VI SA/Wa 425/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Protokolant apl. prok. Łukasz Pastuszka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2009 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków w zakresie zawiadomienia o przekroczeniu procentowego progu ogólnej liczby głosów w spółce oddala skargę Komisja Nadzoru Finansowego decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] utrzymała w mocy swoją poprzednią decyzję nr [...] z dnia [...] września 2008 r. nakładającą na J. W. (dalej także jako skarżący) karę pieniężną w wysokości 50000 złotych za naruszenie obowiązków w zakresie zawiadomienia o przekroczeniu procentowego progu ogólnej liczby głosów w spółce. Do wydania niniejszego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 28 maja 2008 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w celu ustalenia, czy skarżący dopuścił się naruszenia art. 69 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. Nr 184, poz. 1539 - ze zm., dalej "ustawa o ofercie") w związku z przekroczeniem progu 5% ogólnej liczby głosów w spółce Z. S.A. Jednocześnie w toku postępowania sprawdzającego poprzedzającego postępowanie administracyjne organ ustalił, że w dniu 18 października 2007 r. raportem bieżącym nr [...] Zarząd spółki Z. S.A. poinformował, że na podstawie art. 9 Statutu Spółki, Rada Nadzorcza Spółki w dniu 18 października 2007 r. na wniosek akcjonariuszy – R. Sp. z o.o., R. Sp. z o.o. oraz R. Sp. z o.o. wyraziła zgodę na konwersję łącznie 105 619 sztuk akcji uprzywilejowanych co do głosu (1:5) serii B na akcje zwykłe na okaziciela. W dniu 2 listopada 2007 r. raportem bieżącym nr [...] Zarząd spółki Z. S.A. poinformował, iż w dniu 31 października 2007 r. Zarząd K. S.A. na mocy uchwały postanowił oznaczyć kodem [...] akcji na okaziciela Spółki, które powstaną po zmianie mającej nastąpić w dniu 5 listopada 2007 roku 105 619 akcji imiennych uprzywilejowanych oznaczonych kodem [...]. Konwersja zostanie dokonana na wniosek spółek R. Sp. z o.o., R. Sp. z o.o., R. Sp. z o.o. Każda z akcji podlegających zmianie uprawnia do wykonywania 5 głosów na Walnym Zgromadzeniu Akcjonariuszy spółki. Ogólna liczba głosów na Walnym Zgromadzeniu Akcjonariuszy E. S.A. po konwersji wynosić ma 1 790 929. Następnie w dniu 26 listopada 2007 r. raportem bieżącym nr [...] Zarząd spółki Z. S.A. poinformował, że otrzymał od Spółki H. sp. k. informację przekazaną w imieniu skarżącego o przekroczeniu przez niego progu 5% głosów na WZA spółki Z. S.A. Zmiana udziału w głosach była rezultatem zmiany ogólnej liczby głosów na WZA spółki Z. S.A. Na dzień przekazania raportu skarżący posiadał 105 000 akcji na okaziciela uprawniających go do wykonywania 5,86% głosów w ogólnej liczbie głosów na WZA i stanowiących 6,5% udziału w kapitale zakładowym E. S.A. Ponadto wyjaśniono, iż inwestycja skarżącego ma charakter wyłącznie portfelowy. W złożonych w toku postępowania administracyjnego na piśmie zeznaniach, skarżący potwierdził, iż przekroczenie progu 5% w ogólnej liczbie głosów w Spółce nastąpiło w wyniku konwersji akcji imiennych uprzywilejowanych co do głosu na akcje na okaziciela dokonanej w dniu 5 listopada 2007 r. Wyjaśnił jednocześnie, że w dniu 5 listopada 2007 r. posiadał 100 000 akcji zwykłych na okaziciela. Następnie w dniu 23 listopada 2007 r. dokonał nabycia akcji Spółki, a jej udział po rozliczeniu transakcji w dniu 28 listopada 2007 r. wzrósł do 105 000 akcji Spółki. Akcje stanowiły 5,86% ogólnej liczby głosów w Spółce. Organ dokonując analizy niniejszej sprawy uznał, że skarżący naruszył swoim działaniem art. 69 ust. 1 ustawy o ofercie, bowiem wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi nie zawiadomił organu o przekroczeniu progu 5% ogólnej liczby głosów w Spółce na skutek dokonania konwersji akcji w przepisanym przez prawo terminie, tj. do dnia 9 listopada 2007 r. W ocenie organu, czterodniowy termin na dokonanie notyfikacji przez skarżącego rozpoczął swój bieg w dniu następnym po dniu 5 listopada 2007 r., tj. po dacie kiedy nastąpiła zmiana udziału skarżącego w ogólnej liczbie głosów na skutek dokonania konwersji akcji oraz kiedy mogła ona przy zachowaniu należytej staranności dowiedzieć się o tej zmianie. W ocenie organu, skarżący miał możliwość pozyskania wiedzy o konwersji w dniu 5 listopada 2007 r., ale także wcześniej, tj. już od dnia 2 listopada 2007 r., kiedy opublikowano raport o ustalonej na dzień 5 listopada 2007 r. konwersji akcji Spółki (nr [...]). W dniu 5 listopada 2007 r. skarżący miał dostęp do raportu nr [...] z dnia 2 listopada 2007 r., umieszczonego w sposób trwały na stronie internetowej Spółki oraz w internetowych serwisach ekonomicznych. Z kolei śledząc w tym dniu czy też po nim, podawane do publicznej wiadomości raporty bieżące z dnia 5 listopada 2007 r. o zaangażowaniu innych akcjonariuszy Spółki, których udział uległ zmianie na podstawie konwersji, skarżący także mógł dowiedzieć się o konwersji akcji, skutkującej przekroczeniem przez jego udział progu 5%. Organ podkreślił, iż w dniu 5 listopada 2007 r. raportem bieżącym nr [...] Spółka poinformowała o zmianie udziału w ogólnej liczbie głosów przez A. S.A., raportem nr [...] - przez spółkę B. S.A., raportem nr [...] - przez spółki R. Sp. z o.o., R. Sp. z o.o. i R. Sp. z o.o. W dniu 7 listopada 2007 r. raportem nr [...] Spółka poinformowała o zmianie udziału przez spółkę P. Ltd. Z kolei w dniach 15 i 21 listopada 2007 r. (raporty bieżące nr [...] i nr [...]) Spółka opublikowała raporty o wprowadzeniu oraz o dopuszczeniu do obrotu giełdowego akcji, które podlegały konwersji oraz o ich asymilacji. Mimo powyższych okoliczności skarżący zawiadomił o swoim zaangażowaniu Komisję oraz Spółkę dopiero w dniu 23 listopada 2007 r., co wskazuje na fakt, iż w badanym okresie nie śledził raportów bieżących publikowanych przez Spółkę. Mając powyższe na uwadze, organ uznał, że skarżący naruszył prawo dokonując notyfikacji o przekroczeniu progu 5% ogólnej liczby głosów w Spółce w terminie późniejszym niż określony w art. 69 ustawy o ofercie, z powodu nie zachowania należytej staranności i dlatego decyzją z dnia [...] września 2008 r. na mocy art. 97 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie nałożył na niego karę w wysokości 50000 złotych. Od powyższej decyzji skarżący złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, w którym zarzucił: 1. naruszenie zasady postępowania administracyjnego zawartej w art. 10 k.p.a., na podstawie której skarżący uprawniony jest do wypowiedzenia się na temat całości zebranych dowodów i materiałów, w oparciu o które organ wydaje decyzję w sprawie, poprzez nieudostępnienie skarżącemu wszystkich dokumentów i materiałów stanowiących przesłanki rozstrzygnięcia sprawy, zgromadzonych przez organ; 2. naruszenie zasady postępowania zawartej w przepisie art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie granic uznania administracyjnego, poprzez nałożenie kary w wysokości niewspółmiernej do kary nałożonej w przypadku bardziej znaczącego przekroczenia normy prawa materialnego, co stanowi jednocześnie naruszenie art. 32 ust. 1 Konstytucji. W uzasadnieniu swoich zarzutów skarżący podniósł, że w toku postępowania organ odmówił mu prawa do wglądu do wszystkich dokumentów i materiałów zgromadzonych i stanowiących podstawę wydania decyzji. Podkreślił bowiem, że nie została mu udostępniona treść notatki z dnia 2 września 2008 r., skierowana do członków Komisji. Udzielona zaś przez organ odmowa udostępnienia notatki, stanowi ograniczenie jego prawa do wypowiadania się. W ocenie skarżącego, okolicznością uzasadniającą odmowę udostępnienia tej notatki nie może stanowić uznanie przez organ tego dokumentu za element nie stanowiący akt sprawy administracyjnej. Dotyczy ona bowiem tej sprawy i zawiera podsumowanie ustaleń faktycznych i prawnych. Odnośnie zaś zarzutu naruszenia przez organ granic swobodnego uznania administracyjnego skarżący uznał, że nałożono na niego karę niewspółmiernie wysoką w stosunku do kar nakładanych na inne podmioty w sytuacjach prawnych mających charakter dalej idącego naruszenia prawa. Na uzasadnienie tegoż zarzutu wskazał na inną decyzję wydaną w podobnych okolicznościach faktycznych, którą nałożono karę pieniężną w zdecydowanie niższej wysokości. Rozpoznając niniejszy wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy organ uznał, że zostały spełnione przesłanki z ustawy o ofercie i utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie w tej sprawie. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r. wskazał na okoliczności faktyczne i prawne sprawy niniejszej. Organ uznał, że na skutek konwersji 105 619 sztuk akcji uprzywilejowanych co do głosu (1:5) serii B spółki Z. SA, która nastąpiła w dniu 5 listopada 2008 r., udział akcjonariusza tej spółki - skarżącego uległ zmianie z poziomu 4,53% do poziomu 5,58% ogólnej liczby głosów w Spółce. W związku z zaistniałym zdarzeniem, skarżący był obowiązany, stosownie do treści art. 69 w zw. z art. 87 ustawy o ofercie, wykonać ciążący na nim obowiązek przekazania Komisji i Spółce zawiadomienia o przekroczeniu progu 5% ogólnej liczby głosów w Spółce na skutek dokonania konwersji akcji, w przepisanym przez prawo terminie czterech dni od dnia zmiany posiadanego udziału tj. do dnia 9 listopada 2007 r. W oparciu o przeprowadzone postępowanie wyjaśniające organ uznał, że skarżący nie przekazał stosownej informacji we wskazanym terminie, bowiem poinformował o zmianie stanu posiadania Spółkę oraz Komisję dopiero w dniu 23 listopada 2007 r. W toku postępowania ustalono ponadto, iż skarżący nie działał z należytą starannością, gdyż miał faktyczną możliwość pozyskania informacji o konwersji akcji w dniu jej dokonania, a także przed tym zdarzeniem, tj. w dniu 2 listopada 2007 r., śledząc komunikaty Spółki. Ponadto, jak wynikało z zeznań skarżącego, przed dniem 2 listopada 2007 r. miał on wiedzę o możliwości nastąpienia przedmiotowej konwersji i uświadamiał sobie jej skutki względem posiadanego udziału w ogólnej liczbie głosów w Spółce. Pomimo tych okoliczności skarżący nie podjął stosownego działania w terminie określonym przez prawo i dopuścił się naruszenia, zawiadamiając o swoim zaangażowaniu Komisję oraz Spółkę z czternastodniowym opóźnieniem. Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy organ stwierdził, że w toku postępowania skarżącemu została zapewniona możliwość brania czynnego udziału w toku całego przedmiotowego postępowania administracyjnego, w celu realizacji przez skarżącego jego uprawnień do podejmowania czynności procesowych. Organ podkreślił, iż w toku postępowania skarżący nie zgłosił żadnych wniosków dowodowych. Nie ustosunkował się również co do zebranych dowodów i materiałów zebranych w postępowaniu, z którymi miał sposobność się zapoznać za pośrednictwem pełnomocnika. Skarżący jedynie wystąpił do organu z wnioskiem o udostępnienie dokumentu - notatki służbowej sporządzonej przez Urząd Komisji Nadzoru Finansowego w związku z prowadzonym postępowaniem i załączeniem jej do akt sprawy. Uzasadniając odmowę udostępnienia tej notatki i załączenia jej do akt sprawy niniejszej, organ stwierdził, że jest ona sporządzana dla członków Komisji. Jest wyłącznie dokumentem tworzonym w celu usprawnienia pracy Urzędu, w tym efektywnego zorganizowania posiedzenia Komisji, tj. zapoznania członków organu z często obszernymi aktami postępowania administracyjnego. Z kolei odnosząc się do drugiego zarzutu zawartego we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy organ wskazał na znaczenie i rozumienie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa. Przedstawił okoliczności faktyczne i prawne przywołanej przez skarżącego sprawy oraz swoje stanowisko i uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia. Poza tym Komisja stwierdziła, że stanowisko skarżącego o naruszeniu w toku postępowania art. 7 i 10 k.p.a. jest bezpodstawne. W ocenie organu, w toku postępowania zgromadzono i wszechstronnie zbadano materiał dowodowy, który stanowił w konsekwencji podstawę do wydania przedmiotowej kary pieniężnej za naruszenie obowiązków w zakresie zawiadomienia o przekroczeniu procentowego progu ogólnej liczby głosów w spółce. Kara pieniężna została skarżącemu wymieniona w prawidłowej wysokości. Na powyższą decyzję skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił: 1. oparcie decyzji na niezgodnych ze stanem faktycznym przesłankach, to jest w szczególności poprzez przyjęcie, że skarżący nie zachował należytej staranności w wykonaniu ciążącego na nim obowiązku poinformowania spółki publicznej oraz Komisji o przekroczeniu progu 5% głosów na Walnym Zgromadzeniu w wyniku naruszenia zasady in dubio pro reo i przyjęcia bezpodstawnie kryterium szczególnej staranności w sytuacji, w której nie jest on inwestorem kwalifikowanym, 2. naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a., co stanowi jednocześnie naruszenie art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o chylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji tego organu z dnia [...] września 2008 r. W odpowiedzi na skargę Komisja Nadzoru Finansowego podtrzymała swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 z 2002 r., poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powyższych kryteriów Sąd uznał, że nie jest ona zasadna, albowiem zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] września 2008 r. nie naruszają prawa. Podstawę materialnoprawną nałożonej na skarżącego kary stanowił art. 97 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie. Stanowi on, że na każdego kto nie dokonuje w terminie zawiadomienia, o którym mowa jest w art. 69, lub dokonuje takiego zawiadomienia z naruszeniem warunków określonych w tych przepisach, Komisja może w drodze decyzji nałożyć karę pieniężną do wysokości 1000000 złotych. Z kolei zgodnie z art. 69 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 87 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o ofercie kto osiągnął lub przekroczył, albo wobec zajścia innego niż czynność prawna zdarzenia prawnego min. 5% ogólnej liczby głosów w spółce publicznej jest zobowiązany zawiadomić o tym Komisję oraz spółkę w terminie 4 dni od dnia zmiany udziału w ogólnej liczbie głosów albo od dnia, w którym dowiedział się o takiej zmianie lub przy zachowaniu należytej staranności mógł się o niej dowiedzieć. W niniejszej sprawie stan faktyczny jest bezsporny. Na skutek konwersji 105619 sztuk akcji uprzywilejowanych co do głosu (1:5) serii B spółki Z. SA, która nastąpiła w dniu 5 listopada 2008 r. udział skarżącego jako akcjonariusza tej spółki uległ zmianie z poziomu 4,53% do poziomu 5,58% ogólnej liczby głosów w spółce. W związku z tym J. W. zobowiązany był do dokonania notyfikacji do dnia 9 listopada 2007 r. Skarżący nie przekazał stosownej informacji we wskazanym terminie. Strona poinformowała o zmianie stanu posiadania spółkę oraz Komisję dopiero w dniu 23 listopada 2007 r. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, iż skarżący nie dołożył należytej staranności w wykonaniu obowiązku nałożonego ustawą. Ustawa o ofercie nie precyzuje pojęcia "należyta staranność" przy wykonywaniu obowiązku. Według oceny Sądu usprawiedliwione jest zatem posłużenie się definicją "należytej staranności", która funkcjonuje w prawie zobowiązań. Zgodnie z art. 355 § 1 k.c. dłużnik obowiązany jest do staranności ogólnie wymaganej w stosunkach danego rodzaju (należyta staranność). Wbrew twierdzeniom skargi Komisja nie zastosowała podwyższonego kryterium staranności w stosunku do J. W. Nawet bowiem inwestor prywatny zobowiązany jest do dbałości o swoje interesy, które przejawiają się m.in. w wykonywaniu nałożonych ustawą obowiązków, w przeciwnym bowiem razie naraża się na sankcje pieniężne. Wyjaśnienia skarżącego, iż w dniu 2 listopada przebywał poza granicami kraju a wobec tego nie miał możliwości zapoznać się z raportem bieżącym nr [...] z dnia 2 listopada 2007 r., którym Zarząd Spółki Z. SA poinformował o mającej nastąpić w dniu 5 listopada 2007 r. konwersji akcji uprzywilejowanych co do głosu na akcje zwykłe na okaziciela nie zasługuje na uwzględnienie. J. W., jak sam przyznał, wiedział o tym, że 18 października 2007 r. raportem bieżącym nr 41/2007 Zarząd Spółki Z. SA poinformował, że na podstawie art. 9 Statutu Spółki Rada Nadzorcza Spółki w dniu 18 października 2007 r. wyraziła zgodę na konwersję 105619 sztuk akcji uprzywilejowanych co do głosu (1:5) serii B na akcje zwykłe na okaziciela. W tej sytuacji mógł się spodziewać, że do owej konwersji w najbliższym czasie dojdzie. Nawet przebywając poza Polską mógł śledzić "rozwój sytuacji" przez internet, bądź też dać odpowiednie zlecenie fachowemu pełnomocnikowi, jak to uczynił później w dniu 23 listopada 2007 r., informując organ i spółkę o przekroczeniu 5% głosów w Walnym Zgromadzeniu tejże spółki. Sąd nie podzielił również zarzutów skarżącego dotyczących wadliwego przekazania informacji o mającej nastąpić w dniu 5 listopada 2007 r. konwersji akcji. Uchwała K. SA dotycząca zmiany praw z papierów wartościowych zapadła w dniu 31 października 2007 r. Spółka przekazała informację o uchwale K. SA dotyczącej konwersji akcji w prawidłowym terminie stosownie do treści § 5 ust. 1 pkt 10 w zw. z § 97 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 października 2005 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych (Dz. U. Nr 209, poz. 1744). W myśl tych przepisów raport bieżący w sprawie zmiany praw z papierów wartościowych emitenta powinien być przekazany do publicznej wiadomości przez spółkę publiczną niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 24 godzin od zaistnienia zdarzenia lub powzięcia o nim informacji przez emitenta, tj. w tym przypadku zdarzenia w postaci podjętej przez K. SA uchwały w sprawie konwersji akcji spółki, która weszła w życie z dniem podjęcia. O braku należytej staranności ze strony J. W. świadczy również uwypuklona przez organ okoliczność, iż historia rachunku papierów wartościowych ww. osoby w miesiącu październiku i listopadzie 2007 r. w tym po konwersji a przed zawiadomieniem o przekroczeniu 5% wskazuje na to, że skarżący dokonywał obrotu akcjami spółki bez analizowania zmian zachodzących w samej spółce, które mogły w każdej chwili powodować konieczność wykonywania obowiązków informacyjnych wobec tejże spółki i organu nadzoru. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że zarzut z pkt 1 skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Nie można się również zgodzić ze stroną, iż organ przy wydaniu decyzji naruszył przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Komisja nadzoru finansowego podjęła niezbędne kroki w celu prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, dokonała wszechstronnej oceny materiału dowodowego, w uzasadnieniach obu decyzji rozważyła i ustosunkowała się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżącego. Tak więc nie naruszone zostały przepisy art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. Odnośnie wysokości nałożonej na skarżącego kary pieniężnej Komisja działała w granicach prawa. W świetle art. 97 ustawy o ofercie działanie naruszające art. 69 skutkuje nałożeniem kary, której wysokość została poddana uznaniu administracyjnemu. Organ w zaskarżonej decyzji wyjaśnił przesłanki, którymi kierował się, nakładając na J. W. karę w wysokości 50000 złotych. W świetle powyższych rozważań organu decyzji w zakresie wymienionej kary nie można zarzucić dowolności ani sprzeczności z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wysokość nakładanych przez Komisję kar w innych postępowaniach nie może mieć istotnego znaczenia w niniejszej sprawie. W każdym z tych przypadków istniały inne okoliczności, które zadecydowały o treści decyzji organu. Wysokość kary zakładanej na podstawie art. 97 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie nie jest uzależniona od wystąpienia realnej szkody na rynku papierów wartościowych. Przepis ten dotyczy zarówno inwestorów portfelowych, jak i takich, którzy wykonują prawo głosu na Walnym Zgromadzeniu Spółki. Celem art. 69 ustawy o ofercie jest dostarczenie istotnych informacji uczestnikom obrotu na rynku kapitałowym, które zapewniają jego przejrzystość. Aby cel ten został spełniony naruszenie obowiązku informacyjnego powinno skutkować nałożeniem kary, której wysokość powinna być uzależniona od okoliczności sprawy jak i czynników, leżących po stronie uchylającej się od wykonania obowiązku. W niniejszej sprawie należy przyjąć, iż skarżący jest doświadczonym inwestorem na rynku kapitałowym, stąd wymagania w stosunku do jego osoby powinny być wyższe w stosunku do podmiotów, które rozpoczynają inwestycje na giełdzie papierów wartościowych. Mając na uwadze górną granicę kary, przewidzianej w art. 97 ustawy o ofercie, jak i uwarunkowanie osobiste dotyczące skarżącego Sąd uznał, że organ nie naruszył w sprawie art. 7 k.p.a., co niesłusznie skarżący wykazywał we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak i w skardze na decyzję z dnia [...] grudnia 2008 r. Nie można zgodzić się również z zarzutem skarżącego, iż Komisja Nadzoru Finansowego ograniczyła jego prawo do czynnego udziału w postępowaniu tj. art. 10 k.p.a. Skarżący był poinformowany o toczącym się postępowaniu postanowieniem z dnia [...] maja 2008 r. W toku tego postępowania był pouczany o prawie do zgłaszania wniosków dowodowych, jak i możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Komisja powiadomiła skarżącego o terminach rozpraw, w których mógł aktywnie uczestniczyć. Odmowa udostępnienia notatki, sporządzonej przez pracowników urzędu dla potrzeb prac członków komisji, była zdaniem Sądu uzasadniona. Nie stanowi ona bowiem ani dowodu, ani materiału, o którym mowa w art. 10 § 1 k.p.a., a który był organ zobowiązany przedłożyć skarżącemu celem zapoznania się i zgłoszenia ewentualnych uwag. Należy przyznać rację Komisji, iż notatka jest tylko materiałem wewnętrznym, przygotowywanym po to, aby usprawnić pracę Komisji w sytuacji, gdy ma ona orzekać w oparciu o obszerne akta sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd nie podzielając słuszności zarzutów skargi na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.