II SAB/Łd 33/10

Dnia 13 października 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Protokolant asystent sędziego Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2010 roku sprawy ze skargi P. L. M. na bezczynność A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z rachunku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz skarżącego P. L. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego, zaksięgowaną w dniu 30 sierpnia 2010 r. pod pozycją 2732. W piśmie z dnia 27 czerwca 2010r. P. L. M. sformułował skargę na bezczynność A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł., wskazując jako podstawę skargi na przepisy art. 54, art. 55 i art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W uzasadnieniu skargi P. L. M. wyjaśnił, iż w dniu 10 czerwca 2010r. złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wniosek dotyczył informacji teleadresowych A oraz podstawy prawnej działania prowadzonych przez bezczynny podmiot m.in. Szkoły Policealnej Dwuletniej w Ł., Szkoły Policealnej Jednorocznej w Ł., Liceum Ogólnokształcącego w Ł. i Gimnazjum w Ł. Dalej, iż przedmiotowy wniosek doręczony został A w dniu 11 czerwca 2010r., jednakże w ustawowym czternastodniowym terminie, zapytany podmiot nie udostępnił informacji publicznej, stąd skarga na jego bezczynność jest w pełni zasadna. W odpowiedzi na zarzuty skargi A wniosło o odrzucenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wskazując na zasadność sformułowanego wniosku pełnomocnik wyjaśnił, iż w związku z faktem, że wniosek o udostępnienie informacji dotarł zarówno w formie papierowej jak i elektronicznej, to właśnie w formie elektronicznej strona otrzymała negatywną odpowiedź z powołaniem się na fakt, iż A jest spółką prawa handlowego nie jest zatem podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej w trybie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198). Dodał, iż wniosek o udostępnienie informacji publicznej został skierowany do niewłaściwego podmiotu tj. do sekretariatu Szkoły w P. Pełnomocnik podkreślił, iż obowiązek udostępniania informacji publicznej, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, spoczywa na władzach publicznych oraz innych podmiotach wykonujących zadania publiczne, natomiast A nie należy do tego kręgu podmiotów albowiem nie wykonuje zadań z zakresu administracji publicznej. Doprecyzował, iż jak wynika z art. 5a ust. 2 ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004r., Nr 256, poz. 2572 ze zm.) zapewnienie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej, jest zadaniem oświatowym gmin, powiatów oraz samorządów województw. Powtórzył, iż A jest spółką prawa handlowego i przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie mogą mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Kończąc zauważył, iż zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej, do procedury udzielania informacji publicznej a także trybu zaskarżania decyzji odmownej stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego a także ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, natomiast spółka z ograniczoną odpowiedzialnością nie jest podmiotem, do którego ustawy te mają zastosowanie. W piśmie procesowym z dnia 11 września 2010r. skarżący ustosunkował się do odpowiedzi na skargę wyjaśniając, iż owszem składał wniosek do A w P. jednakże jest to odrębna, niezależna od obecnej sprawa. Dalej, iż A jako niepubliczna placówka oświatowa prowadzi działalność edukacyjną, wykonuje tym samym zadania publiczne nie będąc placówką publiczną, co za tym jest obowiązana do udzielania informacji stosownie do postanowień ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem strony podstawą prawną działania A, w przypadku wykonywania zadań publicznych, nie jest umowa spółki ale decyzja administracyjna, jak np. w przypadku niepublicznej placówki w Ś. Strona zwróciła uwagę, iż A figuruje na liście niepublicznych placówek edukacyjnych na stronie Urzędu Miasta Ł, pod pozycją nr [...], zatem bez wątpienia jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, tym samym jest adresatem norm zawartych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W odpowiedzi pełnomocnik A wniósł o odrzucenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zgodził się, iż błędnie przyjął jakoby skarga na bezczynność skierowana była do oddziału w P., gdy w rzeczywistości była to skarga dotycząca A. Powtórzył, iż A nie jest zobowiązane do udzielania informacji na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż jest organem prowadzącym, który stosownie do art. 5 ust. 7 ustawy o systemie oświaty odpowiada za działalność prowadzonych szkół i placówek oświatowych, nie jest podmiotem reprezentującym jednostki, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Pełnomocnik przywołał stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 6 marca 2008r., I OSK 1918/2007, iż do udostępnienia informacji publicznej zobowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, przykładowo wymienione w ustawie, na co wskazuje użyty zwrot "w szczególności". Dalej powtórzył, iż A jest spółką prawa handlowego, nadto dane dotyczące szkół, stanowiące przedmiot zapytania skarżącego, są powszechnie dostępne w siedzibach tych szkół których organem prowadzącym jest A oraz na stronach internetowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Stosownie do o art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zgodnie zaś z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje miedzy innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadku istnienia obowiązku wydania decyzji administracyjnej. Stosownie natomiast do art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji. Jednakże warunkiem zastosowania tego przepisu jest, aby podmiot, do którego zwrócono się o udostępnienie informacji publicznej, podlegał jej przepisom a jednocześnie, aby żądana informacja miała charakter publiczny. Ponieważ jednak dana informacja publiczna może faktycznie pozostawać w posiadaniu różnych podmiotów, również i tych, na które ustawa o dostępie do informacji publicznej nie nakłada obowiązku jej udostępniania. W rezultacie pierwszą kwestią podlegającą ocenie sądu administracyjnego jest ustalenie czy podmiot, któremu strona postawiła zarzut bezczynności w zakresie udostępniania informacji publicznej, jest podmiotem podlegającym przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie ma bowiem wątpliwość, iż w przypadku ustalenia, iż dany podmiot nie podlega przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej niedopuszczalna jest kontrola w zakresie charakteru samej informacji, wówczas skarga na bezczynność takiego organu jest niedopuszczalna. Katalog podmiotów podlegających ustawie o dostępie do informacji publicznej zamieszczony został w przepisie art. 4 ustawy. Przedmiotowy katalog jest katalogiem otwartym, przy czym ustawodawca wskazał w nim, iż podmiotami zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej mogą być jedynie władze publiczne, podmioty wykonujące zadania publiczne lub też wymienione w ust. 2 tego artykułu organizacje związkowe i pracodawców oraz partie polityczne. W przypadku innych podmiotów wykonujących zadania publiczne niereprezentujących Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego, państwowych i samorządowych jednostek organizacyjnych lub innych jednostek organizacyjnych ustawa ograniczyła obowiązek udostępnienia informacji do podmiotów wykonujących zadania publiczne lub dysponujących majątkiem publicznym oraz osób prawnych, w których Skarb Państwa posiada pozycję dominującą. Przykładowe wyliczenie podmiotów zobowiązanych w art. 4 ust. 1 w/w ustawy w punktach od 1 do 5 jest poprzedzone ogólnym wyrażeniem, że są to "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne", co oznacza, że przy dokonywaniu oceny, czy dany podmiot jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej, konieczne jest w każdym wypadku ustalenie, czy podmiot ten mieści się w tym ogólnym określeniu "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". Przepis ten nie podlega wykładni rozszerzającej. Należy bowiem zauważyć, że ustawa o dostępie do informacji publicznej reguluje zakres podmiotowy obowiązku udostępniania informacji publicznej szerzej niż art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (uchwała NSA z dnia 11 kwietnia 2005 r., I OPS 1/05, ONSAiWSA 2005/4/63). Mając na uwadze powyższe unormowanie prawne stwierdzić należy, iż A z siedzibą w Ł. nie jest jednym z podmiotów, o których mowa w przywołanym art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej. A jest podmiotem prawa prywatnego, spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, która podlega przepisom prawa handlowego i nie wykonuje zadań publicznych. A funkcjonuje jako spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, która w zakresie swojej działalności prowadzi jednostki organizacyjne, w szczególności poprzez zapewnienie warunków działania szkoły lub placówki, w tym bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wykonywanie remontów obiektów oraz zadań inwestycyjnych. W konsekwencji A nie może być uznane za podmiot, o który stanowi art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, co za tym nie jest zobowiązane do udzielania informacji publicznej, o którą wnioskuje skarżący. Na marginesie zauważyć należy, mając na uwadze stanowisko skarżącego wyrażone w piśmie z dnia 11 września 2010r., iż na stronie internetowej Urzędu Miasta Ł. w katalogu niepublicznych placówek edukacyjnych nie znajduje się A, na pozycji [...] wymienione jest Publiczne Uzupełniające Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych B w Ł., którego w żaden sposób nie można utożsamiać z A, z pewnością nie jest to ten sam podmiot, nawet jeśli Liceum to jest prowadzone przez A to nadal jest odrębnym podmiotem. W tej sytuacji bezprzedmiotowe stają się rozważania dotyczące statusu informacji, o którą wystąpił skarżący. Reasumując, skoro do A nie stosuje się przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, to brak wydania decyzji administracyjnej odmawiającej udostępnienia takiej informacji nie może być traktowany jako bezprawna bezczynność. Ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje sądowoadministracyjną kontrolę udostępniania informacji publicznej przez podmioty w niej wymienione i na zasadach w niej określonych. Oznacza to, że w przypadku gdy zastosowanie ustawy jest wobec jakiegoś podmiotu wyłączone, wyłączona jest także właściwość sądu administracyjnego. W związku z tym skarga na taką "bezczynność" nie może być skutecznie wniesiona, przepis art. 3 § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi upoważnia do wniesienia skargi na bezczynność tylko w tych sprawach, w których zobowiązany organ mógł wydać decyzję administracyjną. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 58 § 1 punkt 1 i § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł, jak w sentencji. ar