II SA/Sz 713/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.),, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 października 2010 r. sprawy ze skargi Polskiej Telefonii Cyfrowej na decyzję Wojewody z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Decyzją z dnia [...] r., Nr [...] po ponownym dokonaniu analizy wniosku i przedłożonego projektu budowlanego, Starosta odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej sieci [...] o numerze [...] na dz. Nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w [...], o co wystąpił operator sieci – Spółka A. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ powołał się na § [...] pkt [...] miejscowego planu zagospodarowanie przestrzennego (mpzp) zgodnie z którym w zakresie stacji bazowych telefonii komórkowej utrzymuje się istniejące ich lokalizacje; dopuszcza się realizację nowych stacji bazowych w ramach terenów produkcyjnych, usługowo produkcyjnych, infrastruktury technicznej, usług publicznych i terenów rolnych; zakazuje się realizacji stacji bazowych na wieżach technicznych w ramach terenów chronionych (istniejących i projektowanych) przyrodniczych i kulturowych, w szczególności w strefach [...], [...], [...] w strefie ochrony konserwatorskiej oraz w strefie centralnej miasta. Wniosek inwestora obejmuje budowę wieży kratowej o wysokości [...] m, posadowienie kontenera technologicznego i doprowadzenie zasilania na terenie funkcjonalnym oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (mpzp) symbolem [...]. W rozdziale [...] § [...] ust [...] mpzp wyszczególniono symbole graficzne wraz z ich opisem, określające podstawowe przeznaczenie terenów na rysunku planu. Symbol ([...]) oznacza teren obiektów i urządzeń ciepłownictwa (kotłownia), który w świetle zapisów w mpzp miasta [...] nie jest terenem wymienionym w § [...] pkt [...] planu, na którym dopuszcza się sytuowanie nowych stacji bazowych telefonii komórkowej, tj. nie jest terenem produkcyjnym, usługowo-produkcyjnym, infrastruktury technicznej, usług publicznych, rolnym. Jest to teren (jedna działka) posiadający jedno konkretne przeznaczenie tj. obiekty i urządzenia ciepłownictwa (kotłownia). Teren dz. nr [...] obr. [...], na której znajduje się kotłownia nie jest też terenem usług publicznych, gdyż w języku polskim pod pojęciem terminu " publiczny" rozumie się "dotyczący ogółu ludzi, służący ogółowi, przeznaczony, dostępny dla wszystkich, związany z jakimś urzędem, instytucją itp., społeczny, powszechny, ogólny, nie prywatny". Przedmiotowa działka jest terenem, na który nie mają dostępu wszyscy ludzie, tylko pracownicy. Wytwarzane jest tam ciepło dla potrzeb zamkniętej grupy ludzi (mieszkańców osiedla), dostarczane do budynków znajdujących się na terenie osiedla leżącego w sąsiedztwie i przy granicy przedmiotowej działki (jest to scentralizowana dostawa ciepła do grupy budynków, całego osiedla lub ulic z jednego źródła ciepła). Teren działki objęty opracowaniem nie jest też terenem infrastruktury technicznej, gdyż pod pojęciem urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych ( art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Teren kotłowni jest miejscem gdzie jest wytwarzane źródło ciepła, nie jest układem przewodów, którymi nośnik ciepła płynie od źródła ciepła do poszczególnych odbiorców i wraca po oddaniu ciepła. Teren urządzeń i obiektów ciepłownictwa ze względu na rodzaj wytwarzanego produktu, w tym przypadku ciepła, jest położony na terenie osiedla, w bezpośrednim sąsiedztwie budynków wielorodzinnych i bezpośrednio graniczy z terenem zabudowy wielorodzinnej, jak również leży w sąsiedztwie działek zabudowanych i przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną co jest widoczne na wyrysie z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] załączonym do w/w wniosku. Teren o symbolu [...] sąsiaduje z terenami o symbolu [...], [...], [...], [...] i [...]. Zapis § [...] pkt [...] Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] r w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], mówi, że na terenach zabudowy mieszkaniowej zakazuje się lokalizacji nowych masztów telefonii komórkowej. W planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się m.in. wymagania ładu przestrzennego, walory architektoniczne i krajobrazowe. Naruszeniem owego ładu byłoby usytuowanie masztu telefonii komórkowej o wysokości [...]m na terenie urządzeń i obiektów ciepłownictwa, gdzie dopuszczalna jest zabudowa o wysokości do [...] kondygnacji, nie wyżej niż [...]m, a najwyższa zabudowa sąsiadująca z tym terenem, czyli zabudowa wielorodzinna dopuszcza wysokość zabudowy do [...] kondygnacji, nie wyżej niż [...]m. Od powyższej decyzji inwestor złożył odwołanie wnosząc o jej uchylenie w całości i wydanie decyzji zgodnej z jej wnioskiem. W uzasadnieniu odwołania zakwestionowano dokonaną przez organ I instancji interpretację zapisów mpzp. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy powyższą decyzję Starosty z dnia [...] r. Zdaniem organu odwoławczego postępowania organu pierwszej instancji, zostało przeprowadzone z zachowaniem wszystkich wymogów wynikających z przepisów ustawy Prawo budowlane oraz przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej Nr [...] z dnia [...] r. (Dz. Urz. Woj. [...] z [...] r. Nr [...], poz. [...]), z którego wynika iż zamierzenie inwestycyjne objęte wnioskiem inwestora zlokalizowane na działce nr [...] w obr. ew. [...] położone jest w podstrefie [...], na terenie funkcjonalnym oznaczonym na rysunku planu symbolem [...], dla którego ustalenia szczegółowe brzmią: 1) przeznaczenie terenu – tereny obiektów i urządzeń ciepłownictwa (kotłownia). 2) Zagospodarowanie terenu i kształtowanie zabudowy a) wysokości zabudowy – do [...] kondygnacji, nie wyżej niż [...] m; b) geometria dachów – płaskie lub pochyłe dwu lub wielospadowe; c) nachylenie połaci dachowych – do [...]º; d) powierzchnia zabudowy – do [...] % powierzchni działki; e) powierzchnia biologicznie czynna – minimum [...] % powierzchni działki. Wysokość projektowanej wieży wynosi [...]m, podczas gdy wysokość zabudowy dla tego terenu została ustalona na nie wyżej niż [...] m. Zgodnie z ustaleniami zawartymi w rozdziale [...] § [...] pkt [...] miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...], dotyczącymi zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, w zakresie stacji bazowych telefonii komórkowej utrzymuje się istniejące ich lokalizacje i dopuszcza się realizację nowych stacji bazowych w ramach terenów produkcyjnych i terenów rolnych; zakazuje się realizacji stacji bazowych na wieżach technicznych w ramach terenów chronionych (istniejących i projektowanych) przyrodniczych i kulturowych, w szczególności w strefach [...], [...], [...] i [...] ochrony konserwatorskiej oraz w strefie centralnej miasta [...]. Organ pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny, iż mpzp nie dopuszcza na wskazanym terenie opisanej we wniosku inwestycji i zgodne z wymogami określonymi w art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnił swoje rozstrzygnięcie. Pismem z dnia [...] r. radca prawny D. K., działając w imieniu Spółki A., złożył skargę na wyżej opisaną decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: - prawa materialnego - poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane oraz uchwały Nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...], - prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6 i 7 kpa. Zdaniem strony skarżącej brak jest podstaw prawnych dla uznania istnienia sprzeczności wnioskowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zarówno w ustaleniach ogólnych jak i szczególnych, brak jest wyrażonego wprost zakazu budowy stacji bazowej dla obszaru [...] w podstrefie [...]. Wojewoda w zaskarżanej decyzji powołuje się m.in. na zapis wskazujący, iż zabudowa na tymże terenie nie może przekroczyć [...] m. Jednakże, mimo braku w miejscowym planie tzw. słowniczka zrozumiałym jest, że przez wysokość zabudowy rozumie się wysokości mierzoną od powierzchni ziemi do kalenicy, której stacja bazowa nie posiada. Nadto, w tym samym ustaleniu wskazano, iż wysokość zabudowy może sięgnąć do [...] kondygnacji. Stacja bazowa wraz z wieżą jest specyficzną budowlą i nie sposób twierdzić, że ma kondygnacje albo też, że jej parametry mogą być mierzone w odniesieniu do kondygnacji. Powyższe ma również w sposób bezpośredni odniesienie do dachu i jego kształtu - stacja bazowa nie posiada dachu, zatem stosowne zapisy w tym zakresie jej nie dotyczą. Zarówno Wojewoda jak i Starosta wyinterpretowali niemożliwość posadowienia stacji bazowej w planowanej lokalizacji z zapisu § [...] pkt [...] mpzp. Plan w żadnym innym miejscu nie przewiduje terenów: usług publicznych, za to § [...] ust. [...] planu określa tereny zabudowy usługowej, administracji czy też kultury; infrastruktury technicznej, oraz tereny obiektów i urządzeń wodociągowych, urządzeń gazownictwa, czy też, jak w przedmiotowej prawie, ciepłownictwa. W przekonaniu strony skarżącej teren obiektów i urządzeń ciepłownictwa stanowi zarówno teren usług publicznych o charakterze lokalnym, jednakże odnoszącym się do bliżej nieustalonej liczby osób zamieszkujących dany obszar, jak i infrastruktury technicznej - pod tym pojęciem rozumie się bowiem urządzenia, sieci przesyłowe i związane z nimi obiekty świadczące niezbędne i podstawowe usługi dla określonej jednostki przestrzenno-gospodarczej (osiedla, dzielnicy, miasta, zakładu przemysłowego itp.) w zakresie energetyki, dostarczania ciepła, wody, usuwania ścieków i odpadów, transportu, teletechniki itp. Nie zachodzi zatem kolizja, czy też sprzeczność planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przez ograny administracji publicznej przepisów obowiązującego prawa oraz ich wykładni. Przedmiotem sporu na gruncie rozpatrywanej sprawy jest zgodność projektowanej inwestycji - stacji bazowej telefonii komórkowej, z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...]. Organy obu instancji uznały, że powyższe zamierzenie inwestycyjne jest niezgodne z postanowieniami planu ponieważ zlokalizowane ono zostało w podstrefie [...], na terenie funkcjonalnym oznaczonym na rysunku planu symbolem [...], dla którego ustalenia szczegółowe przewidują przeznaczenie jako teren obiektów i urządzeń ciepłownictwa (kotłownia) oraz wysokość zabudowy - do [...] kondygnacji, nie wyżej niż [...]m. Zgodnie z ustaleniami zawartymi w rozdziale [...] § [...] pkt [...] planu miejscowego, w zakresie stacji bazowych telefonii komórkowej utrzymuje się istniejące ich lokalizacje oraz dopuszcza się realizację nowych stacji bazowych w ramach terenów produkcyjnych, usługowo-produkcyjnych, infrastruktury technicznej, usług publicznych i terenów rolnych; zakazuje się natomiast realizacji stacji bazowych na wieżach technicznych w ramach terenów chronionych (istniejących i projektowanych), przyrodniczych i kulturowych, w szczególności w strefach [...], [...], [...] i [...] ochrony konserwatorskiej oraz w strefie centralnej miasta [...]. Zdaniem Sądu, dokonana przez organy administracji wykładnia przepisów planu polegająca na stwierdzeniu, ze teren ciepłowni jaki miejsce lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest terenem wymienionym w art. [...] pkt [...] planu, na którym dopuszcza się sytuowanie nowych stacji telefonii komórkowej, tj. nie jest terenem produkcyjnym, usługowo – produkcyjnym, infrastruktury technicznej, gdyż posiada jedno konkretne przeznaczenie jako obiekty i urządzenia ciepłownictwa, nie jest prawidłowa. Teren ten, leży w podstrefie [...] i nie jest terenem dla którego § [...] pkt [...] planu przewiduje zakaz budowy stacji bazowych telefonii komórkowych. Należy też uznać, iż jest to teren usługowo – produkcyjny na którym tego typu inwestycji jest – w świetle w/w przepisów planu dopuszczalna. W tym zakresie sąd w pełni podziela argumentacje skargi. Jednakże powyższa błędna wykładnia przepisów planu nie miała wpływu na wynik sprawy ze względu na inny zapis planu dla miejsca planowanej lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej tj. dopuszczanej wysokości zabudowy do [...]m. Jeśli plan nie reguluje odrębnie kwestii wysokości zabudowy dla obiektów typu wieża stacji bazowej telefonii komórkowej, wskazane w planie ograniczenie wysokości zabudowy odnieść należy również do tego typu budowli. Należy zatem zgodzić się ze stanowiskiem organu, iż projekt budowlany, zakładający realizację inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, w skład której wchodzi wieża o wysokości [...] m, jest niezgodny z zapisem planu dotyczącym obszaru na którym planowana jest objęta wnioskiem inwestycja przewidującym ograniczenie wysokości zabudowy do [...] m. Dla oceny, czy obiekt spełnia wymóg wysokości zabudowy nie ma znaczenia, czy ma on kalenicę, kondygnacje, dach itp., czy też ich nie ma. Zatem mimo wskazanej wyżej wadliwości wykładni planu w zakresie funkcji określonych w planie jednostek, rozstrzygnięcie okazało się prawidłowe.. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalono.