VII SA/Wa 1485/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2010 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na rzecz skarżącego K. K. kwotę 460 zł (czterysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2008r. wystąpił do Starosty P. o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji K. K. do kierowania pojazdami, w związku z otrzymaniem 27 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Starosta P. decyzją z dnia [...] lipca 2008r. zatrzymał K. K. prawo jazdy kat. B do czasu zdania odpowiedniego do rodzaju uprawnienia egzaminu sprawdzającego. W uzasadnieniu decyzji podał, iż tej sprawie przesłanki do zatrzymania prawa jazdy zostały spełnione albowiem kierujący pojazdem przekroczył liczbę 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] września 2008r. nr [...] utrzymało w mocy powyższe rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał że w przedmiotowej sprawie bezsporne jest, iż w ciągu roku K. K. otrzymał 27 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego i wyjaśnił, że organ uprawniony do zatrzymania prawa jazdy nie prowadzi postępowania w celu weryfikacji lub ustalenia poprawności naliczenia punktów, jak również terminu, w jakim te punkty zostały wpisane do ewidencji, musi jedynie ocenić, czy kierowca rzeczywiście przekroczył 24 punkty. W niniejszej sprawie okoliczność ta została udokumentowana we wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] kwietnia 2008r. Organ drugiej instancji przyznał, że wprawdzie, wydane odwołującemu zaświadczenie z dnia 4 lipca 2007r. nie obejmowało punktów za wykroczenia z dnia 9 kwietnia 2007r. i z dnia 29 maja 2007r., gdyż zostały one wpisane do ewidencji z opóźnieniem, to jednak w jego ocenie obowiązkiem odwołującego jest kontrolowanie ilości zebranych punktów, o których informują funkcjonariusze Policji nakładający grzywnę w drodze mandatu karnego. W wyniku skargi sądowej, Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując oceny zasadności skargi uznał, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw i wyrokiem z dnia 26 lutego 2009r. sygn. akt VI SA/Wa 2537/08 skargę tę oddalił. Rozpatrujący sprawę w wyniku skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 lipca 2010r. sygn. akt I OSK 885/09 uchylił wyrok sądu I instancji, przekazując temu sądowi sprawę do ponownego rozpoznania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przy orzekaniu naruszony został art. 130 ust. 3 prawa o ruchu drogowym przez jego błędną wykładnię, bowiem przyjęto w świetle § 8 ust. 6 rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2002r., że fakt odbycia przez skarżącego szkolenia, nie spowodował zmniejszenia punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego chociaż stwierdzenia tego nie poprzedziła ocena zgodności tego przepisu rozporządzenia z ustawą i czy mieści się on w zakresie upoważnienia ustawowego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zestawienie tych dwóch norm wskazuje, że norma zawarta w § 8 ust. 6 rozporządzenia poszerza zakres wyłączenia określony w art. 130 ust. 3 zd. 2 ustawy. Niewyjaśniona została też kwestia czy odbycie przez skarżącego szkolenia dopiero w dniu 29 lipca 2008r. (po wydaniu decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy) uzasadniało odliczenie mu 6 punktów, a wówczas w chwili orzekania przez SKO liczba punktów wynosiłaby 21, stanowiąc o braku podstawy do zastosowania w tej sprawie art. 138 ust. 1 w związku z art. 135 ust. 1 g ustawy. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 108 z 2005r., poz. 908). Art. 130 ust. 1 ustawy stanowi, że policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Zgodnie z art. 130 ust. 3 p.r.d. kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1 może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy. W świetle § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236 poz. 1998 ze zm.) ewidencję prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych. Komendant Wojewódzki Policji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy w razie przekroczenia przez niego 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego (§ 7 ust. 1 pkt 2 cyt. rozporządzenia). W myśl § 8 ust. 6 powyższego rozporządzenia odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych wpisanych tymczasowo przekroczyła 24. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzygający obecnie sprawę stosownie do treści art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270) związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie ze wskazaniem sądu wyższej instancji, zestawienie normy zawartej w art. 130 ust. 3 ustawy zasadniczej z normą zawartą w § 8 ust. 6 rozporządzenia (gdzie obie dotyczą możliwości zmniejszenia przez kierowcę liczby punktów za naruszenie przepisów drogowych przez odbycie szkolenia) wskazuje, że norma zawarta w § 8 ust. 6 rozporządzenia poszerza zakres wyłączenia w określony w art. 130 ust. 3 ustawy. Zważywszy, że zawarte w art. 130 ust. 4 pkt 4 ustawy upoważnienie dla Ministra obejmuje wyłącznie liczbę punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia podzielić należy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zapis ust. 6 § 8 rozporządzenia wykracza poza granice upoważnienia ustawowego. W przedmiotowej sprawie zainteresowany kilkakrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego i jak wynika z wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], który stał się podstawą do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, liczba uzyskanych przez zainteresowanego w okresie 17 grudnia 2006r. do 4 lipca 2007r. punktów wynosiła 27. Wprawdzie w zaświadczeniu z dnia 4 lipca 2007r. błędnie wskazano wpis liczby 6 punktów, bo ewidencja miała wpisy prowadzone z opóźnieniem i nie uwzględniała wykroczeń z 9 kwietnia 2007r. (5 punktów), 29 maja 2007r. (2 punkty) i 4 lipca 2007r. (14 punktów), tym niemniej na datę 4 lipca 2007r. skarżący zgromadził w ewidencji liczbę punktów przekraczającą limit 24 punktów. Skarżący odbył szkolenie, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy, w dniu 29 lipca 2008r., co wynikało z dokumentu przedstawionego w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W takim stanie rzeczy, mając na uwadze zapis normy ustawowej z art. 130 ust. 3 w zw. z § 8 ust. 4 rozporządzenia koniecznym staje się wyjaśnienie przez organ kwestii, czy odbycie szkolenia przez zainteresowanego, dopiero w dacie 29 lipca 2008r. (po wydaniu przez organ I instancji decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy) uzasadniało odliczenie mu 6 punktów. To bowiem oznaczałoby, że w chwili orzekania przez organ odwoławczy liczba punktów wynosiłaby 21 a to byłaby sytuacja oznaczająca brak podstawy do zastosowania w niniejszej sprawie art. 138 § 1 w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 1 g ustawy zasadniczej. Konieczność przeprowadzenia rozważań w tym zakresie przez organ odwoławczy, który w myśl art. 138 kpa obowiązany jest ponownie rozpoznać sprawę w jej całokształcie, stanowi podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przy orzekaniu zastosowano art. 152 oraz art. 200 powołanej ustawy.