II SAB/Lu 51/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 21 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie niedokonania oceny prawidłowości robót budowlanych przy realizacji budynku p o s t a n a w i a odrzucić skargę. S. S. złożył w dniu 6 lipca 2010 r. skargę do Sądu na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie niedokonania oceny prawidłowości robót budowlanych przy realizacji budynku. Zarządzeniem z dnia 3 września 2010 r. skarżący został wezwany do złożenia w terminie 7 dni kopii zażalenia do organu wyższego stopnia na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w niniejszej sprawie, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do wykonania zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu 14 września 2010 r. (k.22). W odpowiedzi na wezwanie skarżący w piśmie z dnia 20 września 2010 r. złożył kopię zażalenia z dnia 20 września 2010 r. do organu wyższego stopnia na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w rozpoznawanej sprawie oraz wyjaśnił, że w zażalenie takie składał już do organu w dniu 20 kwietnia 2010 r. Ponadto w dniu 8 października 2010 r., na wezwanie Sądu, skarżący złożył kopię "zażalenia" z dnia 20 kwietnia 2010 r. oraz "skargi" z dnia 30 kwietnia 2010 r., skierowanych do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: "ustawa") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Złożenie skargi z naruszeniem przepisu art. 52 § 1 i 2 ustawy, obliguje Sąd do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy, który stanowi, iż Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Skarżący, przed wniesieniem skargi na bezczynność w rozpoznawanej sprawie, nie złożył zażalenia do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na niezałatwienie sprawy w terminie przez WINB , a więc nie wyczerpał przysługującego mu w tej sprawie środka zaskarżenia. Zażalenie na bezczynność z dnia 20 września 2010 r. zostało wniesione do organu właściwego po złożeniu skargi, zaś "zażalenie" z dnia 20 kwietnia 2010 r. oraz "skarga" z dnia 30 kwietnia 2010 r. nie stanowią środka zaskarżenia, o jakim mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Pierwsze z tych pism stanowi zażalenie na postanowienie PINB z dnia [...] r., nr [...], zaś drugie, jak wynika wyraźnie z jego treści, stanowi skargę wniesioną w trybie art. 227 k.p.a. na nienależyte wykonywanie zadań przez pracowników WINB . Skarga podlega zatem odrzuceniu jako niedopuszczalna w myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu.