I SA/Gd 962/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Wojtynowska po rozpoznaniu w dniu 18 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.T. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu ze Skarbu Państwa kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Pismem z dnia 12 sierpnia 2010 r. T.T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 lipca 2010 r. odmawiające uwzględnienia wniosku strony o przesłuchanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. oraz osób prowadzących kontrolę w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na jej niedopuszczalność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Kontrolę działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne wyznacza art. 3 § 2 pkt 1 - 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a") zgodnie z którym obejmuje ona orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2) i postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3). Ponadto sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na inne niż wyżej wymienione akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4), pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego (pkt 4a), akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5), akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6), akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego (pkt 7) i bezczynność organów w przypadkach określonych w punkcie 1- 4a ( pkt 8). Podstawową przesłanką warunkującą zaskarżenie postanowienia wydanego w postępowaniu przed organami podatkowymi do sądu administracyjnego jest to, czy służy na nie zażalenie chyba, że postanowienie kończy postępowanie lub rozstrzyga sprawę co do istoty. Zgodnie z art. 236 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60, ze zm., dalej jako "Ordynacja podatkowa") na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. Tym samym katalog postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego, wydanych w postępowaniu prowadzonym - jak w sprawie niniejszej - na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej, jest zamknięty. Postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 lipca 2010 r. zostało wydane w trybie art. 188 oraz art. 216 Ordynacji podatkowej - w związku ze złożeniem przez stronę wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań. Nie ulega wątpliwości, że nie jest to postanowienie kończące postępowanie czy rozstrzygające sprawę co do istoty. Na postanowienie będące przedmiotem skargi w tej sprawie nie przysługuje zażalenie, o czym strona skarżąca prawidłowo została pouczona. Wniosek strony złożony w trakcie toczącego się już postępowania podatkowego, a więc w sprawie zawisłej przed organem, nie uruchomia nowego, odrębnego postępowania podatkowego. Tego rodzaju wniosek złożony w już toczącym się postępowaniu staje się kwestią procesową i winien być rozpatrzony na podstawie art. 216 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie niezaskarżalnego postanowienia. Jego prawidłowość może być natomiast skontrolowana w ramach postępowania odwoławczego od decyzji kończącej postępowanie w sprawie, w niniejszej sprawie będzie to decyzja z dnia 1 września 2010 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji. Z powyższego wynika, że skarga na powyższe postanowienie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji. Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy orzeczono o zwrocie uiszczonego wpisu sądowego.