II SA/Rz 631/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka SO (del.) Ewa Partyka /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 21 października 2010 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania dotyczącego zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę -skargę oddala- Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010r. znak: [...] Wojewoda [...] - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej następnie k.p.a. - po rozpatrzeniu odwołań A. B. i R. B. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2010r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie udzielonego pozwolenia na budowę utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu podniesiono, że wymienioną wyżej decyzją z dnia [...] stycznia 2010r. organ pierwszej instancji, w wyniku przeprowadzonego postępowania wznowieniowego, odmówił uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2009r. nr [...] znak: [...], która zatwierdzała projekt budowlany i udzielała Gminie [...] pozwolenia na budowę kompleksu boisk sportowych w ramach programu "Moje boisko – Orlik 2012" wraz z budynkiem zaplecza oraz infrastrukturą techniczną, w tym ogrodzenia, zewnętrznej instalacji elektrycznej i oświetlenia terenu oraz przełożenia zewnętrznego odcinka instalacji kanalizacji deszczowej na działkach nr ewid. 1029/4, 82/5, 82/7, 83/3 obręb 7, położonych w N., gm. [...]. Organ I instancji wskazywał, iż planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko ani też do przedsięwzięć, dla których obowiązek sporządzenia takiego raportu może być wymagany przez unormowania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Organ podkreślił, iż brak jest powszechnie obowiązujących przepisów regulujących kwestie związane z odległościami, które powinny być zachowane w przypadku lokalizacji obiektów o charakterze sportowym. Podniósł, że spory wynikłe z lokalizacji tego typu obiektów w sposób zakłócający korzystanie z nieruchomości sąsiednich rozstrzygane mogą być wyłącznie w postępowaniu cywilnym. Starosta [...] zaznaczył, że wody opadowe z terenu planowanej inwestycji zostaną odprowadzone na działkę inwestora. Nie nastąpi także zmiana ukształtowania terenu powodująca napływ wód na działki sąsiednie. Powołując się zaś na znajdującą się w aktach sprawy analizę rozkładu natężenia oświetlenia organ stwierdził, iż natężenie światła wokół zabudowań mieszkalnych otaczających boisko nie powinno spowodować olśnienia przykrego. Odwołania od tej decyzji złożyli A. B. i R. B. podnosząc, iż nie zapewniono im udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem przez Starostę [...] decyzji z dnia [...] czerwca 2009r., mimo że zarówno w świetle regulacji krajowych jak i unijnych stanowiące ich własność działki (nr 1032/3 i nr 1030/1) znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji. Zarzucili naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. przez zaniechanie zapoznania ich ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz art. 3 pkt 20 i art. 28 Prawa budowlanego przez nieprawidłowe wskazanie w uzasadnieniu decyzji art. 20 Prawa budowlanego jako definiującego obszar oddziaływania inwestycji na środowisko. Ich zdaniem, błędnie też zostali wezwani do wykazania, iż ich nieruchomości znajdują się w takim obszarze, podczas gdy w świetle powołanych wyżej przepisów to organ ma obowiązek samodzielnego ustalenia takiej strefy oddziaływania danej inwestycji. Niewłaściwe, w ich ocenie, jest także powołanie się przez Starostę [...] na fakt, że uprzednio na terenie planowanej inwestycji istniał teren zielony i utwardzony pełniący rolę boiska sportowego w sytuacji, kiedy inwestycja dotyczy kompleksu boisk sportowych wraz z zapleczem. Organ nie wykazał również, że w odniesieniu do planowanej inwestycji zachowane zostały normy obowiązujące w zakresie natężenia hałasu i oświetlenia. Nie odniesiono się także do wskazanych w odwołaniu regulacji unijnych. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2010r. utrzymał w mocy kwestionowaną powyższymi odwołaniami decyzję. W uzasadnieniu organ podniósł na wstępie, iż postępowanie wznowieniowe zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. Przede wszystkim wnioskodawcy zachowali określony w art. 148 k.p.a. miesięczny termin na złożenie podania o wznowienie postępowania (liczony w przypadku, kiedy podstawą wznowienia jest brak udziału strony w postępowaniu od dnia, w którym dowiedziała się ona o wydaniu decyzji). W niniejszej sprawie składający odwołanie dowiedzieli się o wydaniu przedmiotowego pozwolenia na budowę w dniu 9.09.2009r., a wniosek o wznowienie postępowania zakończonego podjęciem tej decyzji złożyli dnia 2.10.2009r. Postanowieniem z dnia [...] października 2009r. Starosta [...] wznowił postępowanie, po czym przystąpił do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia. Odwołując się przy tym do okoliczności, że badanie interesu prawnego składających podanie wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego. Wojewoda [...] zwrócił uwagę, iż pojęcie strony, o którym mowa w art. 28 k.p.a. może opierać się na przepisach prawa materialnego. W niniejszym postępowaniu chodzi o regulacje ustawy Prawo budowlane, a konkretnie jej art. 28 ust.2, który stanowi, że w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę stronami postępowania są: inwestor i właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujący się w obszarze oddziaływania obiektu. Przy czym obszar ten, w świetle art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego – to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzający związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Obszar ten zatem określa się na podstawie przepisów regulujących kwestie odległości obiektów i urządzeń budowlanych od innych obiektów i granic nieruchomości (przepisy przeciwpożarowe, z zakresu ochrony środowiska, warunki techniczne). Wojewoda wskazał, iż z projektu zagospodarowania terenu wynika, że stanowiące własność A. B. i R. B. działki nr 1032/3 i 1030/1 znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie działek, na których ma być realizowana planowana inwestycja (nr 1029/4, 82/5, 82/7 i 83/3). W ocenie organu, działki te jednak nie są objęte wpływem przedmiotowej inwestycji. Nie istnieje bowiem przepis prawa, który w odniesieniu do tej inwestycji wskazywałby na ograniczenie w zagospodarowaniu działek sąsiednich. Organ podkreślił, iż inwestycja będąca przedmiotem pozwolenia na budowę nie znajduje się w wykazie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko określonym w rozporządzeniu z 9 listopada 2004r., tym samym nie jest wymagane określenie obszaru ograniczonego użytkowania dla terenów otaczających przedsięwzięcie. Wszelkie uciążliwości, które mogą wiązać się z projektowanym przedsięwzięciem ograniczają się tylko do nieruchomości inwestora (działek nr 1029/4, 82/5, 82/7 i 83/3). Podsumowując Wojewoda podniósł, że realizacja przedmiotowej inwestycji w żaden sposób nie zmieni dotychczasowego korzystania z nieruchomości składających odwołanie, jak też nie ograniczy korzystania z nich, tym samym należy uznać, iż nieruchomości te (działki nr 1032/3 oraz 1030/1) nie znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Oznacza to jednocześnie brak podstaw do stwierdzenia, iż w sprawie wystąpiła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., co z kolei uzasadnia odmowę uchylenia kwestionowanego pozwolenia na budowę w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego zwiększonego natężenia oświetlenia Wojewoda podniósł, że ze znajdującej się w aktach sprawy "analizy rozkładu natężenia oświetlenia wokół zespołu boisk Orlik 2012 w m. N." wynika, iż natężenie to będzie na tyle małe, że nie powinno spowodować w okolicy olśnienia przykrego. Organ podkreślił, iż dokument ten sporządziła osoba posiadająca uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w specjalności instalacyjnej bez ograniczeń w zakresie sieci instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych. Zwrócono także uwagę, iż z pisma Zastępcy Wójta [...] skierowanego do Starosty [...] (z dnia 11.01.2010r. znak: [...]) wynika, że obiekt, którego dotyczy niniejsza sprawa czynny będzie do godz. 22, następnie zaś oświetlenie będzie wyłączane, a dostęp do boiska zamknięty. Oznacza to, że ujemne oddziaływanie tego obiektu przez nadmierny hałas i oświetlenie zostanie ograniczone do minimum. Wojewoda podniósł także, iż pomimo nieprawidłowego wezwania wnioskodawców do wykazania, że ich działki znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu, organ pierwszej instancji sam przeprowadził w tym zakresie postępowanie. Zdaniem organu, także zarzut dotyczący naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. jest nieuzasadniony. Odwołującym się zostały bowiem udostępnione w dniu 9.09.2009r. w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej dokumenty niniejszego postępowania. Wymienieni zostali także poinformowani – pismem z dnia 31 marca 2010r. - o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy, jednak z uprawnienia tego nie skorzystali. Skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2010r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie R. B., wnosząc o jej uchylenie wraz z decyzją Starosty [...] oraz orzeczenie co do istoty sprawy bądź uchylenie tych rozstrzygnięć i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 3 pkt 20 i art. 28 ustawy Prawo budowlane, art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 28 k.p.a. oraz art. 46 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 4 ust. 1 i ust. 2 i załącznika nr II poz. 10, 10b i 13 Dyrektywy Rady Europejskiej nr 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985r. w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko ze zm. wprowadzonymi Dyrektywą nr 97/11/WE oraz 2003/35/WE i o zasądzenie kosztów postępowania. Składający skargę podniósł, że w sprawie winny znaleźć zastosowanie przepisy prawa unijnego a to: - Dyrektywa Rady Europejskiej nr 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985r. w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko ze zmianami wprowadzonymi przez Dyrektywy nr 97/11/WE i 2003/35/WE wraz z załącznikami nr I i II zawierającymi wykaz przedsięwzięć co do których winno się przeprowadzać ocenę ich oddziaływania na środowisko, - Interpretacje Dyrekcji Generalnej ds. Środowiska Komisji Europejskiej w zakresie definicji niektórych projektów zawartych w załączniku nr I oraz II do Dyrektywy nr 85/337/EWG (w szczególności dotycząca w/w zał. Nr II (10, zał. II (10) b oraz zał. II (13)., - orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, w szczególności wyrok ETS w sprawie Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii (C 332/04). Skarżący podniósł, iż ze wskazanych unormowań wynika, iż budowa stadionów jest przedsięwzięciem wymagającym przeprowadzenia postępowania w zakresie oddziaływania na środowisko. Zdaniem składającego skargę, regulacje powołanego przez organ rozporządzenia nie realizują w sposób właściwy celów wskazanej przez niego dyrektywy, będąc z nią w wielu miejscach niezgodne. O owej niezgodności świadczy m. in. fakt trwania prac nad nowelizacją tego aktu. Skarżący podniósł, że jeśli dane państwo nie dokona w ogóle implementacji bądź też uczyni to w sposób nieprawidłowy obywatel ma prawo powoływać się bezpośrednio na dyrektywę. Odpowiedzialność za właściwą implementację dyrektywy spoczywa zaś nie tylko na ustawodawcy krajowym, ale także na władzy wykonawczej każdego szczebla i rodzaju. Skarżący zwrócił też uwagę, iż pomimo twierdzeń organów obiekt, którego dotyczy sprawa czynny jest od czasu do czasu w rzeczywistości do godziny 23, światło oślepia sąsiednie posesje, zaś bez zainstalowania odpowiednich ekranów hałas nie zatrzyma się na granicy stadionu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z powodów przedstawionych w kwestionowanej decyzji. Odnosząc się do argumentacji skargi podniósł, że ocena pod kątem oddziaływania inwestycji na środowisko została dokonana w oparciu o przepisy rozporządzenia z 9.11.2004r. (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), które wydane zostało na podstawie art. 51 ust. 8 ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 z późn. zm.). Wprawdzie przepis ten został uchylony przez art. 144 pkt 9 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), jednak w związku z treścią art. 173 tej ustawy rozporządzenie to jest nadal obowiązujące. Wojewoda podniósł również, że ustawa z dnia 3 października 2008r. wdraża dyrektywy Wspólnot Europejskich, w tym nr 85/337/EWG, na która powołuje się skarżący. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Przepis § 2 wymienionego artykułu wymienia podstawową zasadę wykonywania przez te sądy funkcji kontrolnej stanowiąc, iż sprawowana jest ona pod względem zgodności z prawem. Rozpoznawanie skarg na decyzje i postanowienia organów administracji nie ma charakteru merytorycznego orzekania w sprawie. Sąd administracyjny pełni wyłącznie funkcje kasacyjne. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., decyzja administracyjna lub postanowienie podlega uchyleniu wówczas, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził takich uchybień. Wbrew zarzutom skargi organy nie naruszyły przepisów w nich wskazanych. W sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę status strony nie określa art. 28 k.p.a., lecz art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane (dalej także Pr.bud.), według którego stronami w tym postępowaniu są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Definicję ustawową tego ostatniego pojęcia zawarto w art. 3 pkt 20 Pr. Bud., w myśl którego jest to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Powyższe ujęcie oznacza, że status strony takiego postępowania przysługuje, np. właścicielowi nieruchomości sąsiedniej wówczas, gdy realizacja projektowanego obiektu budowlanego spowoduje na jego nieruchomości powstanie ograniczeń dotyczących jej zagospodarowania, przy czym ograniczenia te muszą wynikać z przepisów prawa. Takie ograniczenie oznacza, że osoby trzecie (w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr.bud.) mogą skutecznie kwestionować zamierzenie inwestycyjne inwestora jedynie wówczas, gdy mają w sprawie interes prawny i tylko w takim zakresie, w jakim zamierzenie to koliduje z ich uzasadnionym interesem. Powołany art. 3 pkt 20 Pr.bud. wskazuje wyraźnie, że chodzi tu o przepisy odrębne tzn. inne niż ta właśnie ustawa. W ocenie Sądu organy prawidłowo ustaliły, że obiekt budowlany jakim jest kompleks boisk sportowych w ramach programu "Moje boisko Orlik 2012" wraz z budynkiem zaplecza oraz infrastrukturą techniczną w tym ogrodzeniem, zewnętrzną instalacją elektryczną i oświetleniem terenu oraz przełożeniem zewnętrznego odcinka instalacji kanalizacji deszczowej na działkach nr ew. 1029/4, 82/5, 82/7 obr. 7 położonych w N. gmina [...], nie wprowadzi dla nieruchomości skarżącego żadnych ograniczeń związanych z zagospodarowaniem tej działki. W szczególności w przepisach polskiego prawa nie ma takich, które wprowadzałaby ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości sąsiedniej wynikające z budowy takiego kompleksu boisk z właściwą infrastrukturą. Nie jest to także przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, ani potencjalnie mogące znacząco na nie oddziaływać. Nie ma podstaw, aby zaliczyć je do w/w przedsięwzięć w oparciu o przepisy Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (dalej Rozporządzenie). Sąd nie podziela zarzutów skarżącego, że takie ograniczenia wynikają z przepisów prawa Unii Europejskiej, co w jego ocenie potwierdzać miał przytoczony wyrok ETS z dnia 16 marca 2006 r. w sprawie S-332/04. Wyrok ten jednakże nie ma przełożenia na przedmiot niniejszej sprawy, dotyczył bowiem innego rodzaju przedsięwzięcia, tj. budowy centrum wypoczynkowego, a nie kompleksu boisk sportowych z infrastrukturą opisaną w decyzji o pozwoleniu na budowę. Po analizie Dyrektywy Rady z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne 85/337/EWG (D.U.UE.L.85.175.40 ze zm. – zwanej dalej Dyrektywą) Sąd stwierdza, że w zakresie jaki mógłby mieć wpływ na wynik niniejszej sprawy implementacja została dokonana prawidłowo. Według art. 2 ust. 1 tego aktu prawnego państwa członkowskie przyjmują wszystkie niezbędne środki, aby zapewnić, że przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko naturalne, m.in. z powodu ich charakteru, rozmiarów lub lokalizacji podlegają wymaganiom w celu uzyskania zezwolenia na inwestycję i ocenie w odniesieniu do ich skutków, przed udzieleniem zezwolenia. Przedsięwzięcia te określa art. 4 Dyrektywy. Według art. 4 ust. 1 – z zastrzeżeniem art. 2 ust. 3 (który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania) przedsięwzięcia wymienione w załączniku I podlegają ocenie zgodnie z art. 5-10. Obiekt, który jest przedmiotem sprawy nie zalicza się do wymienionych w załączniku I. Z kolei przedsięwzięcia wymienione w załączniku II do Dyrektywy państwa członkowskie określają za pomocą: a) badania indywidualnego, lub b) progów lub kryteriów ustalonych przez państwa członkowskie, czy przedsięwzięcie podlega ocenie zgodnie z art. 5-10. (art. 4 ust. 2 Dyrektywy) Spośród przedsięwzięć określonych w załączniku II jedynie przedsięwzięcia infrastrukturalne wymienione w pkt 10 lit. b mogłyby obejmować taki kompleks boisk, gdyby nie zapisy art. 4 ust. 3 Dyrektywy Rady 85/337/EWG. Ten ostatni przepis stanowi bowiem, że podczas przeprowadzania badania indywidualnego lub ustalania progów bądź kryteriów do celów ust. 2 należy uwzględnić odpowiednie kryteria selekcji wymienione w załączniku III. Państwo polskie ustaliło zgodnie z art. 4 ust. 2 i 3 takie progi i kryteria selekcji, biorąc pod uwagę zapisy załącznika III do w/w Dyrektywy. Według tych kryteriów kompleks boisk sportowych ze związaną z nimi infrastrukturą w takiej postaci, jak przedmiot decyzji o pozwoleniu na budowę w niniejszej sprawie nie mieści się wśród przedsięwzięć mogących znacząco bądź potencjalnie oddziaływać na środowisko. W tej drugiej kategorii w § 3 ust. 1 pkt 49 wyżej powołanego Rozporządzenia wskazano stadiony dla nie mniej niż 5 000 osób. Sąd zauważa, że skarżący w toku postępowania administracyjnego i w skardze myli pojęcia stadion i kompleks boisk, które nie są tożsame. Nie ulega wątpliwości, że sporny kompleks boisk sportowych z infrastrukturą to nie jest stadion, a trzeba zauważyć, że nie każdy stadion jest obiektem, który w myśl wcześniej wskazanych kryteriów i przepisów może zostać uznany za mogący znacząco bądź potencjalnie oddziaływać na środowisko. Biorąc pod uwagę zapisy załącznika III do Dyrektywy, w tym m.in. rozmiary przedsięwzięcia, dotychczasowe przeznaczenie gruntów, na których kompleks ma być zlokalizowany (także boiska sportowe), oraz przepisy wyżej powołanego Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., w ocenie Sądu brak podstaw do uznania skarżącego za stronę postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę na podstawie art. 28 ust. 2 Pr.bud. Skoro organy prawidłowo odmówiły skarżącemu statusu strony, nie naruszyły tym samym przepisów art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 151 § 1 k.p.a. Według ustaleń organu pora przewidziana dla korzystania z kompleksu boisk nie jest porą nocną, zaś usytuowanie i natężenie zainstalowanego oświetlenia nie zmiania prawidłowej kwalifikacji tego przedsięwzięcia i nie narusza przepisów prawa. Odmienne twierdzenia skarżącego nie zostały stosownie poparte. Jeśli zaś sposób korzystania z obiektu będzie naruszać prawo sąsiedzkie w rozumieniu przepisów prawa cywilnego, to w razie braku możliwości ugodowego załatwienia tych kwestii z podmiotem, któremu przysługują prawa do nieruchomości, można dochodzić stosownych roszczeń na drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym-na co także wskazywały organy. Bezpodstawny jest także zarzut naruszenia art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150 z późn. zm), gdyż przepis ten został uchylony ustawą z dnia 28 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227) z dniem 15 listopada 2008 r., a więc w datach wydawania decyzji (w tym także o udzieleniu pozwolenia na budowę) przepis ten nie obowiązywał. Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.