I SA/Sz 480/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Zofia Przegalińska Sędzia WSA Anna Sokołowska Protokolant Anna Kalisiak po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 września 2010 r. sprawy ze skargi H. B. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzenie ścieków oddala skargę. H B, powołując się na art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) wezwał Radę Miejską w C pismem z 29 marca 2010 r. do usunięcia naruszenia prawa przez uchwałę Rady Miejskiej w C z 3 grudnia 2009 r. Nr [...] w sprawie zatwierdzenia taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków na 2010 rok, poprzez jej uchylenie w całości. W uzasadnieniu wezwania H B zarzucił, że: - uchwała narusza art. 24 a ust 1 ustawy z 7 czerwca 2001 o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków (Dz. U. Nr 123, poz. 858 ze zm.), powołany obok art. 24 ust 1, jako podstawa jej wydania gdyż Rada Miejska nie podjęła stosownej uchwały na okres 18 – tu miesięcy od dnia podjęcia działalności przez Miejskie Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej działające od 1 listopada 2007 r., jak również Burmistrz Miasta C nie złożył wniosku wymaganego przepisem art. 24 a ust 2 tej ustawy, - gdyby nawet przyjąć, że podstawą wydania zaskarżonej uchwały był art. 24 ust 1 ustawy, to również uchwała narusza w sposób istotny prawo, gdyż Burmistrz nie przedłożył Radzie wniosku taryfowego, co uniemożliwiło kontrolę zgodności z prawem taryf wnioskowanych przez M.P.G.K., - ustalenie w § 1 uchwały stawki i opłaty abonamentowej w zależności od liczby i średnicy wodomierzy narusza § 5 pkt 2 w zw. z § 13 ust 3 – 6 rozporządzenia Ministra Budownictwa z 28 czerwca 2006 w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz. U. Nr 127, poz. 886). Rada Miejska w Ch uchwałą z 29 kwietnia 2010 r. Nr [...] odrzuciła wezwanie H B do uchylenia uchwały z 3 grudnia 2009 r. uzasadniając, że H B występuje w roli organu nadzorczego, do czego nie jest uprawniony. Nadto nie wykazał w wezwaniu naruszenia jego interesu prawnego lub uprawnienia. Wykazał – jak twierdzi – naruszenie interesu ogólnego, a do tego nie jest uprawniony. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego H B domaga się stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały zarzucając, ze podjęta została z naruszeniem prawa tj. art. 24 ust 1 i art. 24 a ustawy z 7 czerwca 2001 r. oraz § 5 pkt 2 w zw. z § 13 ust 3 – 6 rozporządzenia Ministra Budownictwa z 28 czerwca 2006 r. Zdaniem skarżącego Rada nie może uzależniać merytorycznej oceny wezwania do usunięcia naruszenia prawa od wykazania, że uchwała narusza jego interes prawny. Poza tym skarżący podnosi, ze jest mieszkańcem C i jako przedsiębiorca jest odbiorcą usług M.P.G.K. w zakresie dostaw wody i odprowadzania ścieków, co uzasadnia jego interes prawny w zaskarżeniu uchwały. Poza tym skarżący powtórzył argumentację z wezwania do usunięcia naruszenia prawa podkreślając, że zatwierdzenie na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy z 7 czerwca 2001 taryf na wniosek M.P.G.K., bez uprzedniego uchwalenia dla tego przedsiębiorstwa na podstawie art. 21 a ust 1 tej ustawy cen i stawek opłat na wniosek Burmistrza, stanowi istotne naruszenie prawa, bowiem najpierw powinny być ustalone ceny i stawki opłat (art. 24 a) a następnie podlegają zatwierdzeniu taryfy (art.24). W odniesieniu do zatwierdzonych trzech stawek opłaty abonamentowej uzależnionych od średnicy wodomierzy dla jednej grupy odbiorców usług, skarżący zarzucił, że było to niedopuszczalne w świetle wskazanych przepisów rozporządzenia wykonawczego Ministra Budownictwa i powołał się na wyroki sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w C wniosła o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuję: Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia. Zgodnie z art. 101 ust 1 ustawy o samorządzie gminnym każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Tylko takie naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia przez kwestionowaną uchwałę może doprowadzić do uwzględnienia skargi, które ma charakter aktualny, a ponadto jest naruszeniem zindywidualizowanym, wymierzonym w realne i zdatne do wskazania dobra prawne, z których korzysta sam skarżący. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego powinno być tego rodzaju, aby można było stwierdzić, że zaskarżona uchwała wyzuwa skarżącego z przysługujących mu praw albo ogranicza go w sposobach czynienia użytku z dotychczas przysługującego uprawnienia. Skarga przewidziana w art. 101 ust 1 ustawy o samorządzie gminnym jest przysługującym mieszkańcom gminnym prawnym środkiem ochrony realnego, własnego interesu prawnego i realnych, własnych uprawnień przed rzeczywistym, nielegalnym wkroczeniem w te interesy i uprawnienia organu gminy wydającego akt z zakresu administracji publicznej. W uzasadnieniu skargi w żaden sposób nie wykazano na czym miałoby polegać naruszenie przez zaskarżoną uchwałę tak rozumianego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Sam fakt, że jest on mieszkańcem C oraz przedsiębiorcą korzystającym z usług zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, nie uzasadniał jego legitymacji do zaskarżenia uchwały w trybie art. 101 ust 1 ustawy o samorządzie gminny, bez wykazania jaki indywidualny, konkretny i realny interes prawny lub uprawnienie skarżącego zostały przez uchwałę naruszone. Wskazane w skardze zarzuty dotyczące – jego zdaniem – nieprawidłowości co do trybu postępowania przy podjęciu zaskarżonej uchwały, nie wskazują w żaden sposób na naruszenia rzeczywistego ani indywidualnego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Odniesienie się do wywodów skarżącego na temat tych "nieprawidłowości" Sąd uznał za bezprzedmiotowe z uwagi na niewykazanie interesu prawnego skarżącego w zaskarżeniu uchwały. Reasumując nieuzasadniona skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.