VII SA/Wa 1461/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Protokolant ref. staż. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2010 r. sprawy ze skargi I. S.A. z siedzibą w [...] koło [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2010 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala. VII SA/Wa 1461/10 UZASADNIENIE Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2008 r, nr [...]. działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej firmie I S.A. pozwolenia na rozbudowę piekarni szwajcarskiej - magazyn izotermiczny na działkach nr ew. [...] obręb [...] przy ul. [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że na wniosek E.i D. M. właścicieli sąsiedniej działki nr [...] wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2006 r, nr [...]. Kontrolując przedmiotową decyzję Wojewoda [...] stwierdził, iż wydana została z rażącym naruszeniem prawa, gdyż część projektowanego budynku została usytuowana bezpośrednio przy zachodniej oraz południowej granicy działki nr [...] stanowiącej własność E. i D. M. Takie usytuowanie obiektu nie zostało przewidziane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, na sąsiedniej działce bezpośrednio przy granicy brak jest budynku, a inwestor nie uzyskał zgody na odstępstwo od przepisów techniczno- budowlanych. Zdaniem Wojewody [...] opisane usytuowanie budynku rażąco narusza § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jednocześnie Wojewoda [...] wskazał, że wydając decyzję o pozwoleniu na rozbudowę Starosta nie mógł oprzeć się na zapisach aktu notarialnego w którym właściciele działek sąsiednich wyrazili zgodę na wzajemne wznoszenie obiektów w ostrej granicy, gdyż usytuowanie budynków w granicy jest niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Zdaniem Wojewody [...] doszło również do naruszenia ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który na terenie oznaczonym symbolem 89 PT, na którym położona jest działka inwestora dopuszcza zabudowę o wysokości maksymalnie 2 kondygnacji. Tymczasem zatwierdzony decyzją Starosty [...] z dnia [...] lipca 2006 r, nr [...] projekt budowlany przewiduje budynek trzykondygnacyjny. Wojewoda [...] wskazał, iż zgodnie z decyzją Starosty [...] z dnia [...].03.2006r. udzielono małżonkom M. na działce nr ew. [...] pozwolenia na budowę stacji paliw, a kolejną decyzją z dnia [...].06.2006r, Nr [...] udzielono pozwolenia na budowę zakładu mechaniki samochodowej zlokalizowanego w odległości 6 m od granicy z działką inwestora nr ew. [...] i 4,20 z działką inwestora nr ew. [...] co uniemożliwiało zdaniem Wojewody [...] wydanie kontrolowanej decyzji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r znak: [...] w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2260/09, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po ponownym rozpatrzeniu odwołania I. S.A. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 153 ppsa związany jest oceną prawną wyrażoną w wyroku sądowym. Mając na uwadze wskazania Sądu co do dalszego postępowania zawarte w wyroku z dnia 2 lutego 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2260/09, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ponownie rozpatrzył odwołanie i po przeanalizowaniu akt uznał, iż kontrolowana w postępowaniu nadzorczym decyzja obarczona jest wadą rażącego naruszenia art. 35 ust 1 pkt 1 i pkt 2 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy na podstawie projektu zagospodarowania terenu stanowiącego integralną część projektu budowlanego zatwierdzonego weryfikowaną decyzją Starosty [...] z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...], ustalił, iż część projektowanego obiektu została usytuowana bezpośrednio przy zachodniej oraz południowej granicy działki o nr ew. 149. Zdaniem organu odwoławczego takie usytuowanie obiektu nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa bowiem nie jest ono przewidziane ani w uchwale Rady Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r., nr XXXV/404/2002, w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta "[...]" (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z 2002 r., Nr 140, poz. 3107), która obowiązywała w dacie wydania badanej decyzji o pozwoleniu na budowę, ani też nie uzasadniają go rozmiary działki, na której przedmiotowa inwestycja jest realizowana. Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że inwestor nie uzyskał zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, udzielanej przez właściwy organ w trybie przewidzianym przepisem art. 9 Prawa budowlanego. W związku z powyższym Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że powyższe rozwiązania projektowe są niezgodne z przepisem § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Tym samym Starosta [...] zatwierdzając projekt budowlany dopuścił się rażącego naruszenia art. 35 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego gdyż nie sprawdził zgodności projektu zagospodarowania terenu z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego został również rażąco naruszony art. 35 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego obowiązujący w dacie wydania kontrolowanej decyzji zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego wlaściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z § 54 punkt 3.3 planu miejscowego miasta "[...]", wysokość zabudowy powinna liczyć maksymalnie 2 kondygnacje. Zgromadzona w sprawie dokumentacja wskazuje, że w części biurowej projektowanego przedsięwzięcia zaprojektowano 3 kondygnacje. Powyższe rozwiązanie stanowi o niezgodności z planem miejscowym. Tym samym organ stopnia podstawowego, zatwierdzając projekt budowlany przedmiotowej inwestycji, dopuścił się naruszenia ww. przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, gdyż nie sprawdził zgodności projektu zagospodarowania terenu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego przesłanki wynikające z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa zostały spełnione na gruncie niniejszej sprawy. Rażąco naruszone zostały przepisy art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych , których stosowanie nie wymaga przeprowadzenia skomplikowanego procesu wykładni, zaś samo naruszenie jest bezsprzeczne. Ponadto niemożliwe do zaakceptowania trzeba uznać skutki stwierdzonego naruszenia bowiem ograniczone zostają uprawnienia przysługujące właścicielom sąsiedniej nieruchomości w tym prawo własności. Decyzja Starosty [...] z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej firmie I. S.A. pozwolenia na rozbudowę piekarni szwajcarskiej - magazyn izotermiczny na działkach nr ew. [...]obręb [...] przy ul. [...]. Wskazał, iż dokonana przez niego ocena zgodna jest ze stanowiskiem Sądu wyrażonym w wiążącym wyroku z dnia 2 lutego 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2260/09, a zarzuty odwołania jako podważające w istocie prawomocny wyrok nie mogły zostać uwzględnione. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła I. S.A. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 7, 77 i 107 § 3 Kpa, przez brak rzeczowej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności przez nieustosunkowanie się do zarzutów odwołania Skarżąca zarzuciła również błędną wykładnię § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bez uwzględnienia woli stron zawartej w akcie notarialnym co do wzajemnego wyrażenia zgody na budowę w ostrej granicy działki. Ponadto zarzuciła naruszenie art. 156 § 2 Kpa poprzez nierozważenie zarzutów, iż zaskarżona decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Podstawowe znaczenie dla rozpoznania przedmiotowej sprawy ma kwestia związania Sądu wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2260/09. Wskazanym wyrokiem uchylona została wcześniejsza decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2009 r, którą organ odwoławczy uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008 r i odmówił stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...]. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, iż " organ odwoławczy przyznając, iż takie usytuowanie budynku magazynu jest niezgodne z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...], całkowicie dowolnie ocenił ( nie przedstawiajac żadnej analizy swojego rozumowania ), iż naruszenie to nie ma charakteru rażącego (...). Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie oczywiste naruszenie powyższych przepisów, ich charakter, a także skutki wywołane ich naruszeniem przesądzają, iż naruszenie to ma charakter rażący". "W niniejszej sprawie organ z rażącym naruszeniem art. 35 ust 1 ustawy Prawo budowlane nie dokonał wymaganych sprawdzeń". "Ponadto za wadliwe uznać należy stanowisko, iż zatwierdzenie kontrolowaną decyzją, budynku o liczbie kondygnacji niezgodnej z planem nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa". "Fakt, iż w niniejszej sprawie inwestycja znajduje się w strefie przemysłowo – technicznej nie ma znaczenia przy ocenie rażącego naruszenia prawa". Wskazania Sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku wiążą organy jak i Sąd obecnie orzekający w przedmiotowej sprawie. Ocena prawna przesądza o tym, że weryfikowana w postępowaniu nadzorczym decyzja Starosty [...] z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca firmie I. S.A. pozwolenia na rozbudowę [...] - magazyn izotermiczny wydana została z rażącym naruszeniem przepisu art. 35 ust 1 ustawy Prawo budowlane. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zastosował się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku sądowym i w konsekwencji zasadnie uznał, iż decyzja Starosty [...] z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...] obarczona jest wadą rażącego naruszenia prawa co skutkuje stwierdzeniem jej nieważności. Trafne jest stanowisko organu odwoławczego, który nie uwzględnił zarzutów odwołania jako podważających w istocie prawomocny wyrok sądowy. Nieuzasadniony jest zarzut błędnej wykładni § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bez uwzględnienia woli stron zawartej w akcie notarialnym co do wzajemnego wyrażenia zgody na budowę w ostrej granicy działki. Wskazać należy, iż wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 r przepis § 12 ust 6 w zakresie warunku uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, został uznany za niezgodny z art. 7 ust 2 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r – Prawo budowlane i utracił moc w tym zakresie 16 marca 2001 r. Z tych względów wszelkie oświadczenia woli co do wzajemnego wyrażenia zgody na budowę w ostrej granicy działki nie mogły zostać uwzględnione. Chybiony jest także zarzut wywołania nieodwracalnych skutków prawnych kontrolowaną decyzją. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że zrealizowanie inwestycji nie wywołuje nieodwracalnych skutków prawnych w rozumieniu art. 156 § 2 kpa. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. . 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm ) oddalił skargę jako bezzasadną.