I SA/Wa 1731/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Miernik Sędzia WSA Gabriela Nowak Protokolant Anna Traczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2010 r. sprawy ze skargi A. P. i R. P. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2009 r. nr [...] Minister Edukacji Narodowej po rozpatrzeniu odwołania A. i R. P. od decyzji [...] Kuratora Oświaty z [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] grudnia 2008 r. Dyrektora Szkoły Podstawowej [...] w W., utrzymał w mocy decyzję [...] Kuratora Oświaty. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzją z [...] marca 2009 r. [...] Kurator Oświaty odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z [...] grudnia 2008 r. wydanej przez Dyrektora Szkoły Podstawowej [...] w W. w sprawie skreślenia z listy uczniów szkoły P. P. W uzasadnieniu decyzji [...] Kurator Oświaty wskazał, że po analizie wszystkich przesłanek z art. 156 § 1 kpa uznał, że decyzja z [...] grudnia 2008 r. wydana przez Dyrektora Szkoły Podstawowej [...] o skreśleniu z listy uczniów szkoły P. P., nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w przywołanym przepisie. Kurator wskazał, że kwestionowana decyzja nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ w zakresie objętym powyższą decyzją administracyjną obowiązywał niewątpliwy stan prawny. Kwestia skreślenia z listy uczniów uregulowana była przepisem art. 84 ust. 2 ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, szkoła niepubliczna, w tym również szkoła o uprawnieniach szkoły publicznej, działa na podstawie statutu nadanego przez osobę prowadzącą. Przepis ten zawiera katalog spraw, które statut szkoły niepublicznej powinien określać, w tym w szczególności organy szkoły oraz zakres ich zadań, organizację szkoły, a także prawa i obowiązki uczniów szkoły oraz przypadki, w których uczeń może zostać skreślony z listy uczniów szkoły nie publicznej. Kurator Oświaty wskazał, że w § 101 ust. 1 pkt 5 Statutu Szkoły Podstawowej [...] w W. podmiot prowadzący szkołę wyposażył dyrektora szkoły w uprawnienie do skreślenia z listy uczniów szkoły ucznia, który uchybił obowiązkom zawartym w § 99 tegoż statutu. Organ powołał się na stanowisko Sądu Najwyższego zawarte w wyroku z 9 listopada 2001 r. sygn. III RN 149/00 w świetle którego "(...) dyrektor szkoły niepublicznej nie jest związany ograniczeniem ustawowym wynikającym z art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.) i może podjąć decyzję o skreśleniu dziecka z listy uczniów szkoły (art. 84 ust. 2 pkt 5 ustawy o systemie oświaty). Jednakże obowiązany jest poinformować o tym dyrektora szkoły publicznej, w której obwodzie dziecko mieszka, w celu umożliwienia skutecznego sprawowania kontroli dopełniania przez rodziców zapewnienia dalszej realizacji obowiązku szkolnego dziecka (art. 16 ust. 6 w związku z art. 19 ust. 1 i art. 18 ust. 1 ustawy o systemie oświaty)". Organ podkreślił, że w uzasadnieniu powyżej wskazanego wyroku Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że przepisy ustawy o systemie oświaty są jednoznaczne w kwestii prawa dyrektora szkoły niepublicznej do skreślenia z listy uczniów szkoły ucznia podlegającego obowiązkowi szkolnemu, a odmienna interpretacja nie jest możliwa. Od decyzji [...] Kuratora Oświaty odwołanie złożyli A. i R. P. Wnieśli o uchylenie w całości decyzji z [...] marca 2009 r. oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Odwołujący zarzucili decyzji organu I instancji rażące naruszenie prawa procesowego poprzez naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego tj. art. 129, art. 61, art. 156, art. 107, art. 75, art. 104, art. 28 oraz naruszenie zasad ogólnych, tj. art. od 6 do 13 kpa. Zarzut dotyczy naruszenia art. 129 kpa oraz art. 156 § 1 pkt 1 kpa, odwołujący upatrywali w wadliwym pouczeniu w decyzji dyrektora szkoły, że odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od daty wydania decyzji. Ponadto stwierdzili, że w decyzji dyrektora szkoły jest błąd w pouczeniu o początku biegu terminu odwołania, nieprawidłowe oznaczenie organu odwoławczego, błędne dane identyfikacyjne dziecka, błędne zastosowanie kwalifikacji z art. 39 ust. 2 ustawy o systemie oświaty. Według odwołujących się każde z wymienionych błędów stanowi rażące naruszenie prawa i spełnia przesłanki nieważności decyzji z art. 156 § 1 pkt 2. Ponadto odwołujący zarzucili naruszenie art. 156 kpa i art. 28, art. 61 oraz art. 6 i art. 75 kpa uzasadniając, że Kurator prowadząc postępowanie nie zapytał ich, która przesłanka z art. 156 została naruszona oraz, że organ dokonał analizy art. 156 kpa w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, do czego nie był uprawniony. Zarzucili także naruszenie art. 107 kpa w związku z art. 104 kpa, argumentując że w decyzji została przywołana nieprawidłowa podstawa prawna. Ponadto odwołujący zarzucili decyzji [...] Kuratora Oświaty naruszenie prawa materialnego poprzez: - błędną wykładnię art. 39 ust. 2 ustawy o systemie oświaty podnosząc, że dyrektor szkoły najpierw wyrzucił ucznia ze szkoły, a następnie przygotował do tej decyzji dokumenty; - naruszenie regulaminu szkoły i regulaminu działania rady pedagogicznej, podnosząc że dyrektor dokonując skreślenia z listy uczniów winien zachować nadzwyczajną staranność i dbałość o rzetelne zbadanie sprawy; - naruszenie zasad wynikających z rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej w sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów w szkołach publicznych, podnosząc że z § 15 pkt 6 rozporządzenia wynika, iż przy ustaleniu oceny klasyfikacyjnej zachowania ucznia, u którego stwierdzono zaburzenia lub odchylenia rozwojowe, należy uwzględnić wpływ stwierdzonych zaburzeń lub odchyleń na jego zachowanie na podstawie orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego albo indywidualnego nauczania lub opinii publicznej poradni psychologiczno – pedagogicznej, w tym publicznej poradni specjalistycznej, natomiast kurator nie zbadał sprawy lecz wydał decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji dyrektora szkoły, sankcjonując bezprawne działanie dyrektora szkoły. Rozpoznając odwołanie i całokształt sprawy Minister Edukacji Narodowej, wskazał, iż decyzja z [...] grudnia 2008 r. w sprawie skreślenia z listy uczniów szkoły P. P. została wydana na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty oraz § 101 ust. 1 pkt 5 Statutu Szkoły. Organ nadzoru podkreślił, że działalność szkół niepublicznych opiera się na innych podstawach prawnych niż działalność szkół publicznych. Nie mają one, nawet wobec posiadania uprawnień szkół publicznych, tego samego statusu, a podjęcie w nich nauki wiąże się z zawarciem umowy cywilno – prawnej. Funkcjonowanie szkół niepublicznych regulują przepisy Rozdziału 8 ustawy o systemie oświaty. Zgodnie z art. 84 ust. 1 szkoła niepubliczna działa na podstawie statutu nadanego przez osobę prowadzącą. Stosownie do art. 84 ust. 2 pkt 5 ustawy o systemie oświaty, statut powinien określać między innymi prawa i obowiązki uczniów szkół, w tym także przypadki, w których uczeń może zostać skreślony z listy uczniów szkoły niepublicznej. Skreślenie ucznia z listy uczniów szkoły niepublicznej jest decyzją administracyjną, a sprawa dopuszczalności skreślenia ucznia z listy uczniów regulowana jest w statusie szkoły. Organ nadzoru wskazał, że dyrektor szkoły niepublicznej nie jest związany ograniczeniem ustawowym wynikającym z art. 39 ust. 2a ustawy o systemie oświaty i może podjąć decyzję o skreśleniu dziecka z listy uczniów szkoły (art. 84 ust. 2 pkt 5 ustawy o systemie oświaty). Jest jednakże obowiązany poinformować o tym dyrektora szkoły publicznej, w której obwodzie dziecko mieszka, w celu umożliwienia skutecznego zapewnienia dalszej realizacji obowiązku szkolnego dziecka. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 129 i art. 156 kpa organ przyznał, że decyzja dyrektora szkoły zawiera błąd w dacie urodzenia dziecka, a także błąd w pouczeniu. Błędy te nie stanowią jednak o nieważności decyzji. Natomiast przywołanie w podstawie prawnej decyzji dyrektora szkoły art. 39 ust. 2 ustawy o systemu oświaty jest nieuzasadnione ponieważ przepisu tego artykułu nie stosuje się do szkół niepublicznych. Przepis ten stanowi, że uczeń, który podlega obowiązkowi szkolnemu, nie może być skreślony z listy uczniów przez dyrektora szkoły. Jednakże w ocenie organu nadzoru uchybienie polegające na powołaniu w podstawie prawnej decyzji art. 39 ust. 2 ustawy o systemie oświaty, nie może być przesłanką do stwierdzenia nieważności decyzji. Organ wskazał, że fakt powołania się przez organy administracji w decyzji na niewłaściwe przepisy, jakkolwiek wskazuje na wadliwość działania tych organów, nie stanowi jednak przesłanki do uznania, że nastąpiło naruszenie prawa w stopniu istotnym dla rozstrzygnięcia, jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że organy administracji mogły wydać zaskarżone decyzje mając do tego podstawę w innym przepisie tej samej ustawy. Przedmiotowe rozstrzygnięcie znajduje oparcie w innym przepisie prawnym o charakterze materialnym, tj. wskazanym wcześniej art. 84 ust. 2 ustawy o systemie oświaty oraz we wskazanym w podstawie prawnej § 101 ust. 1 pkt 5 statutu szkoły. Nie jest to zatem uchybienie, które może skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji. Organ nadzoru wskazał, że decyzja dyrektora szkoły została doręczona rodzicom ucznia skreślonego z listy uczniów Szkoły Podstawowej [...], a więc osób będących stroną w sprawie. Decyzja wydana przez dyrektora szkoły nie była niewykonalna w dniu jej wydania zarówno w odniesieniu do obowiązków i uprawnień z niej wynikających – nie wystąpiły przyczyny, które spowodowałyby jej niewykonalność. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 61 kpa oraz art. 104, art. 107 i art. 129 kpa organ wskazał, że pismo małżonków P. z 29 grudnia 2008 r. zostało zakwalifikowane przez [...] Kuratora Oświaty jako skarga i rozpatrzone zgodnie z obowiązującym w tym zakresie prawem. Drugie pismo z 6 lutego 2009 r. [...] Kurator Oświaty również zakwalifikował jako skargę i rozpatrzył ją w trybie skargowym. [...] Kurator Oświaty wyjaśnił, iż z uwagi na sformułowanie w niej m. in. wniosku o unieważnienie decyzji dyrektora Szkoły Podstawowej [...] w W. z [...] grudnia 2008 r. w sprawie skreślenia z listy uczniów P. P. wszczęto na podstawie art. 156 § 2 kpa postępowanie. Organ podniósł, że A. i R. P. nie wnieśli odwołania od decyzji Dyrektora Szkoły Podstawowej [...] w W. z [...] grudnia 2008 r. w sprawie skreślenia ich syna P. z listy uczniów szkoły. Jak sami wskazali w skardze z 29 grudnia 2008 r. nie skorzystali z prawa do odwołania od decyzji dyrektora szkoły: "(...) W imię dobra naszego syna – nie skorzystaliśmy jednak z tego prawa, gdyż po tak spektakularnym wyrzuceniu go z lekcji, trudno o korzystną atmosferę wokół niego. (...)". Gdyby natomiast skarżący wnieśli odwołanie zgodnie z błędnym pouczeniem zawartym w decyzji, to odwołanie takie zostałoby uznane za wniesione prawidłowo oraz w terminie, zgodnie z art. 112 kpa. Ponadto na podstawie art. 111 kpa strona w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji mogła zażądać jej sprostowania w zakresie zamieszczonego w decyzji pouczenia. Wobec powyższego organ nadzoru uznał, że zarzuty dotyczące naruszenia art. 61 kpa oraz art. 104 i art. 107 są niezasadne. Odnosząc się do zarzutu braku właściwego oznaczenia organu, organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 107 § 1 kpa decyzja powinna zawierać m.in. oznaczenie organu administracji publicznej. W przedmiotowej decyzji jest to [...] Kurator Oświaty i takie oznaczenie jest na decyzji [...] Kuratora Oświaty z [...] marca 2009 r. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego Minister stwierdził, że: - zarzut dotyczący błędnej wykładni art. 36 ust. 2 ustawy o systemie oświaty jest niezasadny ze względu na to, iż przepis ten dotyczy tylko szkół publicznych, natomiast funkcjonowanie szkół niepublicznych regulują przepisy rozdziału 8 ustawy o systemie oświaty. Organ nadzoru podkreślił, że dyrektor szkoły niepublicznej nie jest związany ograniczeniem, ustawowym wynikającym z art. 39 ust. 2a ustawy o systemie oświaty i może podjąć decyzję o skreśleniu dziecka z listy uczniów szkoły (art. 84 ust. 2 pkt 5 ustawy o systemie oświaty). - zarzut dotyczący naruszenia regulaminu szkoły i regulaminu działania rady pedagogicznej organ uznał za niezasadny. Szkoła niepubliczna działa na podstawie statutu nadanego przez osobę prowadzącą. Statut jest więc podstawowym dokumentem działalności szkoły publicznej. - zarzut dotyczący naruszenia zasad wynikających z rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej w sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów w szkołach publicznych nie jest zdaniem organu zasadny ze względu na to, iż wykonanie tego rozporządzenia nie jest przedmiotem wydanej decyzji dyrektora szkoły, ani decyzji kuratora oświaty. Minister Edukacji Narodowej stwierdził brak przesłanek określonych w art. 156 kpa do stwierdzenia nieważności decyzji z [...] grudnia 2008 r. w sprawie skreślenia z listy uczniów P. P. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli A. i R. P. Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i wszystkich wcześniejszych decyzji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili rażące naruszenie prawa procesowego poprzez: - błędną wykładnię zebranego w sprawie materiału dowodowego, - błędną wykładnię obowiązujących w sprawie przepisów prawa, w tym min. przepisów Kpa oraz rażące naruszenie art. 39 ust. 2 ustawy o systemie oświaty, oraz nadinterpretację innych przepisów tej ustawy, - naruszenie art. 10 kpa, poprzez pominięcie czynnego udziału strony w postępowaniu przed organem II instancji, - rażące naruszenie art. 7 kpa, poprzez pominiecie zasady kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem prawa w postępowaniu przed organem II instancji, rażące zignorowanie zasady prawdy obiektywnej, uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, - naruszenie art. 12 kpa– zasady szybkości postępowania, - rozstrzyganie wątpliwości wynikających z niniejszej sprawy, bez przeprowadzenia postępowania dowodowego. Skarżący podnieśli, że do zadań organu II instancji należy takie zbadanie sprawy, aby zarzuty i wątpliwości strony podnoszone we wniosku do organu I instancji jak i odwołaniu od decyzji tego organu zostały wyjaśnione. Tymczasem Minister jedynie powielił decyzję i uzasadnienie Kuratora bez przeprowadzenia postępowania dowodowego. Skarżący zarzucili naruszenie przepisów art. 70 Konstytucji RP stanowiącego o prawie do nauki oraz obowiązku nauki do 18 roku życia. Skarżący wskazali, że powoływany w decyzji statut szkoły nie jest samoistnym źródłem prawa i jest aktem funkcjonującym razem z ustawą o systemie oświaty oraz jej przepisami wykonawczymi, kartą nauczyciela, kodeksem cywilnym ,kpa i innymi aktami prawnymi. Zdaniem skarżących dyrektor szkoły niepublicznej złamał przysługujące mu uprawnienia i w rażący sposób przekroczył swoje kompetencje skreślając ich syna z listy uczniów. Skarżący przytoczyli treść § 102 i § 103 statutu szkoły i podnieśli, że to Rada Pedagogiczna jest organem odwoławczym od decyzji dyrektora szkoły w sprawie skreślenia z listy uczniów. W ocenie skarżących "wyrzucenie na bruk" ośmioletniego dziecka ze szkoły jest rażącym naruszeniem prawa, nawet w ramach tych kompetencji, które posiada dyrektor szkoły. Skarżący podnieśli, że decyzja dyrektora szkoły została wydana z rażącym naruszeniem prawa także dlatego, że zawiera: - błąd w pouczeniu i początku biegu terminu odwołania, - nieprawidłowe oznaczenie organu odwoławczego, - błędne dane identyfikacyjne dziecka, - błędne zastosowanie kwalifikacji z art. 39 ust. 2 ustawy o systemie oświaty, - brak rygoru natychmiastowej wykonalności. Zdaniem skarżących rażące naruszenie prawa polega także na dowolnym zakwalifikowaniu przez Kuratora ich pisma z 29 grudnia 2008 r. Wskazali, że odpowiedź organu na ich pismo jest wadliwą decyzją administracyjną. Skarżący podnieśli, że na skutek wydania decyzji z [...] grudnia 2009 r. ich 8 letni syn był przez kilka dni pozbawiony prawa do nauki, a rodzice musieli sami przenieść syna ze szkoły prywatnej do szkoły państwowej. Stanowi to w ocenie skarżących naruszenia art. 70 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Niniejsze postępowanie administracyjne dotyczyło stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej dyrektora szkoły niepublicznej w sprawie skreślenia z listy uczniów tej szkoły P. P. Bezsporne jest, że decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa procesowego, o czym niżej, lecz nie narusza ona prawa materialnego oraz nie jest dotknięta którąkolwiek z wad określonych enumeratywnie w art. 156 § 1 kpa. A tylko w przypadku ich ustalenia organ ma obowiązek stwierdzić nieważność decyzji, chyba że zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 156 § 2 kpa. Zważyć należy, że z uwagi na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 kpa), może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Z tego też powodu wykładnia tych przesłanek winna mieć charakter ścieśniający. Zgodnie z jednolicie utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa i doktryny, rażące naruszenie prawa polega na oczywistej sprzeczności treści decyzji z przepisem prawa, a naruszenie takie nie daje się pogodzić z porządkiem prawnym praworządnego państwa. Należy przede wszystkim podnieść, że w postępowaniu nadzorczym nie można rozpatrywać sprawy co do istoty. Inny jest bowiem cel postępowania zwykłego, a inny postępowania nadzorczego. W postępowaniu nadzorczym co do zasady organ nie prowadzi postępowania dowodowego w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy zakończonej kwestionowaną w postępowaniu nadzorczym decyzją, lecz bada wyłącznie, czy decyzja ta jest dotknięta którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Dlatego stawianie organowi nadzoru zarzutu błędnej wykładni zebranego w postępowaniu zwykłym materiału dowodowego, nie może być skuteczne. Jak wyżej zaznaczono, decyzja będąca przedmiotem postępowania nadzorczego zawiera wprawdzie wady procesowe, jednakże nie stanowią one o rażącym naruszeniu prawa, a tylko takie wady mogą być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Prawidłowo zatem organ nadzoru odmówił stwierdzenia jej nieważności oraz trafnie powołał orzecznictwo odnoszące się do oceny wadliwego wskazania podstawy prawnej w decyzji. Należy bowiem odróżnić sytuację braku podstaw materialnoprawnych do wydania decyzji o określonej treści, od sytuacji, gdy podstawy te istnieją, lecz w wyniku błędu organu nie zostały wskazane. W tym ostatnim przypadku jest to wadliwość działania organu, nie mająca jednak wpływu na kierunek rozstrzygnięcia sprawy. W podstawie prawnej decyzji Dyrektora Szkoły z [...] grudnia 2008 r., wprawdzie wskazany został przepis art. 39 ust. 2 ustawy o systemie oświaty, zamiast art. 84 ust 2 pkt 5 tej ustawy, to jednakże podstawa prawna do wydania decyzji w rzeczywistości istniała, tylko nie została prawidłowo powołana. Zważyć należy, że ustalone przez organ w postępowaniu zwykłym okoliczności faktyczne związane już tylko ze złym zachowaniem syna skarżących – P. P., a wynikające z akt administracyjnych sprawy (agresja wobec uczniów i nauczycieli, uderzenie nauczycielki w twarz po zwróceniu uczniowi uwagi, ugryzienie innego ucznia w ucho, nie kontrolowane ataki histerii), bez zaistnienia innych okoliczności faktycznych wskazanych w decyzji z [...] grudnia 2008 r., uzasadniały same przez się skreślenie z listy uczniów na podstawie przepisu art. 84 ust. 2 pkt 5 ustawy o systemie oświaty w związku z § 101 ust. 1 pkt 5 statutu szkoły. Natomiast powoływane w skardze przepisy § 102 i § 103 statutu nie były w sprawie stosowane, wobec czego nie można postawić organowi nadzoru zarzutu ich naruszenia. Analogicznie dotyczy to także zarzutu naruszenia przepisu art. 39 ust. 2 ustawy o systemie oświaty. Z kolei oczywista omyłka w decyzji Dyrektora Szkoły polegająca na błędnym wpisaniu roku urodzenia syna skarżących (2008 r. zamiast 2000 r.), nie może być nawet podstawą do uchylenia decyzji w trybie zwykłym, a tym bardziej stwierdzenia nieważności z tej przyczyny. Uchybienie to może być w każdym czasie sprostowane z urzędu lub na wniosek strony na podstawie art. 113 § 1 kpa. Natomiast błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania, stosownie do art. 112 kpa, nie może szkodzić stronie, lecz w rozpatrywanej sprawie taka sytuacja nie zaistniała. Wbrew bowiem twierdzeniom skarżących, od decyzji tej nie zostało złożone odwołanie (a tylko wtedy można byłoby złożyć wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania), lecz skarga powszechna z 29 grudnia 2008 r., z której w sposób nie budzący najmniejszej wątpliwości wynika zastrzeżenie, że od decyzji dyrektora szkoły skarżący nie wnoszą odwołania (ponadto odwołanie składa się za pośrednictwem organu I instancji, o czym skarżący zostali pouczeni w tyza zakresie prawidłowo). Nie można więc podzielić poglądu skarżących, że odpowiedź organu na tę skargę stanowi ułomną decyzję administracyjną. Natomiast prawidłowe jest stanowisko organów nadzoru, że oceniana w tym postępowaniu decyzja nie jest dotknięta innymi wadami, o jakich mowa w art. 156 § 1 kpa, a które organ badał z urzędu, bez względu na zarzuty strony. Nie można podzielić zarzutu skargi, że Minister Edukacji Narodowej: "powielił decyzję organu I instancji". W ocenie Sądu organ ten przeprowadził prawidłowo postępowanie odwoławcze oraz odniósł się do wszystkich istotnych kwestii koniecznych do rozpoznania sprawy. Zarzut naruszenia przez organ nadzoru przepisu art. 70 Konstytucji RP jest niezasadny. Decyzja nadzorcza nie ograniczyła prawa syna skarżącego do nauki. Twierdzenia skarżących, że na skutek skreślenia ich syna z listy uczniów przez kilka dni był on pozbawiony prawa do nauki wiąże się z wykonaniem decyzji z 2 grudnia 2008 r., i nie może być rozpatrywane w postępowaniu nadzorczym, którego przedmiotem jest legalność wydania decyzji, a nie jej wykonanie. Biorąc pod uwagę wszystkie wyżej podniesione okoliczności, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.).