010 r., wyrok w ten sposób, że: 1. na pierwszej stronie uzasadnienia wyroku, w zdaniu pierwszym po słowach "o nr fabrycznych odpowiednio:" wpisano "794", zamiast "808"; 2. na pierwszej stronie uzasadnienia wyroku wykreślono w całości zdanie piąte brzmiące: "Odnośnie zbiornika o nr 808 w sporządzonym protokole stwierdzono "pęknięcie płaszcza zbiornika w górnej części o długości 2 cm"; 3. na jedenastej i dwunastej stronie uzasadnienia wyroku wykreślono w całości akapit brzmiący: "Oddzielnego omówienia wymaga kwestia wad decyzji dotyczących zbiornika o nr 808. W sporządzonym protokole stwierdzono "pęknięcie płaszcza zbiornika w górnej części o długości 2 cm", zatem w przypadku tego zbiornika należy uznać, że nie była przeprowadzana żadna naprawa czy też modernizacja. Natomiast zarówno uzasadnienie decyzji I, jak też II instancji pomija tę okoliczność zarówno jeśli chodzi o stan faktyczny, jak i ocenę prawną. Dlatego też przy ponownym rozpoznaniu tej sprawy organ powinien w pierwszej kolejności dokonać prawidłowej kwalifikacji prawnej stwierdzonego pęknięcia zbiornika i poddać właściwej ocenie prawnej tę okoliczność". Sąd pierwszej instancji, opierając się o art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wskazał, że możliwość prostowania przez sąd niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek odnosi się również do uzasadnienia wyroku. Wobec zaś omyłkowego wpisania w uzasadnieniu wydanego wyroku wskazanych powyżej fragmentów uznał, że należało je sprostować w sposób wskazany w sentencji postanowienia. Minister Infrastruktury zaskarżył powyższe postanowienie w całości wnosząc o jego uchylenie. Postanowieniu zarzucono naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 166 oraz art. 156 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podniesiono, że z uzasadnienia postanowienia nie wynika, która z okoliczności wymienionych w art. 156 § 1 powołanej ustawy wystąpiła w sprawie. Brak powołania się na konkretną z przesłanek ze wskazanego przepisu oraz brak wskazania w jaki sposób przesłanka ta została spełniona stanowiło naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 166 ustawy procesowej. Podkreślono, iż niezależnie od powyższego nie zachodzą żadne z wymienionych w art. 156 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki do sprostowania uzasadnienia wyroku zaś dokonanie tak rozległych zmian (usunięcie całego akapitu) powoduje powstanie wątpliwości czy doszło do niedokładności względnie innej omyłki. Podniesiono także, że fragmenty co do których dokonano sprostowania świadczyć mogą o naruszeniu art. 134 § 1 powołanej powyżej ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie jest zasadne. Zgodnie z treścią art. 156 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie oraz rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż możliwość rektyfikacji wyroku jaką przewidziano w powyższym przepisie odnosi się również do uzasadnienia wyroku (por. postanowienie SN z dnia 15 kwietnia 1982 r., sygn. akt I PZ 7/82). Zatem możliwym jest dokonanie przez sąd sprostowania uzasadnienia wyroku jeśli w jego treści dopuszczono się niedokładności, błędu lub oczywistej omyłki. Istotnym jest zatem ustalenie, czy błąd mający być przedmiotem sprostowania mieści się w granicach, jakie art. 156 § 1 ustawy wyznaczył w zakresie "niedokładności", "błędu pisarskiego albo rachunkowego" oraz "innej oczywistej omyłki". Judykatura przyjęła, iż sprostowanie niedokładności (nieścisłości) należy rozumieć jako właściwe oznaczenie strony bądź podmiotów postępowania czy też ich pełnej nazwy. Błąd pisarski to widoczne niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia lub błąd gramatyczny, czy niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Błąd rachunkowy to natomiast błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, polegający najczęściej na błędnym działaniu sumowania lub odejmowania. Ostatnią kategorią wymienioną w powołanym przepisie jest "inna oczywista omyłka", które to pojęcie ma znacznie szerszy zakres jednakże jego charakter zbliżony jest do pojęć wymienionych wcześniej. W ramach wymienionych w art. 156 § 1 ustawy szeroko rozumianych błędów nie podlegają sprostowaniu mylne ustalenia faktyczne sądu, choćby zostały spowodowane przeoczeniem. Oceniając pod kątem wskazanych powyżej wytycznych podzielić należy wątpliwości jakie wyrażono w zażaleniu, a odnoszące się do motywów jakimi kierował się Sąd pierwszej instancji dokonując sprostowania w formie i zakresie jak w postanowieniu. Jakkolwiek punkt pierwszy sentencji postanowienia dotyczący wpisania słów "749" zamiast "808" można bezsprzecznie zaklasyfikować jako sprostowanie niedokładności, to pozostałe sprostowania określone w punktach 2 i 3, a polegające na wykreśleniu z uzasadnienia odpowiednio jednego zdania i całego akapitu trudno jest zaklasyfikować do którejś z kategorii omyłek określonych w art. 156 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taki stan wynika z braku przytoczenia przez Sąd pierwszej instancji jakichkolwiek motywów odnośnie dokonanych zmian w uzasadnieniu wyroku z 13 października 2010 r. Sąd nie wskazał bowiem poza przytoczeniem dokonanych zamian, zbieżnych treścią z treścią sentencji postanowienia, przyczyn dla których należało w jego ocenie dokonać tak znacznych zamian w treści uzasadnienia. Powyższy brak uniemożliwia dokonanie oceny czy sprostowanie poczynione zaskarżonym postanowieniem mieści się w granicach art. 156 § 1 powołanej ustawy, czy też wykracza poza te normy. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji postanowienia.