I SA/Wa 530/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska (spr.) WSA Emilia Lewandowska Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2010 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w W. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji uwłaszczeniowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżącego [...] S.A. w W. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją nr [...] z [...] stycznia 2010 r. Minister Infrastruktury, po rozpatrzeniu wniosku P. [...] w W. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury z [...] czerwca 2009 r. nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 1994 r. nr [...] dotyczącej uwłaszczenia przedsiębiorstwa państwowego – [...] w B. działkami nr [...], w części odnoszącej się do dawnej parceli nr [...] o pow. [...] ha, która weszła w skład działki nr [...], ujętej w decyzji uwłaszczeniowej, utrzymał w mocy decyzję z [...] czerwca 2009 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że Wojewoda [...], działając na podstawie art. 2 ust. 1, 2, 3, i 9 ustawy z 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464 ze zm.),§ 3 i § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 marca 1993 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. Nr 23, poz. 97) oraz art. 40 ust.3, art. 41 ust. 1 i art. 43 ust. 1 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości ( Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 ), decyzją z [...] czerwca 1994 r. nr [...] stwierdził nabycie z dniem 5 grudnia 1990 r. przez przedsiębiorstwo państwowe pod nazwą [...] w B. prawa użytkowania wieczystego gruntów położonych w K., oznaczonych jako działki nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha, zapisanych w księdze wieczystej KW Nr [...] oraz stwierdził nabycie prawa własności budynków i urządzeń znajdujących się na tym gruncie, w tym w części odpłatnie. Pismem z 2 lipca 2008 r. [...] Sp. z o. o. w P. wystąpiła o stwierdzenie nieważności decyzji uwłaszczeniowej. Minister Infrastruktury, decyzją z [...] czerwca 2009 r. stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 1994 r. dotyczącej uwłaszczenia przedsiębiorstwa państwowego [...] w B. działkami nr [...], w części odnoszącej się do dawnej parceli nr [...] o pow. [...] ha, która weszła w skład działki nr [...], ujętej w decyzji uwłaszczeniowej. [...] S.A., wnioskiem z 27 lipca 2009 r., wystąpiły o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z [...] czerwca 2009 r. podnosząc, że narusza ona podstawowe zasady postępowania administracyjnego, w tym zasadę zaufania do organów państwa ( art. 8 kpa ),zasadę trwałości decyzji ( art. 16 § 1 kpa ), a także narusza interes prawny [...] S.A. Ponadto w piśmie z 8 września 2009 r. wnioskodawca podniósł, że decyzja Ministra Infrastruktury jest nieprecyzyjna i nie wynika z niej, które punkty decyzji Wojewody [...] zostały uznane za nieważne, nie zostało należycie udokumentowane, że dawna parcela nr [...] aktualnie wchodzi w skład działki nr [...], powstałej z działki nr [...] oraz nie wykazano następstwa prawnego [...] Sp. z o.o. w P. po [...] Sp. z o. o. K. Rozpatrując ponownie sprawę Minister Infrastruktury wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1-2 ustawy z 29 września 1990 r. ustawodawca uwłaszczył z dniem 5 grudnia 1990 r. państwowe i komunalne osoby prawne, jeżeli posiadały w zarządzie grunt stanowiący własność Skarbu Państwa lub gminy. Uwłaszczenie nie narusza praw osób trzecich. Brak którejkolwiek z przesłanek oznaczał, że uwłaszczenie nie mogło nastąpić. Z akt sprawy wynika, że orzeczeniem Nr [...] z [...] maja 1948 r. ( ogłoszonym w MP Nr [...] z dnia [...] czerwca 1948 r.) o przejściu przedsiębiorstw na własność Państwa, Minister Przemysłu i Handlu przejął na własność Państwa m. in. przedsiębiorstwo pod nazwą "[...]". Następnie Minister Przemysłu Spożywczego i Skupu orzeczeniem z [...] kwietnia 1961 r. ustalił składniki majątkowe znacjonalizowanego przedsiębiorstwa "[...]" oraz zatwierdził protokół zdawczo-odbiorczy tego przedsiębiorstwa z 20 października 1949 r., ze zmianami wprowadzonymi dodatkowymi protokołami z 20 lutego 1951 r., 20 kwietnia 1951 r. i 13 października 1960 r. Powyższym protokołem były objęte: młyn gospodarczy, młyn handlowy i tartak, położone na nieruchomościach uregulowanych w księdze wieczystej K., Tom XXIII wykaz L.[...], oznaczonych jako parcele nr [...]. Minister Gospodarki decyzją z [...] marca 2007 r. nr [...] stwierdził nieważność orzeczenia nr [...] Ministra Przemysłu i Handlu z [...] maja 1948 r. o przejęciu przedsiębiorstw na własność Państwa, w części dotyczącej przedsiębiorstwa pn. "[...]" – w zakresie młyna gospodarczego i tartaku wchodzących w skład opisanego wyżej przedsiębiorstwa, które były położone na dawnej parceli nr [...], zaś Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z [...] stycznia 2008 r. nr [...] stwierdził nieważność orzeczenia Ministra Przemysłu Spożywczego i Skupu z [...] kwietnia 1961 r. – w części dotyczącej młyna gospodarczego oraz tartaku, wchodzących w skład opisanego wyżej przedsiębiorstwa, które były położone na dawnej parceli nr [...]. W ocenie organu nadzoru mając na uwadze powyższe decyzje Ministra Gospodarki i Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi należy stwierdzić, że dawna parcela [...], obejmująca młyn gospodarczy oraz tartak, nigdy nie stała się własnością Skarbu Państwa. Przesłanka uwłaszczenia z art. 2 ustawy z 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości, nie została więc spełniona. Organ podniósł, że z analizy akt sprawy wynika, iż uwłaszczone przedsiębiorstwo pn. "[...]", stanowiło kompleks kilku zakładów (młyn handlowy, młyn gospodarczy, tartak i cegielnia), należących do [...]. Błędne ustalenia spowodowały, iż w wykazie przedsiębiorstw przejmowanych na własność państwa ogłoszonym w Pomorskim Dzienniku Wojewódzkim Nr [...], poz.[...] z [...] listopada 1946 r., ww. przedsiębiorstwa zostały potraktowane jako jedno przedsiębiorstwo tj. "[...]". [...] pomimo uwłaszczenia jej majątku nie została nigdy wykreślona z rejestru handlowego. Z powodu braku organów w jej imieniu działał kurator- Z. N., ustanowiony na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w B. z [...] lutego 1999 r. sygn. akt [...], obecnie zaś, po wpisie [...] w P. do Krajowego Rejestru Sądowego pod Nr [...] (będącej następcą prawnym [...]), prawo do reprezentacji przysługuje zarządowi. Podnoszony przez wnioskodawcę zarzut braku następstwa prawnego [...] w P. po [...] organ nadzoru uznał za bezzasadny, bowiem jest to ten sam podmiot, a zmianie uległa jedynie jego siedziba. Z odpisu księgi gruntowej wydanego przez Sąd Rejonowy w B. z [...] maja 2005 r. wynika, że przedmiotowa nieruchomość nr [...], uregulowana w księdze gruntowej [...], została w dniu 28 sierpnia 1944 r. przeniesiona do księgi gruntowej K. tom [...] wykaz [...]. W dniu 26 lutego 1951 r. unieważniono powyższe przeniesienie i ponownie przeniesiono tę nieruchomość do księgi [...], zaś księga gruntowa [...] została zamknięta. Organ nadzoru wyjaśnił, iż z pisma Sądu Rejonowego w B. z [...] czerwca 2006 r. Dz. Odp. [...] wynika, że księga gruntowa [...] zaginęła lub uległa zniszczeniu, a jej kontynuacją jest, założona 14 kwietnia 1972 r., księga wieczysta o numerze [...]. Z odpisu zupełnego powyższej księgi wynika, że działki nr [...] o łącznej pow. [..] ha zostały odłączone i zapisane w księdze wieczystej nr [...]. Organ wskazał, iż geodeta powiatowy – Dyrektor Wydziału Geodezji, Kartografii i Nieruchomości w piśmie z 9 lutego 2009 r. wyjaśnił, że działka nr [...] o pow. [..] ha weszła w skład działki [...] o pow. [...] ha, z której w wyniku podziału, zatwierdzonego decyzją Burmistrza K. z [...] maja 1994 r. nr [...], powstała m.in. działka [...] o pow. [...] ha. Działka nr [...] uległa podziałowi m.in. na działkę nr [...] o pow. [...], która obejmuje całą dawną działkę [...]. Powyższe zmiany wynikają ponadto z dołączonych do akt sprawy wykazów zmian gruntowych wraz z mapami ewidencyjnymi, jak również wyrysów z ewidencji gruntów. Na podstawie decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w B. z dnia [...] października 1986 r. działka nr [...] (z której powstały działki nr [...]), pozostawała w zarządzie [...] w B. Zarządzeniem Nr [...] Wojewody [...] z [...] listopada 1990 r. w sprawie podziału i zmiany nazwy przedsiębiorstwa państwowego z dniem 1 stycznia 1991 r. dokonano podziału przedsiębiorstwa państwowego pn. [...] w B., wydzielając z tego przedsiębiorstwa obiekty dotychczasowego [...] i tworząc nowe przedsiębiorstwo pn. [...] w K. oraz zmieniając dotychczasową nazwę [...] w B. na [...] w B. Aktem notarialnym z [...] grudnia 1994 r. Rep. A [...] przedsiębiorstwo państwowe pn. [...] w B. przekształcono w jednoosobową spółkę akcyjną Skarbu Państwa pod nazwą [...] w B. Spółka Akcyjna, która następnie zmieniła nazwę na [...] Spółka Akcyjna [...]. Aktualnie Spółka ta funkcjonuje pod nazwą [...] z siedzibą w W. i jest następcą prawnym jednostki uwłaszczonej. Organ nadzoru wskazał, iż z akt nie wynika, aby prawa rzeczowe uzyskane przez [...] w B. na podstawie decyzji uwłaszczeniowej z [...] czerwca1994 r. do działki nr [...], z której powstała działka nr [...], a w skład której weszła dawna parcela nr [...], były przedmiotem zbycia na rzecz osób trzecich. Nie było więc przeszkód do stwierdzenia przez Ministra Infrastruktury nieważności decyzji uwłaszczeniowej, w tej części. Odnosząc się zaś do zarzutów podniesionych przez stronę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ stwierdził, że w swojej decyzji z [...] czerwca 2009 r. odniósł się do całej decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 1994 r., lecz w zakresie dotyczącym działki nr [...], bowiem wyłącznie ta działka obejmowała dawną parcelę nr [...]. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyły [...] w W. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji z [...] czerwca 2009 r. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w dacie wydania kontrolowanej w postępowaniu nadzorczym decyzji uwłaszczeniowej spełnione były przesłanki do uwłaszczenia. Właścicielem działek był Skarb Państwa a działki pozostawały w zarządzie [...] w B., na podstawie decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w B. z [...] października 1986 r. Decyzję tę wydał organ do tego uprawniony. Skarżący zarzucił, że zarówno z decyzji Ministra Infrastruktury z [...] stycznia 2010 r., jak i poprzedzającej ją decyzji z [...] czerwca 2009 r. nie wynika, które konkretnie punkty decyzji uwłaszczeniowej są nieważne. Jeśli nawet przyjąć, jak twierdzi to Minister Infrastruktury, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że odniósł się do całej decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 1994 r., lecz w zakresie dotyczącym działki nr [...], bowiem wyłącznie ta działka obejmowała dawną parcelę [...], to w ocenie skarżącego założenie takie pozwala jedynie na wyciągnięcie wniosku, że wydający decyzję Minister odniósł się tylko do punktu pierwszego decyzji uwłaszczeniowej. Skarżący zarzucił, że organ nadzoru nie odniósł się do pozostałych punktów decyzji uwłaszczeniowej. Nadal nierozstrzygnięta jest sprawa odpłatnego i nieodpłatnego nabycia własności budynków i urządzeń wybudowanych ze środków własnych i odpłatnego nabycia własności budynków i urządzeń niewybudowanych ze środków własnych. Decyzja Ministra Infrastruktury, w ogóle nie rozstrzyga tych kwestii. Skarżący podniósł, że decyzja z [...] czerwca 2009 r. jest mało precyzyjna, ponieważ nie określa ona w sposób konkretny, których z punktów decyzji uwłaszczeniowej stwierdzono nieważność i w jakim zakresie. Bez rozstrzygnięć w tej materii, kłopotliwe będzie dokonanie zwrotu nieruchomości, czy też zapłata odszkodowania na rzecz [...]. Tym samym, zdaniem skarżącego naruszony został art. 107 kpa. Skarżący podał, że wezwaniem przedsądowym z 7.03.2008 r., pełnomocnik [...] wystąpił do skarżącego z żądaniem wydania między innymi działki [...] (KW Nr [...]) albo niezwłocznej zapłaty na rzecz reprezentowanej przez niego Spółki odszkodowania z tytułu szkody rzeczywistej i utraconych korzyści, poniesionych w wyniku bezprawnego przejęcia nieruchomości oraz ruchomości, wchodzących w skład przedsiębiorstwa [...] w K. w zakresie młyna gospodarczego, wchodzącego w skład [...] oraz budynków i budowli, według stanu na dzień 20.10.1949 r. W wezwaniu tym wskazana została między innymi cała działka [...] mająca powierzchnię [...] ha. Wprawdzie z uzasadnienia decyzji Ministra Infrastruktury z [...] czerwca 2009 r. wynika, że działka ta powstała w wyniku podziału działki nr [...] o pow. [...] ha ujętej w decyzji uwłaszczeniowej i w skład tej działki weszła dawna parcela nr [...]o pow. [...] ha, mimo jednak takich ustaleń [...] żąda wydania lub zapłaty za działkę o numerze nieprzywołanym w decyzji uwłaszczeniowej i o powierzchni znacznie większej niż wynika to z decyzji Ministra Infrastruktury. Skoro odczytując wszystkie wydane decyzje [...] w swoich żądaniach wskazuje inne, niż określono w decyzjach działki, to zdaniem skarżącego potwierdza to jego stanowisko, że decyzja Ministra Infrastruktury jest nieprecyzyjna. Skarżący zarzucił, iż zaskarżona decyzja oraz decyzja poprzedzająca naruszają podstawowe zasady postępowania administracyjnego, w tym zasadę zaufania do organów Państwa (art. 8 kpa), zasadę trwałości decyzji (art. 16 § 1 kpa). Skarżący zarzucił, iż zaskarżona decyzja narusza jego interes. Pozbawienie prawa do gruntu i znajdujących się na nim budynków i urządzeń, sprawi nie tylko uszczuplenie majątku skarżącego ale także powoduje brak możliwości funkcjonowania zakładu, który znajduje się między innymi na tym gruncie. Ponadto spowoduje szkody wynikające między innymi z faktu odpłatnego nabycia, według decyzji uwłaszczeniowej, własności budynków i urządzeń, poniesionych nakładów oraz narazi skarżącego na zapłatę odszkodowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty można podzielić. Niewątpliwie zgodzić się należy z argumentacją organu nadzoru, że w sytuacji gdy została stwierdzona nieważność orzeczeń o ustanowieniu przymusowego zarządu państwowego nad przedsiębiorstwem [...] w K. o przejęciu na własność Państwa przedsiębiorstwa [...] w K. – w zakresie młyna gospodarczego i tartaku, położonych na parceli nr [...] oraz w sprawie zatwierdzenia protokołów zdawczo odbiorczych i ustalenia składników znacjonalizowanego przedsiębiorstwa o którym mowa wyżej i zakresie wyżej wskazanym, to Skarb Państwa nie był w dniu 5 grudnia 1990 r. właścicielem nieruchomości oznaczonej jako parcela nr [...]. Z tej przyczyny chybiony jest zarzut skargi, że w dacie wydania decyzji uwłaszczeniowej spełnione były przesłanki do uwłaszczenia tą nieruchomością. W dacie miarodajnej dla wydania decyzji uwłaszczeniowej przedmiotowa działka nie była bowiem własnością Skarbu Państwa lub gminy. Ponadto decyzje nadzorcze mają moc wsteczną (skutek ex tunc), a więc Skarb Państwa nigdy nie stał się właścicielem tej działki. Nadal stanowiła ona własność spółki [...] w K. i nie mogła podlegać uwłaszczeniu. Prawidłowe więc jest stanowisko organu nadzoru, że decyzja uwłaszczeniowa z [...] czerwca 1994 r. w zakresie dotyczącym uwłaszczenia przedsiębiorstwa państwowego – [...] w B. działką nr [...], została wydana z rażącym naruszeniem art. 2 ustawy z 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Zgodnie z treścią tego przepisu, uwłaszczenie możliwe było jedynie na gruncie stanowiącym własność Skarbu Państwa lub gminy. Skoro decyzja uwłaszczeniowa w części dotyczącej uwłaszczenia dawną parcelą nr [...] rażąco naruszała prawo, to bez znaczenia są podnoszone w skardze zarzuty co do poniesionych przez skarżącego nakładów, uszczuplenia jego majątku, utrudnień lub niemożności funkcjonowania zakładu skarżącego i ewentualnych roszczeń odszkodowawczych. Kwestie te pozostają wszakże poza zakresem postępowania nadzorczego, gdyż jego przedmiotem jest decyzja uwłaszczeniowa wydana w postępowaniu zwykłym oraz ocena przesłanek z art. 156 § 2 k.p.a. Jednakże prawidłowość kierunku rozstrzygnięcia, tj. stwierdzenie nieważności decyzji uwłaszczeniowej w części odnoszącej się do parceli nr [...], nie oznacza prawidłowości zakresu rozstrzygnięcia, który to zakres w niniejszej sprawie, jest wadliwy. Dlatego zasadne są zarzuty skargi dotyczące braku precyzji zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej oraz nie objęcie rozstrzygnięciem wszystkich punktów osnowy decyzji uwłaszczeniowej. Jak wynika z decyzji z [...] czerwca 2009 r., utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją, Minister Infrastruktury stwierdził nieważność decyzji uwłaszczeniowej z [...] czerwca 1994 r. :"w części odnoszącej się do dawnej parceli nr [...] o pow. [...] ha, która weszła w skład działki nr [...], ujętej w decyzji uwłaszczeniowej". Organ wyjaśnił w uzasadnieniu tej decyzji (co znajduje potwierdzenie w aktach administracyjnych), że parcela nr [...], na której był położony młyn gospodarczy i tartak , w 1960 r. , kiedy to była zakładana ewidencja gruntów, weszła w skład działki nr [...]. Jednakże działka nr [...] została podzielona na działki nr [...] i nr [...]. Z kolei działka nr [...]o pow. [...] ha została podzielona na działki nr [...] i nr [...]. Dawna parcela wchodzi obecnie w skład działki nr [...], która ma powierzchnię [...] ha. Przy czym z zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej, nie wynika jakie jest usytuowanie dawnej parceli nr [...] na obecnej działce nr [...]. Należy tu stwierdzić, że są to działki o różnych powierzchniach. Dawna parcela nr [...] jest ponad trzykrotnie mniejsza od działki nr [...], a tym bardziej od działki nr [...], co do której rozstrzyga decyzja uwłaszczeniowa. Również z decyzji nadzorczych nie wynika, czy teren odpowiadający dawnej parceli nr [...] jest obecnie zabudowany i jakimi budynkami i urządzeniami oraz czy były to budynki i urządzenia nabyte odpłatnie czy nieodpłatnie przez podmiot uwłaszczony. Tymczasem te kwestie rozstrzyga decyzja uwłaszczeniowa; z tego chociażby względu nie mogły one zostać pominięte w osnowie decyzji nadzorczej. Zważyć należy, że osnowa każdej decyzji (w tym także nadzorczej stwierdzającej nieważność decyzji w części) powinna być jasna, nie pozostawiać wątpliwości i nadawać się do wykonania. Brak skonkretyzowania położenia dawnej działki nr [...] w stosunku do działki nr [...], poprzez nie sprecyzowanie jej granic na dawnej działce nr [...], a obecnie działce nr [...], doprowadziło do takiego stanu, że nie wiadomo co do której części obecnej działki nr [...] skarżącemu przysługuje tytuł prawny, a która część jest własnością [...] w P. Wbrew stanowisku organu nadzoru, wątpliwości tych nie wyjaśnia powołane przez organ pismo geodety Starostwa Powiatowego w B. z 9 lutego 2009 r. , gdyż z jego treści wynikają jedynie zmiany ewidencyjne działek i ich nowe powierzchnie. Zatem konieczne było oznaczenie na mapie obecnej działki nr [...] granic dawnej parceli nr [...] i odniesienie się do oznaczenia działki na tej mapie w osnowie decyzji ze wskazaniem, czy działka stanowiąca dawną parcelę nr [...] jest zabudowana , a jeżeli tak to jakimi budynkami i urządzeniami. Organ nie rozstrzygnął co do pozostałych punktów decyzji uwłaszczeniowej. Wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczył "całej" decyzji. Skoro organ uznał, że decyzja uwłaszczeniowa jedynie w części rażąco narusza prawo to pozostałym zakresie obowiązany był odmówić stwierdzenia jej nieważności i wyjaśnić powody takiego rozstrzygnięcia. Z wyżej podanych przyczyn wynika, że organ nadzoru naruszył przepisy art. 7, 77 § 1, 80 i art. 107 § 1 k.p.a., w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji na zakres osnowy decyzji wydanej w postępowaniu o stwierdzenie nieważności. Ponownie rozpoznając sprawę organ przeprowadzi postępowanie z uwzględnieniem wskazań zawartych w niniejszym uzasadnieniu. Mając na uwadze wszystkie wyżej podane okoliczności - z mocy art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) oraz 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach sądowych orzeczono na podstawia art. 200 tej ustawy.