II OZ 221/11

Dnia 30 marca 2011 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2011 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 lutego 2011 roku sygn. akt II SA/Łd 900/10 o odmowie przyznania K.S. prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K.S. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] czerwca 2010 roku Nr [...] znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 4 lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił K.S. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] czerwca 2010 r. w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że we wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych oraz z oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym skarżący nie opisał zarówno stanu rodzinnego, ani też nie podał jakichkolwiek składników swojego majątku, jak również wysokości osiąganych dochodów. Oświadczył natomiast, że stać go na pokrycie kosztów postępowania, uważa jednak, że skoro składa skargę nie w prywatnym celu, ale w społecznym, to zasady współżycia społecznego pozwalają Sądowi na zwolnienie go z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania. Sąd I instancji podkreślił, że skoro skarżącego stać na pokrycie kosztów sądowych, to tym samym wyłącza to możliwość zadośćuczynienia żądaniu zawartemu we wniosku o przyznanie prawa pomocy. O konieczności ponoszenia kosztów postępowania sądowego nie decyduje bowiem cel złożenia skargi, czy też subiektywne przekonanie o zasadności roszczeń strony. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący. Podkreślił, że działa w interesie społecznym, a Sąd nie uwzględnił specyfiki sprawy dotyczącej ochrony zabytku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje: 1) w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania; 2) w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Analiza powyższych przepisów nie pozostawia wątpliwości, że jedyną przesłanką przyznania prawa pomocy jest sytuacja finansowa strony, która uniemożliwia jej partycypowanie w kosztach prowadzonego postępowania sądowego. Żadnych innych przesłanek sąd administracyjny nie może brać na uwagę, ponieważ nie znajdują one oparcia w przepisach ustawy. Stąd też przekonanie skarżącego, że działa w interesie społecznym nie mogło uzasadniać przyznania prawa pomocy. Jednocześnie skarżący wskazał, że stać go na uiszczenie należnych opłat. Stąd też Sąd I instancji zasadnie uznał, że brak jest podstaw do zwolnienia skarżącego z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Z tych też względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.