II SA/Wa 1007/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.) Sędzia WSA Anna Mierzejewska Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras Protokolant asystent sędziego Monika Michnik-Misterek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2010 r. sprawy ze skargi D.S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.); zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania D.S. od rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2010 r., uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji i ustalił nowy termin zwolnienia na dzień [...] kwietnia 2010 r., w pozostałym zaś zakresie utrzymał go w mocy. Organ rozpatrując przedmiotową sprawę ustalił następujący stan faktyczny. D.S. w dniu 16 grudnia 2009 r. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji z prośbą o zwolnienie go ze służby w Policji z dniem uprawomocnienia się orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w O. z dnia [...] października 2009 r. nr [...] z zastrzeżeniem, że zwolnienie nie może nastąpić później niż z dniem [...] lutego 2010 r. Następnie, w oświadczeniu z dnia 22 stycznia 2010 r. wyżej wymieniony poprosił o zwolnienie go ze służby z dniem [...] lutego 2010 r. na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) W związku z powyższym Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...], działając na mocy art. 41 ust. 1 pkt 1 oraz art. 45 ust. 3 powołanej ustawy o Policji, zwolnił D.S. ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2010 r. W dniu 19 lutego 2010 r. funkcjonariusz złożył odwołanie od wskazanego wyżej rozkazu personalnego wnosząc o uchylenie go w części dotyczącej grupy zaszeregowania i orzeczenia, że jest on w [...] grupie zaszeregowania, a także ponowne określenie wysokości świadczeń mu przysługujących. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] uchylił rozkaz personalny organu pierwszej instancji w części dotyczącej daty zwolnienia D.S. ze służby w Policji i ustalił nowy termin zwolnienia na dzień [...] kwietnia 2010 r., w pozostałym zaś zakresie utrzymał go w mocy. W uzasadnieniu stwierdził, że zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy o Policji, policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Powołany przepis nakłada na przełożonego takiego policjanta obowiązek rozwiązania z nim stosunku służbowego. Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w O. z dnia [...] października 2009 r. nr [...], zatwierdzonym przez Okręgową Komisję Lekarską MSWiA w G. w dniu [...] stycznia 2010 r., D.S. został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Policji i zaliczony do trzeciej grupy inwalidów. Skoro zatem stwierdzenie całkowitej niezdolności do służby w Policji przez komisję lekarską wyklucza możliwość pełnienia służby, a powyższe orzeczenie jest ostateczne, to fakt ten uzasadnia rozwiązanie z wyżej wymienionym stosunku służbowego. Jednocześnie podkreślił, że zwolnienie policjanta na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji nie może naruszać dyspozycji art. 43 ust. 1 tej ustawy, który stanowi, że zwolnienie policjanta w trybie wskazanego przepisu nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemne wystąpienie ze służby. Oznacza to, że z policjantem niezdolnym do służby nie można bez jego zgody rozwiązać stosunku służbowego przed upływem powyższego okresu. W niniejszej sprawie D.S. pisemne wystąpienie – prośbę o zwolnienie ze służby w Policji – złożył w dniu 16 grudnia 2009 r., które doprecyzował w oświadczeniu z dnia 22 stycznia 2010 r. W ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji powyższe rozstrzygnięcie ukształtowało sytuację prawną funkcjonariusza tylko i wyłącznie w zakresie zakończenia trwania stosunku służbowego. Wszelkie inne kwestie, stanowiące elementy decyzji o zwolnieniu ze służby mają wyłącznie charakter formalny i nie dotyczą wskazanej wyżej istoty rozstrzygnięcia. Nie mają one samodzielnego bytu prawnego i nie mogą stanowić przedmiotu decyzji częściowej w rozumieniu art. 104 § 2 k.p.a. Odnosząc się zaś do zarzutu strony dotyczącego grupy zaszeregowania wskazał, że kwestia ta wykracza poza zakres przedmiotowego postępowania, bowiem rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2010 r. nie rozstrzyga o wysokości składników należnego uposażenia. Istotą tego rozkazu personalnego, wydanego na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, jest zwolnienie funkcjonariusza ze służby w Policji. Nie stanowi on decyzji, na mocy której określa się funkcjonariuszowi grupę zaszeregowania, stopień etatowy, czy mianuje się go na stanowisko służbowe. Organ zwalniający, zgodnie z § 22 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2002 r. Nr 151, poz. 1261), zobligowany jest jedynie poinformować o takich okolicznościach, jak: grupa zaszeregowania ostatnio zajmowanego stanowiska służbowego oraz przyznane dodatki do uposażenia, a także wysokość miesięcznych stawek uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia, jeżeli mają one charakter uznaniowy. Okoliczności te istnieją obiektywnie, bądź ustalone są na podstawie innych, wcześniejszych aktów prawnych. Błędy w tym zakresie mogą być usunięte na podstawie art. 113 k.p.a. i nie stanowią naruszenia prawa, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, której istotą jest zwolnienie ze służby funkcjonariusza Policji. Jednocześnie podkreślił, że funkcjonariusz na stanowisko służbowe w [...] grupie zaszeregowania został mianowany rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...], który wobec niezłożenia od niego odwołania, stał się prawomocny. Organ podał, że wobec faktu, że zaskarżonemu rozkazowi personalnemu nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności oraz nie podlega on natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy, a odwołanie strony wstrzymuje wykonanie decyzji, ustalono nową datę zwolnienia funkcjonariusza ze służby, przypadającą po wprowadzeniu decyzji odwoławczej do obrotu prawnego. Okoliczność zatem wniesienia przez policjanta odwołania od rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby powoduje, iż godzi się on na ewentualne późniejsze, wynikające z wszczęcia postępowania odwoławczego, określenie daty zwolnienia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D.S. wniósł o uchylenie decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na treść wydanej decyzji, tj.: art. 7, art. 8 i art. 139 k.p.a. poprzez dokonanie zmiany rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] na jego niekorzyść w ten sposób, że uchylono zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji i ustalono nowy termin zwolnienia na dzień [...] kwietnia 2010 r. oraz naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 157 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy powołanego wyżej rozkazu personalnego w części dotyczącej grupy zaszeregowania, mimo iż rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...], na podstawie którego ustalono grupę zaszeregowania, wydano z rażącym naruszeniem prawa. Wnoszący skargę podkreślił, że rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2010 r. jest sprzeczny z art. 32 ustawy o Policji, bowiem zwalniając go ze służby w Policji niewłaściwie określono jego stanowisko służbowe oraz grupę zaszeregowania, co miało istotny wpływ na określenie wysokości uposażenia. Podał, że zakres zaskarżenia powołanego rozkazu personalnego w sprawie zwolnienia go ze służby dotyczył tylko kwestii zaszeregowania. Tymczasem Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydając decyzję z dnia [...] kwietnia 2010 r. rozstrzygnął sprawę także w pozostałej części. W tej sytuacji zaskarżone rozstrzygnięcie jest dla niego niekorzystne, gdyż powoduje znaczne obniżenie wysokości przysługującego mu świadczenia związanego ze zwolnieniem ze służby. Ponadto obniżenie świadczeń spowodowane zostało pozbawieniem go emerytury powiększonej o waloryzację przeprowadzoną w dniu 1 marca 2010 r. W jego ocenie organ powinien zbadać, czy nie zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2008 r., którym określono grupę zaszeregowania. Wskazał, że zajmował stanowisko [...] BSW, które to stanowisko służbowe na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, zaszeregowane było do [...] grupy, ze stopniem etatowym. W rozkazie zaś z dnia [...] lutego 2010 r. wskazano [...] grupę zaszeregowania, co nastąpiło na podstawie przepisów zmieniających powyższe rozporządzenie i, jego zdaniem, jest niedopuszczalne, bowiem w istocie zmienia stanowisko służbowe oraz wysokość uposażenia policjanta poprzez zwolnienie go ze służby z jednoczesnym określeniem niższego stanowiska. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i to w dacie jego wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z treścią art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), który stanowił materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia, policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. W przepisie tym ustawodawca określił tzw. "obligatoryjną" przyczynę zwolnienia, co w przypadku jej zaistnienia rodzi po stronie organu Policji konieczność zwolnienia policjanta ze służby. Z mocy przepisu § 22 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2000 r. Nr 151, poz. 1261), rozkaz personalny o zwolnieniu policjanta ze służby powinien w szczególności zawierać: 1) oznaczenie przełożonego właściwego w sprawach osobowych; 2) datę wydania rozkazu personalnego; 3) podstawę prawną i datę zwolnienia; 4) stopień policyjny, nazwisko i imię policjanta, imię ojca oraz numer identyfikacyjny; 5) charakter pełnionej służby; 6) nazwę i kod stanowiska służbowego oraz nazwę jednostki organizacyjnej Policji; 7) grupę zaszeregowania ostatnio zajmowanego stanowiska służbowego oraz przyznane dodatki do uposażenia, a także wysokość miesięcznych stawek uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia, jeżeli mają one charakter uznaniowy; 8) termin rozliczenia się policjanta z obowiązków służbowych na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym; 9) uzasadnienie faktyczne i prawne zwolnienia ze służby; 10) pouczenie o przysługujących policjantowi środkach odwoławczych; 11) podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby uprawnionej do wydania rozkazu personalnego. Określona przytoczonym przepisem treść rozkazu personalnego o zwolnieniu policjanta ze służby nie oznacza jednak, że w decyzji o zwolnieniu dochodzi do skonkretyzowania stosunku służbowego policjanta w zakresie wszystkich wymienionych elementów takiej decyzji, czy też choćby któregokolwiek z nich. Nie dochodzi w niej również do bezpośredniego skonkretyzowania uprawnień, które będą przysługiwać policjantowi po jego zwolnieniu ze służby. Decyzja o zwolnieniu policjanta ze służby określa jedynie w swojej treści elementy stosunku służbowego policjanta ustalone na podstawie wcześniejszych aktów administracyjnych. Konkretyzacja poszczególnych, wymienionych w przytoczonym § 22 ust. 1 powołanego rozporządzenia elementów decyzji, w szczególności grupy zaszeregowania ostatnio zajmowanego stanowiska służbowego oraz przyznane dodatki do uposażenia, a także wysokość miesięcznych stawek uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia, następuje bowiem we wcześniejszych ostatecznych decyzjach wydanych przez właściwych służbowych przełożonych we właściwym trybie. Uprawnienia zwolnionego funkcjonariusza przysługujące mu po rozwiązaniu stosunku służbowego są natomiast pochodną treści stosunku służbowego, w jakim policjant się znajduje w chwili zwolnienia. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że kwestionowana w skardze część zaskarżonej decyzji, ograniczona do wskazanego w tej decyzji uposażenia zasadniczego D.S. wynikającego z zaszeregowania go do [...] grupy, nie stanowi tego elementu zaskarżonej decyzji, który byłby w niej władczo rozstrzygnięty. Zaszeregowanie skarżącego do wspomnianej grupy nastąpiło bowiem w rozkazie personalnym Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...], którym został on z dniem [...] grudnia 2007 r. zwolniony z zajmowanego stanowiska [...] Biura Spraw Wewnętrznych [...] i z dniem 1 stycznia 2008 r. mianowany na stanowisko [...]. W tamtej, niezaskarżonej przez stronę i ostatecznej decyzji, zostało określone uposażenie zasadnicze skarżącego wynikające z zaszeregowania go w [...] grupie wraz z dodatkami. Przytoczenie tych danych w kwestionowanej przez stronę decyzji stanowiło wywiązanie się ze wspomnianego już obowiązku, o jakim mowa w powołanym § 22 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów i miało jedynie charakter informacyjny. W ocenie Sądu, skoro wskazane ustalenie wysokości uposażenia zasadniczego D.S. wynikające z zaszeregowania go do [...] grupy wraz z dodatkami, nie było objęte sprawą administracyjną wszczętą na skutek jego wniosku z dnia 16 grudnia 2009 r., uzupełnionego oświadczeniem z dnia 22 stycznia 2010 r. o zwolnienie ze służby w Policji, to nie mogło być również skutecznie podważone w niniejszym postępowaniu. Stąd też zarzut naruszenia art. 32 ustawy o Policji należy uznać za chybiony. Poza sporem w sprawie pozostaje, że skarżący orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w O. z dnia [...] października 2009 r., zatwierdzonym w dniu [...] stycznia 2010 r. przez Okręgową Komisję Lekarską MSWiA w G., uznany został za całkowicie niezdolnego do służby w Policji i zaliczony do trzeciej grupy inwalidzkiej w związku ze służbą. Należy podkreślić, że organy Policji nie są uprawnione do weryfikowania w jakikolwiek sposób zapadłych orzeczeń komisji lekarskich, ponieważ orzeczenia posiadające atrybut prawomocności są dla tych organów wiążące. Skoro zatem D.S. orzeczeniem komisji lekarskiej został uznany za trwale niezdolnego do służby, wobec czego Komendant Główny Policji miał podstawy do zwolnienia go ze służby w oparciu o przepis art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, bowiem w świetle powołanego przepisu nie jest możliwe pozostawanie w służbie funkcjonariusza, w stosunku do którego została orzeczona całkowita niezdolność do służby. Odnosząc się zaś do zarzutu strony wydania w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcia polegającego na ustaleniu nowego terminu zwolnienia ze służby, to zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że rozkazowi personalnemu Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2010 r. nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności oraz nie podlega on natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy. Zgodnie z art. 130 § 2 k.p.a. wniesienie odwołania wstrzymuje wykonanie decyzji. W konsekwencji rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby funkcjonariusza, który się od niego odwołał, uzyskuje moc prawną dopiero od dnia wydania decyzji odwoławczej albo od wydania postanowienia kończącego sprawę w inny sposób. Termin orzeczonego ostatecznie zwolnienia ze służby nie może być wcześniejszy od decyzji ostatecznej w tym przedmiocie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2000 r., sygn. akt II SA 2224/00, LEX nr 53773). W tym kontekście nie można zatem mówić o rozstrzygnięciu na niekorzyść skarżącego. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.