I SAB/Wa 264/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak po rozpoznaniu w dniu 14 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M.K. i A.C. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku M.K. i A. C. z dnia 27 stycznia 2009 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W., oznaczoną jako "[...]", o pow. [...] m 2 - w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. 2. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżących M.K. i A.C. solidarnie kwotę 374 (trzysta siedemdziesiąt cztery) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. M.K. i A.C. reprezentowane przez adw. J. S., pismem z dnia 14 września 2010 r. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania ich wniosku o przyznanie odszkodowania za niezabudowaną nieruchomość [...] o pow. [...] m2, oznaczoną hipotecznie jako "[...]". Pełnomocnik skarżących podniósł, iż pismem z dnia 27 stycznia 2009 r. zwrócił się do Prezydenta W. w imieniu M.K. i A.C. (spadkobierców dawnego właściciela gruntu) o przyznanie, w trybie art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. – o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), odszkodowania za utraconą po 1958 r. nieruchomość [...] położoną przy ul. [...], oznaczoną hipotecznie jako "[...]" o pow. [...] m2. Wniosek ten wpłynął do organu w dniu 2 lutego 2009 r. Powyższa nieruchomość objęta była działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279) i w dniu jego wejścia w życie stanowiła własność B. K. Obecnie stanowi ona własność Miasta W. i wchodzi w skład działek ew. nr [...] i [...] z obrębu [...], których współużytkownikami wieczystymi są Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" oraz właściciele lokali usytuowanych w budynkach posadowionych na tym gruncie. Pomimo ponagleń ze strony skarżących oraz wyznaczonego przez Wojewodę [...] dodatkowego terminu załatwienia sprawy do dnia 31 lipca 2010 r. (postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...]), Prezydent W. nie zakończył postępowania i nie podjął merytorycznego rozstrzygnięcia. Organ ograniczył się jedynie do poinformowania strony pismem z dnia 12 lipca 2010 r., iż z uwagi na konieczność wykonania operatu szacunkowego określającego wartość przedmiotowej nieruchomości nie był w stanie rozpatrzyć w wyznaczonym terminie sprawy, zaś przewidywany termin rozpatrzenia wniosku określił na dzień 30 listopada 2010 r. Skarżące podkreśliły przy tym, że mimo wskazanych w powyższym piśmie powodów przedłużenia postępowania, do dnia wniesienia skargi Prezydent W. nie zlecił wykonania operatu szacunkowego. Ich zdaniem organ nie wskazał żadnych obiektywnych przeszkód, które uniemożliwiają mu podjęcie rozstrzygnięcia, a wyznaczony przez Prezydenta kolejny termin załatwienia sprawy przekracza ponad dwukrotnie maksymalny termin, określony w art. 35 § 3 k.p.a. W oparciu o tak sformułowane zarzuty pełnomocnik skarżących wniósł o zobowiązanie Prezydenta W. do rozstrzygnięcia sprawy w terminie 2 miesięcy od zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem sądu oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie. Wyjaśniając powody niezałatwienia sprawy organ wskazał na jej złożony charakter, prowadzoną analizę zgromadzonej dokumentacji oraz konieczność sporządzenia operatu szacunkowego. Wyjaśnił również, że o przyczynach niedotrzymania terminu strony zostały poinformowane, a termin zakończenia postępowania wyznaczony został na dzień 30 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Przedmiotem rozpoznania Sądu jest bezczynność Prezydenta W. polegająca na nierozpoznaniu wniesionego w dniu 2 lutego 2009 r. przez M. K. i A. C. (następców prawnych dawnego właściciela nieruchomości [...], ozn. hip. "[...]") wniosku o przyznanie w trybie art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - o gospodarce nieruchomościami odszkodowania za tą nieruchomość (Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.). Na wstępie podnieść należy, iż bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji czy innego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie zaś do par. 3 tego artykułu załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Przepis art. 36 § 1 k.p.a. nakłada natomiast na organy administracji publicznej obowiązek zawiadomienia strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35, z podaniem przyczyny zwłoki oraz wskazania nowego terminu jej załatwienia. Przy czym, co należy podkreślić, kolejny wyznaczony przez organ termin załatwienia sprawy nie może przekraczać maksymalnego terminu, o którym mowa w art. 35 § 3 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje okoliczność, że złożony przez następców prawnych dawnego właściciela nieruchomości w dniu 2 lutego 2009 r. wniosek o przyznanie odszkodowania, do dnia wydania niniejszego rozstrzygnięcia, nie został przez organ rozpoznany. Z akt sprawy wynika zaś, że po jego wniesieniu Prezydent W. ograniczył swoje czynności wyłącznie do zgromadzenia akt archiwalnych nieruchomości (co nastąpiło już w kwietniu 2009 r.), wystąpienia w dniu 2 listopada 2009 r. do Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" o nadesłanie dokumentów potwierdzających datę wejścia na teren nieruchomości pierwszego powojennego inwestora oraz dwukrotnego powiadomienia pełnomocnika stron o przesunięciu terminu załatwienia sprawy (pisma z dnia 2 listopada 2009 r. i 12 lipca 2010 r.). Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że Prezydent W. nie wywiązał się z ustawowego obowiązku rozstrzygnięcia sprawy bez zbędnej zwłoki. Bezskuteczne okazało się również postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] wyznaczające Prezydentowi W. dodatkowy termin załatwienia sprawy do dnia 31 lipca 2010 r. Wprawdzie, zawiadomieniem z dnia 12 lipca 2010 r., Prezydent W. poinformował pełnomocnika skarżących o niemożności rozpatrzenia sprawy w wyznaczonym przez Wojewodę terminie, powołując się na konieczność wykonania operatu szacunkowego, w oparciu o który ustalone może być odszkodowanie, jednakże z akt sprawy nie wynika by w tym zakresie podjął on jakiekolwiek działania (np. zlecił wykonanie takiego operatu). Zważyć przy tym należy, że przy wyznaczaniu nowego terminu załatwienia sprawy, Prezydent określił go z przekroczeniem wskazanego w art. 35 § 3 k.p.a. maksymalnego terminu w jakim organ, do którego jednostka wniosła podanie, winien postępowanie zakończyć. Przedłużanie zaś prowadzonego postępowania administracyjnego w taki sposób jaki miał miejsce w rozpoznawanej sprawie, jest w ocenie Sądu sprzeczne z wyrażoną w art. 12 k.p.a. zasadą szybkości postępowania i stanowi nadużycie instytucji, o której mowa w art. 36 § 1 k.p.a. W tym stanie rzeczy zarzut bezczynności Prezydenta W. przy rozpoznawaniu wniosku M.K. i A.C. uznać należy za w pełni uzasadniony, a zaistniałego opóźnienia w rozpoznaniu sprawy nie może usprawiedliwiać podnoszony w odpowiedzi na skargę argument o skomplikowanym charakterze postępowania. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 w zw. z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy.