II OZ 1317/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 października 2010 r., sygn. II SA/Lu 631/10 o oddaleniu wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak: [...] w przedmiocie wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości w celu wykonania robót budowlanych postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 18 października 2010 r., sygn. akt II SA/Lu 631/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Lubelskiego z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak: [...] w przedmiocie wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości w celu wykonania robót budowlanych. W uzasadnieniu Sąd przytoczył przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), wskazał na normę art. 61 § 3 P.p.s.a. i podniósł, że skarżąca nie wykazała żadnych podstaw uzasadniających wystąpienie przesłanek, od których zależy wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W szczególności za taką okoliczność nie można uznać wszczętego z jej inicjatywy postępowania o rozgraniczenie nieruchomości. W tej sytuacji brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła A. R. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że D. C. już weszła na jej nieruchomość i trwają roboty objęte zaskarżoną decyzją. Ponadto wskazała na nieprawidłowości przy ich wykonaniu oraz podniosła kwestię wyrządzania szkód na jej nieruchomości przez wody opadowe spływające z nieruchomości będącej własnością D. C. W piśmie z dnia 19 listopada 2010 r. (data wpływu do sądu), stanowiącym uzupełnienie argumentów wniesionego zażalenia, A. R. wskazała, że aktualnie D. C. podniosła teren wokół swojego domu o około 50 cm ze spadem w kierunku jej działki i zdemontowała rury spustowe. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z treści art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu ani czynności. Od powyższej zasady są wyjątki. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu skargi sądowi, sąd może, na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, za wyjątkiem wskazanym w tym przepisie. Z dyspozycji wyżej przytoczonego przepisu wynika, że przesłanką warunkującą wstrzymanie wydanej decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym obowiązek wykazania tych okoliczności spoczywa na wnioskodawcy. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie prawidłowo oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, albowiem skarżąca nie wykazała, że w razie wykonania decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rację ma Sąd I instancji, iż okolicznością taką nie jest wszczęcie postępowania o rozgraniczenie. Również wskazywane przez skarżącą w treści zażalenia i jego uzupełnieniu z dnia 19 listopada 2010 r. (prezentata) argumenty dotyczące przebiegu prac na jej gruncie nie pozwalają na stwierdzenie, że niewstrzymanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki czy niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Nadto organ nakazał inwestorce po zakończeniu robót przywrócenie stanu poprzedniego na nieruchomości i nałożył na nią obowiązek ewentualnego naprawienia wyrządzonych szkód. Ponadto wskazać należy, że zarówno na datę wydania orzeczenia przez Sąd I instancji jak i w dacie rozpoznawania zażalenia, decyzja ta była już niewykonalna. Zwrócić bowiem należy uwagę, że organ określił termin w jakim mają być wykonane wskazane prace (od dnia 2 września do dnia 18 września 2010 r.). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. w zw. z art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.