II OZ 1292/10

Dnia 21 grudnia 2010 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2010 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Wspólnoty Mieszkaniowej A. oraz Wspólnoty Mieszkaniowej B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2010 roku, sygn. akt VII SA/Wa 1592/10 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej A. w Warszawie oraz Wspólnoty Mieszkaniowej B. w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2010 roku, Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie Postanowieniem z dnia 14 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił Wspólnocie Mieszkaniowej A. w W. oraz Wspólnocie Mieszkaniowej B. w W. wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2010 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżący wskazali jedynie, iż decyzje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego były opatrzone rygorem natychmiastowej wykonalności z uwagi na stwierdzone zagrożenia życia i mienia. Na podstawie tych decyzji zostały podjęte działania zmierzające do opróżnienia lokali. Skarżący nie wykazali natomiast istnienia niebezpieczeństwa wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody, dlatego też ich wniosek o wstrzymanie wykonania nie zasługuje na uwzględnienie. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, a także wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozpoznania zażalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny. Alternatywnie strona wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu strona zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, że znajdujące się w aktach dokumenty nie były wystarczającym dowodem na konieczność wstrzymania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie ma uzasadnione podstawy. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. - po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Oznacza to, że sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia. W ocenie Sądu rozpoznającego zażalenie, Sąd I instancji błędnie poprzestał jedynie na stwierdzeniu, że strona skarżąca nie uzasadniła wniosku. Wbrew stanowisku Sądu I instancji wniosek odnosi się do opisanych, lecz konkretnych okoliczności związanych z decyzjami, których nieważność stwierdził Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego. Podzielić należy pogląd zażalenia, że sąd administracyjny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinien rozpatrywać nie tylko w świetle jego uzasadnienia, ale również całokształtu okoliczności sprawy. Jeżeli zatem strona skarżąca wyraźnie wskazuje, że wyeliminowane na mocy zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcia organów nadzoru budowlanego motywowane były zagrożeniem życia i mienia, to nic nie stoi na przeszkodzie, żeby Sąd I instancji poddał analizie treść tychże rozstrzygnięć, tym samym potwierdzając lub też zaprzeczając argumentom podnoszonym we wniosku. Nie oznacza to przy tym, że Sąd ma dokonywać jakiejkolwiek merytorycznej oceny decyzji wydawanych w toku postępowania administracyjnego - to jak wyżej wskazano jest niedopuszczalne na etapie rozpoznawania wniosku w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. - jednak Sąd władny jest ocenić okoliczności wniosku również przez pryzmat dokumentów jakimi dysponuje. Ponownie rozpoznając wniosek Sąd I instancji zobowiązany będzie uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w niniejszym postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego i dokonać pełnej i rzetelnej oceny złożonego przez stronę skarżącą wniosku z uwzględnieniem całokształtu okoliczności sprawy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu. Jednocześnie Sąd nie orzekał o kosztach postępowania, bowiem żaden z przepisów cytowanej wyżej ustawy nie daje podstaw do zasądzenie kosztów postępowania w przypadku uwzględnienia zażalenia. Koszty te będą mogły być przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu I instancji w wyroku uwzględniającym skargę, o ile wyrok taki zostanie wydany.