VII SA/Wa 48/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2010 r. sprawy ze skargi Z.S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Z.S. kwotę 470 (czterysta siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. znak [...] wydaną na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 ze zm. - zwanej dalej k.p.a.) w zw. z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) - po rozpatrzeniu wniosku Z.S. i T.M. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2004 r, nr [...], zmieniającej decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] grudnia 2001 r., nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę domu mieszkalnego jednorodzinnego, budynku gospodarczego, przyłącza energetycznego - wlz, zbiornika na ścieki wraz z przyłączem kanalizacyjnym, wchodzących w skład projektowanego gospodarstwa rolnego w [...] na działce nr [...],[...], gmina [...], przeniesioną następnie decyzją Starosty Powiatu [...] z dnia [...] października 2003 r. nr [...] na nowego inwestora M.S. - stwierdził nieważność decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2004 r., nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że na dzień wydawania decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2004r, nr [...], na terenie objętym planowaną inwestycją - działce nr [...], we wsi [...], gmina [...], nie obowiązywały jeszcze ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego we wsi [...], podjętego uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] czerwca 2004r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego we wsi [...] (Dz. Urzędowy Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2004r, Nr [...], poz. [...]). Jak wynika z § 15 powyższej uchwały wchodziła ona w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] - tj. w dniu 27 sierpnia 2004r., a zatem po wydaniu decyzji z dnia [...] lipca 2004r. W tych okolicznościach inwestor powinien dysponować decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydaną na jego rzecz oraz obejmującą zakres planowanej inwestycji. W aktach sprawy znajduje się zaś jedynie decyzja Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] lipca 2001 r. o warunkach zabudowy wydana na rzecz G.B. Wobec tego, że w aktach sprawy nie ma decyzji o warunkach zabudowy na inwestora M.S., a dodatkowo wniosek o zmianę pozwolenia na budowę został złożony w dniu 2 lipca 2004 r., tj. po upływie terminu ważności (31 maja 2003 r.) wymienionej decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] lipca 2001 r., organ stwierdził, że decyzja Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2004r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania M.S. i G.B., decyzją z dnia [...] października 2009 r. znak [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2004 r., nr [...]. Organ odwoławczy wskazał, że w momencie wydawania decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2004r., nr [...], obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wsi Smolec, gm. [...] uchwalony uchwałą Rady Miejskiej w [...] w dniu [...] grudnia 1996r., nr [...] (Dz. Urzędowy Województwa [...] z dnia [...] lutego 1997r., Nr [...], poz. [...]). Ustalenia powyższego aktu zostały zmienione uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] czerwca 2004r, nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego we wsi [...] (Dz. Urzędowy Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2004r., Nr [...], poz. [...]). Jak wynika z § 15 powyższej uchwały wchodziła ona w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] - tj. w dniu 27 sierpnia 2004r. Z tą też datą utraciły moc obowiązujące zapisy miejscowego planu zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] grudnia 1996r. Oznacza to, że w dniu 22 lipca 2004r., nieruchomość, na której realizowana była sporna inwestycja objęta była postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 1996 r, co zwalniało inwestora od obowiązku uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ II instancji podał, że z projektu zamiennego zatwierdzonego w/w decyzją Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2004r, nie wynika, aby sporna inwestycja naruszała ustalenia powyższego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...] z dnia [...] grudnia 1996r. Paragraf 4 ust. 5 w/w planu określił: linie zabudowy 6m od linii rozgraniczających dróg; dopuszczalną wysokość zabudowy mieszkaniowej 1-3 kondygnacyjną z ewentualną realizacją ostatniej kondygnacji na poddaszu; kształt dachu stromy. Organ stwierdził że decyzja z dnia 22 lipca 2004r. zatwierdziła dopuszczalny w świetle ww. planu projekt budowlany przewidujący realizację budynku parterowego, posiadającego stromy dach, znajdującego się w odległości 15m od północnej granicy działki, rozgraniczającej działkę inwestycyjną od drogi. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że weryfikowana decyzja Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2004r, nr [...], nie narusza również w sposób rażący innych przepisów prawa budowlanego, nie jest dotknięta żadną z pozostałych przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009 r. złożyła Z.S. wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. -poprzez jego błędne niezastosowanie, gdyż decyzja Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2004r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 4 w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, art. 7 k.p.a. w zw. z art. 138 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez niedopuszczenie i nieprzeprowadzenie dowodu z mapy, projektów, ortofotomapy, art. 10 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań przed wydaniem decyzji. Skarżąca podniosła, że organ nie rozważył udokumentowanej okoliczności wybudowania inwestycji jeszcze przed wydaniem decyzji kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do uregulowania art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria oceny prawidłowości decyzji, stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem prawa i podlega uchyleniu. Postępowanie nieważnościowe prowadzone na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. jest nadzwyczajnym trybem postępowania, i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, umożliwiający wzruszenie decyzji ostatecznych. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygniecie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji pod kątem wad kwalifikowanych wskazanych w przepisie art. 156 § 1 pkt 1 - 7 k.p.a. . Wskazać należy, że w niniejszej sprawie postępowanie nieważnościowe wszczęte zostało z wniosku Z.S. i S.M. Dochodzący stwierdzenia nieważności wskazywali na to, że decyzja kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym zapadła z naruszeniem § 271 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.). Podkreślić należy ponadto, że jeszcze wcześniej pismem z dnia 7 stycznia 2008 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] (znak [...]) zwrócił się do Wojewody [...] o 'sprawdzenie prawidłowości' decyzji Starosty Powiatu [...] z [...] lipca 2004r. nr [...], wskazując, że w 'projekcie' naruszone zostały przepisy § 271 ww. rozporządzenia - przepisu znajdującego się w rozdziale o usytuowaniu budynków ze względu na bezpieczeństwo pożarowe (§ 271 pkt 8 ww. rozporządzenia: najmniejszą odległość budynków ZL, PM, IN od granicy lasu należy przyjmować, jak odległość ścian tych budynków od ściany budynku ZL z przekryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień). Zdaniem Sądu, w świetle powyższych okoliczności, organ drugiej instancji w zaskarżonej decyzji, z naruszeniem art. 77 § 3 i 107 k.p.a., nie odniósł się do zgodności przedmiotowego projektu budowlanego z § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm. ) To uchybienie musiało skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę ponownie organ będzie miał na uwadze ww. wskazania Sądu. Ponadto organ rozważy zarzuty i okoliczności podnoszone w skardze. Zbada to, czy inwestor wzniósł obiekty stanowiące przedmiot inwestycji w formie przewidzianej w zamiennym projekcie budowlanym przed wydaniem decyzji, która ten projekt zatwierdzała Mając na uwadze powyższą argumentację Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji, w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit c, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).