IV SA/Wa 721/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Protokolant Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2010 r. sprawy ze skargi L. E. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...]; 2. zasądza od Ministra Gospodarki na rzecz skarżącej L. E. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] maja 1993 roku, Nr [...] Minister Przemysłu i Handlu po rozpoznaniu wniosku L. E. odmówił stwierdzenia nieważności: 1. orzeczenia Nr [...] Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] lutego 1948 roku o przejęciu przedsiębiorstw na własność Państwa w części dotyczącej przedsiębiorstwa: M.; 2. orzeczenia Ministra Przemysłu Lekkiego z dnia [...] lipca 1950 roku wydanego w porozumieniu z Przewodniczącym Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego w sprawie zatwierdzenia protokołu zdawczo-odbiorczego przedsiębiorstwa: M. W uzasadnieniu decyzji Minister Przemysłu i Handlu stwierdził, że przedmiotowa fabryka stanowiła przedsiębiorstwo spółki jawnej działającej pod firmą M. z siedzibą w Z., wspólnikami której byli Z. B., J. B. i A. K. Orzeczeniem Nr [...] Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] lutego 1948 roku przedsiębiorstwo spółki zostało przejęte na własność Państwa na podstawie art. 3 ustawy z dnia 3 stycznia 1946 roku o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz. U. Nr 3 poz.17). Art. 3 powołanej ustawy w literze B stanowił, że Państwo przejmuje na własność przedsiębiorstwa przemysłowe o zdolności zatrudnienia wyższej niż 50 pracowników na jedną zmianę. Postępowanie prowadzone przed Wojewódzką Komisją do spraw upaństwowienia przedsiębiorstw w K. oraz przed Główną Komisją do spraw upaństwowienia przedsiębiorstw jednoznacznie wykazało, że tę zdolność zatrudnienia przedmiotowa fabryka przekraczała, w związku z czym postanowieniem Wojewódzkiej Komisji z dnia [...] maja 1947 roku utrzymano w mocy Zarządzenie Przewodniczącego Komisji z dnia [...] października 1946 roku o wpisaniu przedsiębiorstwa do wykazu przedsiębiorstw przeznaczonych co upaństwowienia - ogłoszone w [...] Dzienniku Wojewódzkim Nr [...] oraz postanowiono przekazać akta właściwemu ministrowi. Orzeczenie to Komisja podjęła w oparciu o przedstawione przez przedstawiciela Z. m.in. protokół z przesłuchania świadków J. B., W. S. i J. S. - długoletnich pracowników fabryki jednoznacznie potwierdzające, Sygn. akt IV SA/Wa 721/10 że fabryka w okresie przedwojennym i wojennym zatrudniała powyżej 50 pracowników na jedną zmianę; protokół sporządzony przez Naczelnika Wydziału Futrzarskiego inż. W. P. stwierdzający, "że fabryka obecnie posiada możliwość zatrudnienia w granicach 120-150 robotników"; kwestionariusz sporządzony dla potrzeb Komisji Wojewódzkiej stanowiący, że zdolność zatrudnienia fabryki na jedną zmianę wynosi 90 pracowników oraz dokument pod nazwą "dane szacunkowe o przedsiębiorstwie (ankieta Komitetu Ekonomicznego Rady Ministrów) sporządzony [...] kwietnia 1945 roku przez T. S. zawierający pod pozycją 5.51 informację, że do września 1939 roku fabryka zatrudniała 120 osób a podczas okupacji 111 osób. Dokumenty te Komisja uznała za wiarygodne, zwłaszcza, że sporządzone były przez zarządcę przedsiębiorstwa – C. Okręgu [...]. W postępowaniu przed II instancją na skutek odwołania F. i J. K. Główna Komisja do spraw upaństwowienia przedsiębiorstw postanowieniem z dnia [...] października 1947 roku zatwierdziła postanowienie Wojewódzkiej Komisji z dnia [...] maja 1947 roku. Orzeczenie Ministra Przemysłu i Handlu o przejęciu przedsiębiorstwa na własność Państwa ogłoszone zostało w Monitorze Polskim Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1948 roku. W wykonaniu tego orzeczenia w dniu [...] maja 1949 roku sporządzony został protokół zdawczo-odbiorczy ustalający składniki majątkowe przejmowanego wraz z przedsiębiorstwem mienia. I tak wraz z przedsiębiorstwem na własność Państwa przeszło jego mienie ruchome oraz nieruchomości objęte załącznikami Nr 1, 2 i 3 do powołanego protokołu tj. nieruchomość objęta Iwh [...] składająca się z działek oznaczonych liczbą katastralną [...], [...] i [...], nieruchomość objęta Iwh [...] składająca się z działek oznaczonych liczbą katastralną [...] i [...], nieruchomość objęta Iwh [...] składająca się z działek oznaczonych liczbą katastralną [...], [...], [...] oraz nieruchomość objęta Iwh [...] składająca się z działek oznaczonych liczbą katastralną [...], [...], [...] i [...]. Z wyjaśnień Urzędu Rejonowego w Z. wynika, że objęta wnioskiem o wszczęcie postępowania nieruchomość objęta Iwh [...] gminy katastralnej Z. nie była przejęta na własność Państwa i nadal stanowi własność osób fizycznych. Została ona zidentyfikowana przez tamtejszy Urząd jako ulica [...] biegnąca obok Z. Natomiast objęta wnioskiem nieruchomość Iwh [...], posiadanie której przywrócono wnioskodawczyni postanowieniem Sądu Grodzkiego w Z. z dnia [...] listopada 1945 roku (sygn. akt [...]) została Sygn. akt IV SA/Wa 721/10 ujęta w powołanym protokole zdawczo-odbiorczym. Znajdujący się na nieruchomości budynek związany był bezpośrednio z przedsiębiorstwem, gdyż sutereny przeznaczone były na działalność stolarni, parter domu na biuro, zaś na piętrze i poddaszu były mieszkania zajmowane przez pracowników. W związku z tym, zdaniem Ministra, prawidłowe jest ustalenie, że dom ten był integralnie związany z przedsiębiorstwem. W toku postępowania nie stwierdzono, aby właścicielka przedsiębiorstwa i nieruchomości skorzystała z przewidzianych ustawą środków odwoławczych. Powołany protokół zdawczo-odbiorczy zatwierdzony został orzeczeniem Ministra Przemysłu Lekkiego z dnia [...] lipca 1950 roku wydanym w porozumieniu z Przewodniczącym Komisji Planowania Gospodarczego. Wobec stwierdzenia prawidłowości ustalenia składników majątkowych przejętego przedsiębiorstwa, zdaniem Ministra uznać, należy, że powołane w pkt 2 sentencji orzeczenie wydane było zgodnie z ówcześnie obowiązującym prawem. Pismem z dnia [...] czerwca 2004 roku L. E. wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] maja 1993 roku, Nr [...] podnosząc zarzut, iż wydana została ona z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Wnioskodawczyni podniosła, że na mocy postanowienia Sądu Grodzkiego w Z., sygn. akt [...] z dnia [...] listopada 1945 roku Z. B. została wprowadzona w posiadanie realności Lwh. [...] ks. Gr.gm. kat. Zabłocie wraz z domem dwupiętrowym, czynszowym na tej realności stojącym, z wyłączeniem tej części parceli, na której stał komin fabryki, magazyn i kotłownia. Z postanowienia tego wynika, że przedstawiciele znajdującej się pod przymusowym zarządem przedwojennej firmy M. w Z. zastrzegli sobie prawo wynajmu od Z. B. części domu na mieszkania prywatne dla urzędników i biura firmy na co matka wnioskodawczyni Z. B. wyraziła zgodę. Prawo korzystania z pomieszczeń w prywatnym domu nie może być podstawą uznania, że budynek był bezpośrednio związany z przedsiębiorstwem i stanowił jego integralną część. Tymczasem przejmując na własność Państwa przedsiębiorstwo M. majątku Spółki zaliczono prywatną własność matki wspólników przedsiębiorstwa objętą lwh [...] Z. Do dnia [...] kwietnia 1963 roku w Lwh [...] Z. J. vel [...] H. B., była ujawniona, Sygn. akt IV SA/Wa 721/10 jako wyłączna właścicielka. Tym samym, zdaniem wnioskodawczyni, decyzja Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] maja 1993 roku odmawiająca stwierdzenia nieważności orzeczenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] lutego 1948 roku, Nr [...] oraz Ministra Przemysłu Lekkiego z dnia [...] lipca 1950 roku, w części dotyczącej nieruchomości ujawnionej w Iwh [...] Z. w sposób rażący naruszyła prawo. Decyzją z dnia [...] listopada 2009 roku, Nr [...] Minister Gospodarki odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] maja 1993 roku, Nr [...], w części dotyczącej odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia Ministra Przemysłu Lekkiego z dnia [...] lipca 1950 roku wydanego w porozumieniu z Przewodniczącym Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego, w sprawie zatwierdzenia protokołu zdawczo - odbiorczego przedsiębiorstwa: M w Z., w części dotyczącej zabudowanej parceli nr [...], ujawnionej w księdze wieczystej Lwh. [...] gminy katastralnej Z. W uzasadnieniu decyzji Minister Gospodarki stwierdził, że zgodnie z poglądem przedstawionym przez NSA w wyroku z dnia 11 sierpnia 2000 roku, sygn. III SA1935/99, LEX 47008, o rażącym (a nie jakimkolwiek) naruszeniu prawa można mówić, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też, wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem lub uchylono obowiązek. Przez rażące naruszenie prawa należy rozumieć sytuację, gdy w stanie prawnym nie budzącym wątpliwości, co do jego rozumienia wydaje się decyzję, która treścią swego rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów. Treść decyzji można określić, jako przeciwstawiającą się tym przepisom, na podstawie których została wydana (wyrok NSA w Warszawie z dnia 27.04.1998, sygn. II SA 1379/97, LEX41670) Wreszcie w orzecznictwie wyrażono także pogląd, że o "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę, aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej (wyrok NSA w Warszawie z dnia 17 III 1997, III SA 1425/96, LEX nr 32626). Mając powyższe na uwadze, zdaniem Ministra Gospodarki, należy stwierdzić, że Minister Przemysłu i Handlu, podejmując skarżone rozstrzygnięcie z dnia [...] maja Sygn. akt IV SA/Wa 721/10 1993 roku, dokonał oceny, czy Minister Przemysłu Lekkiego wydając orzeczenie z dnia [...] lipca 1950 r., w sprawie zatwierdzenia protokołu zdawczo-odbiorczego przedsiębiorstwa M. w Z., prawidłowo zastosował przepisy ustawy z dnia 3 stycznia 1946 roku o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz. U. nr 3, poz. 17 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1947 roku w sprawie trybu postępowania przy przejmowaniu przedsiębiorstw na własność Państwa (Dz. U. Nr 16, poz. 62). Minister Przemysłu i Handlu, podejmując rozstrzygnięcie z dnia [...] maja 1993 roku, na podstawie całokształtu materiału dowodowego ustalił, że Minister Przemysłu Lekkiego prawidłowo uznał przedmiotową nieruchomość za integralną część przedsiębiorstwa, gdyż znajdujący się na nieruchomości budynek związany był bezpośrednio z przedsiębiorstwem. Mieściło się tam bowiem biuro i mieszkania pracowników. Informacja ta znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym. Minister Gospodarki stwierdził, że wydając rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie nie bada, czy Minister Przemysłu Lekkiego wydając orzeczenie z dnia [...] lipca 1950 roku prawidłowo zastosował przepisy ustawy nacjonalizacyjnej oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1947 roku w sprawie trybu postępowania przy przejmowaniu przedsiębiorstw na własność Państwa, gdyż tego dokonał Minister Przemysłu i Handlu, podejmując rozstrzygnięcie z dnia [...] maja 1993 roku. Przedmiotem oceny Ministra Gospodarki, w świetle art. 156 k.p.a., jest wyłącznie ostateczna decyzja Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] maja 1993 roku. Minister Przemysłu i Handlu wydał swe rozstrzygnięcie w oparciu o całość materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, dokonując jego oceny w świetle przepisów ustawy nacjonalizacyjnej oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1947 roku w sprawie trybu postępowania przy przejmowaniu przedsiębiorstw na własność Państwa, a także zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. W decyzji tej nie zachodzi oczywista sprzeczność pomiędzy normą prawną a treścią rozstrzygnięcia. Treść decyzji nie przeciwstawia się przepisom, na podstawie których została wydana. Brak zatem podstaw do stwierdzenia, że przy wydawaniu tej decyzji doszło do rażącego naruszenia prawa. Treść wniosku nieważnościowego, uzupełnionego pismem z dnia [...] listopada 2008 roku, dotycząca de facto spełnienia przez ww. nieruchomość przesłanki jej Sygn. akt IV SA/Wa 721/10 upaństwowienia mogłyby stanowić argument w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia Ministra Przemysłu Lekkiego z dnia [...] lipca 1950 roku wydanego w porozumieniu z Przewodniczącym Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego, w sprawie zatwierdzenia protokołu zdawczo-odbiorczego przedsiębiorstwa: M. w Z. To postępowanie zakończyło się już jednak decyzją Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] maja 1993 roku. Powtórna ocena prawidłowości upaństwowienia przedmiotowej nieruchomości stanowiłaby wykroczenie poza zakres przedmiotu oceny decyzji z dnia [...] maja 1993 roku, a w konsekwencji byłaby także naruszeniem zasady powagi rzeczy osądzonej. Decyzją z dnia [...] lutego 2010 roku, Nr [...] Minister Gospodarki po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy L. E. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2009 roku podtrzymując zawarte w niej stanowisko. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła L. E. podnosząc zarzuty: 1. naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niestwierdzenie nieważności decyzji Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] maja 1993 roku, 2. naruszenia art. 7 k.p.a. i 77 k.p.a. poprzez brak ustalenia j akie konkretnie prawo przysługiwało znacjonalizowanemu przedsiębiorstwu w stosunku do zabudowanej parceli nr [...], obj. Lwh [...] kat. Z. oraz w stosunku do znajdującego się na niej budynku a także jego poszczególnych części, 3. naruszenia art. 12 k.p.a. poprzez brak wnikliwego rozpoznania sprawy, 4. naruszenia art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 stycznia 1946 roku o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej przez ich niezastosowanie przy ocenie prawidłowości zastosowania prawa przy wydawaniu decyzji z dnia [...] maja 1993 roku, 5. naruszenia § 75 ust. 1 lit. c, e i f rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1947 roku poprzez jego niezastosowanie pomimo tego, że przewidują one, iż składnikiem przedsiębiorstwa mogą być różne prawa przysługujące przedsiębiorstwu podlegającemu nacjonalizacji, 6. naruszenia art. 10 k.p.a. przez brak zapewnienia stronie możliwości wypowiedzenia się, co do postępowania. 7. Sygn. akt IV SA/Wa 721/10 W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja, zdaniem Sądu, zapadła z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W przedmiotowej sprawie ocenie podlegała decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji. Dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji konieczne jest zatem dokonanie oceny czy organ administracji dokonujący oceny orzeczenia Nr [...] Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] lutego 1948 roku oraz orzeczenia Ministra Przemysłu Lekkiego z dnia [...] lipca 1950 roku zasadnie uznał, iż orzeczenia te nie naruszają prawa. Skarżąca podnosi, iż wymienione wyżej orzeczenia, na mocy których przejęto na własność Państwa przedsiębiorstwo M. w Z., rażąco naruszały prawo w części w jakiej przejęta została na ich podstawie na własność Państwa nieruchomość nr [...], obj. Lwh [...] kat. Z. Skarżąca twierdzi bowiem, że przedsiębiorstwu temu w odniesieniu do tej nieruchomości przysługiwało wyłącznie prawo obligacyjne w postaci najmu. Tym samym wykluczało to, jej zdaniem, możliwość przejęcia na własność Państwa tej nieruchomości w związku z nacjonalizacją tego przedsiębiorstwa. Pogląd skarżącej, iż w związku z dokonaniem nacjonalizacji przedsiębiorstwa, nie było dopuszczalne przejęcie na własność Państwa nieruchomości, która nie była własnością tego przedsiębiorstwa uznać należy za zasadny. W uchwale 7 sędziów z dnia 5 listopada 2007 roku, sygn. akt I OPS 2/07 (ONSAiWSA 2008/1/5) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że: "Przejęcie przez Państwo na własność przedsiębiorstwa, na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz. U. Nr 3, poz. 17 ze zm.) w związku z art. 6 ust. 1 tej ustawy, nie obejmowało przejęcia własności nieruchomości włączonej do tego przedsiębiorstwa, która nie należała do przedsiębiorcy, lecz stanowiła własność osoby trzeciej." W uzasadnieniu uchwały Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: "Z treści art. 40 § 1 Kodeksu handlowego wynika, że w skład przedsiębiorstwa Sygn. akt IV SA/Wa 721/10 wchodzą różne, stanowiące określoną, wymierną wartość, składniki takie jak firma, znaki towarowe, nieruchomości i ruchomości należące do przedsiębiorstwa, towary, ale także wierzytelności i prawa wynikające z umów (najmu, dzierżawy). Nie ulega wątpliwości, że na własność Państwa przechodzą w myśl art. 6 ust. 1 ustawy nacjonalizacyjnej te składniki, które wymienia się w art. 40 § 1 Kodeksu handlowego od pkt 1 do 5, a w tym nieruchomości i ruchomości należące do kupca (przedsiębiorcy). Treść art. 6 ust. 1 ustawy nacjonalizacyjnej nie daje natomiast podstaw do stwierdzenia, że Państwo staje się także właścicielem tych nieruchomości, do których właściciel przedsiębiorstwa (kupiec, przedsiębiorca) nabył określone prawa wynikające ze stosunku najmu czy dzierżawy albo które posiadł bez tytułu prawnego. Składników majątkowych należących do osób trzecich, wchodzących w skład przedsiębiorstwa, Państwo nie mogło znacjonalizować, natomiast wchodziło w prawa przedsiębiorcy do tych składników w takim zakresie, w jakim przysługiwały one właścicielowi znacjonalizowanego przedsiębiorstwa. Państwo bowiem stawało się na podstawie ustawy nacjonalizacyjnej właścicielem przedsiębiorstwa jako odrębnego przedmiotu, a nie każdego ze składników przedsiębiorstwa z osobna." Przytoczone wyżej stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego należy w pełni podzielić. Ma ono zastosowanie również w przedmiotowej sprawie. W decyzji z dnia [...] maja 1993 roku, Nr [...], która była przedmiotem oceny Ministra Gospodarki, Minister Przemysłu i Handlu uznał, że nieruchomość objęta Iwh [...], posiadanie której przywrócono wnioskodawczyni postanowieniem Sądu Grodzkiego w Z. z dnia [...] listopada 1945 roku (sygn. akt [...]), została ujęta w protokole zdawczo -odbiorczym. Znajdujący się na nieruchomości budynek związany był bezpośrednio z przedsiębiorstwem, gdyż sutereny przeznaczone były na działalność stolarni, parter domu na biuro, zaś na piętrze i poddaszu były mieszkania zajmowane przez pracowników. W związku z tym prawidłowe jest ustalenie, że dom ten był integralnie związany z przedsiębiorstwem. W istocie więc Minister Przemysłu i Handlu wyraził pogląd, że w wyniku nacjonalizacji przedsiębiorstwa na własność Państwa mogła przejść nieruchomość, której przedsiębiorstwo to nie było właścicielem. Tymczasem przejęcie na własność takiej nieruchomości rażąco naruszało art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi Sygn. akt IV SA/Wa 721/10 gospodarki narodowej (Dz. U. Nr 3, poz. 17 ze zm.) w związku z art. 6 ust. 1 tej ustawy. Zracjonalizowanemu przedsiębiorstwu M. w Z. przysługiwało jedynie prawo najmu pomieszczeń w budynku znajdującym się na nieruchomości Lwh [...] Z. i w wyniku nacjonalizacji na rzecz Państwa mogło przejść wyłącznie prawo najmu. Odmowa stwierdzenia nieważności orzeczenia Nr [...] Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] lutego 1948 roku oraz orzeczenia Ministra Przemysłu Lekkiego z dnia [...] lipca 1950 roku, w części dotyczącej nieruchomości Lwh [...] Z., w sytuacji, gdy orzeczenia te w tej części rażąco naruszały art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej w związku z art. 6 ust. 1 tej ustawy, zdaniem Sądu, rażąco naruszała art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Z kolei odmowa stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji w części rażąco naruszającej prawo narusza art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Prawidłowe zastosowanie tego przepisu doprowadziłoby bowiem, zdaniem Sądu, do uwzględnienia wniosku skarżącej, o ile oczywiście nie zaistniały nieodwracalne skutki prawne. Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.