II GSK 183/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal Sędzia NSA Maria Myślińska (spr.) Sędzia del. WSA Barbara Stukan-Pytlowany Protokolant Marta Zawadzka po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. K. - Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe G. w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2010 r. sygn. akt V SA/Wa 790/10 w sprawie ze skargi Z. K. - Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe G. w R. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o pomocy de minimis 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Ministra Pracy i Polityki Społecznej na rzecz Z. K. - Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe G. w R. kwotę 380 (trzysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 października 2010 r., sygn. akt. V SA/Wa 790/10 oddalił skargę [...] na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z [...] stycznia 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o pomocy de minimis, z następującym uzasadnieniem. [...] – dalej: skarżący – wnioskiem z [...] stycznia 2009 r. zwrócił się do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON) o wydanie zaświadczenia o udzielonej pomocy de minimis na podstawie rozporządzenia RM z dnia 19.12.2007 r. w sprawie Zakładowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Dz.U. z 2007 r. Nr 245, poz. 1810), na wydatki sfinansowane ze środków pochodzących z dofinansowania do wynagrodzeń zatrudnionych pracowników niepełnosprawnych w ramach indywidualnych programów rehabilitacji oraz art. 33 ust.11 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz.776 ze zm.). Wnioskodawca oświadczył, iż pomoc została przeznaczona na szkolenie i przekwalifikowanie w celu nabycia lub podnoszenia kwalifikacji zawodowych, na który utworzono indywidualny program rehabilitacji. Do wniosku załączono dokumentację potwierdzającą dokonanie przelewów, tj. wyciąg bankowy z konta z.f.r.o.n. nr [...], potwierdzenie przelewu z dnia [...] r. oraz fakturę VAT nr [...] wystawioną w dniu [...] r. Prezes Zarządu PFRON – działając na podstawie art. 219 w związku z art. 123 § 1 k.p.a. w związku z art. 33 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 14, poz. 92 ze zm.; dalej: ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r.) oraz § 9 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 245, poz. 1810; dalej: rozporządzenie z 19 grudnia 2007 r.) - postanowieniem z [...] października 2009 r. odmówił wydania zaświadczenia o pomocy de minimis na dzień [...]r. na kwotę [...]zł, tj. [...]euro. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż brak kompletnej dokumentacji związanej z poniesionymi wydatkami (strona odmówiła przesłania indywidualnych programów rehabilitacji, na podstawie których poniesiono wydatki) uniemożliwia rzetelną ocenę zebranego materiału dowodowego i wydanie zaświadczeń o pomocy de minimis. Po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej, Minister Pracy i Polityki Społecznej – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 oraz art. 219 k.p.a. w związku z art. 66 cyt. ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych – postanowieniem z [...] stycznia 2010 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że do postępowania w sprawie wydawania zaświadczeń mają zastosowanie zasady ogólne postępowania administracyjnego, w szczególności zasada dochodzenia prawdy obiektywnej. W toku postępowania można zatem wykorzystać środki dowodowe, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu dowodowym zawarte w k.p.a. Organ nie zgodził się ze stanowiskiem strony o braku podstaw do żądania przedłożenia indywidualnych programów rehabilitacji z uwagi na ustawę z 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. 2002 r. Nr 101 poz. 926 ze zm.; dalej: ustawa o ochronie danych osobowych). Zdaniem organu, z uwagi na brak stosownej dokumentacji umożliwiającej rzetelną ocenę zebranego materiału dowodowego, należało odmówić wydania zaświadczenia o pomocy de minimis. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej skarżący wniósł o jego uchylenie, zarzucając naruszenie art. 217 § 2 pkt 2 i art. 218 k.p.a. poprzez ich zastosowanie oraz art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a., art. 11, art. 12 k.p.a. i § 9 rozporządzenia z 19 grudnia 2007 r. poprzez ich niezastosowanie, art. 33 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnianiu osób niepełnosprawnych poprzez ich niezastosowanie. Ponadto zarzucił naruszenie art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych poprzez jego błędną wykładnię, art. 33 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych, art. 217 § 21 pkt 2 k.p.a., art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a., art. 218 k.p.a., art. 11 i art. 12 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę, stwierdził, że kwestią sporną w sprawie pozostaje prawidłowość przeprowadzonego postępowania dowodowego. Podstawą zakwalifikowania pomocy jako pomocy de minimis jest zaświadczenie wydane przedsiębiorcy przez organ udzielający pomocy. Prowadzący zakład pracy chronionej w celu uzyskania zaświadczenia przedstawia informację o dokonaniu wydatku ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych w ciągu 30 dni od dnia jego dokonania wraz ze stosownymi dokumentami (stosownie do § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 26 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej pomocy de minimis (Dz. U Nr 212, poz. 1773 ze zm.; dalej: rozporządzenie Rady Ministrów z 26 kwietnia 2007 r.). Natomiast podstawę prawną wydania zaświadczenia stronom art. 5 ust. 3 ustawy z 30 kwietnia 2004 o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. Nr 123, poz. 1291 ze zm.), (zgodnie z którym podmioty udzielające pomocy wydają beneficjentowi pomocy zaświadczenie stwierdzające, że udzielona pomoc publiczna jest pomocą de minimis) oraz - wydane na podstawie art. 5 ust. 4 cyt. ustawy - rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 20 marca 2007 r. w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis i pomocy w rolnictwie i rybołówstwie określające formę, treść, termin i sposób wydawania zaświadczenia stwierdzającego, że udzielona pomoc publiczna jest pomocą de minimis (§ 1). Sąd podkreślił, że w zakresie nieuregulowanym przepisami. aktów prawnych znajdują, zastosowanie przepisy działu VII k.p.a. – Wydawanie zaświadczeń (art. 217 – 220 k.p.a.). Zgodnie z art. 218 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Zakres tego postępowania wynikać będzie nie tylko z żądania osoby zainteresowanej, lecz również z oceny możliwości jego spełnienia przez organ. Postępowanie wyjaśniające powinno zmierzać w kierunku ustalenia stanu faktycznego i prawnego wymagającego potwierdzenia zaświadczeniem. W jego toku można wykorzystać środki dowodowe stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu dowodowym zawarte w k.p.a. W ocenie Sądu I instancji organ, do którego skierowany zostaje wniosek o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis ma obowiązek zbadać, czy pomoc objęta wnioskiem może być uznana za pomoc de minimis, a tym samym, czy spełnione zostały przesłanki ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 kwietnia 2007 r. warunkujące uzyskanie zaświadczenia. Tym samym organ miał podstawę prawną do żądania nadesłania indywidualnych programów rehabilitacji. Dopiero bowiem analiza całości zebranego materiału dowodowego co do celowości poniesienia przedmiotowych wydatków i ich zgodności z przepisami rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych pozwala na wydanie zaświadczenia. W ocenie WSA, w sprawie prawidłowo przeprowadzono postępowanie wyjaśniające, prawidłowo ustalono stan faktyczny i dokonano jego oceny mając na względzie zastosowanie przepisów prawa materialnego, przy czym ocena ta nie nosi znamion dowolności. [...] wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. Naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej: p.p.s.a.): 1) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez uchylenie się od obowiązku rozważenia i odniesienia się w uzasadnieniu orzeczenia do zarzutów podniesionych przez skarżącego w skardze; 2) art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. - poprzez jego zastosowanie; 3) art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie; 4) art. 218 k.p.a. - poprzez j ego błędna wykładnię; 5) art. 11 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie; II. Naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie: 1) § 9 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 roku - poprzez jego błędną wykładnię (Dz. U. Nr 245, poz. 1810); 2) art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. 2002 r. Nr 101 poz. 926 ze zm.); 3) art. 33 ust. 6 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych poprzez jego niezastosowanie. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że Sąd wbrew dyspozycji art. 141 § 4 p.p.s.a. w lakonicznym uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia ograniczył się jedynie do wskazania, że zarzuty podniesione przez skarżącego nie zasługują na uwzględnienie. Nie podał przy tym żadnej argumentacji faktycznej ani prawnej takiego stanowiska. Autor skargi kasacyjnej podkreślił, że WSA błędnie przyjął, iż w niniejszej sprawie ma zastosowanie art. 218 § 2 k.p.a. Tym samym organ zobowiązany do wydania zaświadczenia, w niniejszej sprawie jest uprawniony do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a. Co więcej z powyższego Sąd wywodzi jeszcze dalej idące wnioski, mianowicie o istnieniu po stronie organu obowiązku badania czy pomoc objęta wnioskiem może być uznana za pomoc de minimis. W tym miejscu strona skarżąca po raz kolejny pragnie zauważyć, iż wbrew stanowisku Sądu orzekającego, ubieganie się przez skarżącego o wydanie przedmiotowego zaświadczenia jest przypadkiem regulowanym treścią art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. Urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, a mianowicie przepis § 9.1. cyt. rozporządzenia z 19 grudnia 2007 r. Tym samym treść art. 218 k.p.a. w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Zgodnie z dyspozycją art. 218 §1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Tym samym uzyskanie zaświadczenia, o którym mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. dotyczy zaświadczenia urzędowo potwierdzającego określone fakty lub stan prawny, wynikające z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Kasator wskazał, że jedynie w przypadku wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (stosownie do zgodnie z treścią art. 218 § 2 k.p.a.). Jednakże nawet w tym przypadku ewentualne postępowanie wyjaśniające nie ma charakteru dowolnego. Autor skargi kasacyjnej podniósł, że cechą zaświadczenia jest bowiem stwierdzenie znanych faktów lub stanu prawnego. Postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia nie może służyć zebraniu nowych informacji, bo w ten sposób wkracza w sferę decyzji administracyjnych, czyli ustalania i kształtowania stosunków prawnych. Zdaniem skarżącego wydatki w ramach Indywidualnych Programów Rehabilitacji dokonywane są z Funduszu ZFRON, którego prawidłowość, zgodnie z art. 33 ustawy, kontrolowana jest wyłącznie przez właściwe terenowo Urzędy Skarbowe. Ocena nieprawidłowości wydatkowania ww. środków rozstrzygana jest przez Urzędy Skarbowe decyzją administracyjną. W ocenie autora skargi kasacyjnej w zakresie regulowanym § 9 cyt. rozporządzenia z 19 grudnia 2007 r. upoważnienie PERON ogranicza się do wydania zaświadczenia, w oparciu o przedłożone zgodnie z § 9 ust 3 tegoż rozporządzenia dokumenty, nie zaś do rozstrzygania prawidłowości ich wydatkowania, albowiem ta sfera jest zastrzeżona dla kompetencji innych organów i w innym trybie postępowania administracyjnego. Kasator podał, że § 9 ust 2 i 3 cyt. rozporządzenia z 19 grudnia 2007 r. wskazuje jakie dokumenty przedsiębiorca obowiązany jest przedłożyć występując z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis. Katalog ten jest zamknięty. W ocenie autora skargi kasacyjnej informacje o wysokości wynagrodzenia pracowników mają charakter danych osobowych w rozumieniu Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. Tym samym, podlegają wszystkim rygorom określonym przepisami powołanej ustawy. W związku z powyższym, umożliwienie wglądu do listy płac zwierającej informację o wysokości wynagrodzenia stanowi naruszenie ustawy o ochronie danych osobowych. Zarówno listy płac, jak i umowa zlecenie wraz z rachunkiem, na podstawie których przekazano z rachunku ZFRON środki pieniężne na wypłatę wynagrodzenia dla członków komisji rehabilitacyjnej, są dokumentami zwierającymi dane o wysokości wynagrodzenia za pracę, co przy braku zgody pracowników na ich ujawnienie, czyni niemożliwym ich przekazanie. Ponadto skarżący podniósł, iż Indywidualne Programy Rehabilitacji pracowników niepełnosprawnych zawierają między innymi dane dotyczące stanu zdrowia pracowników, które to dane również podlegają ochronie danych osobowych. Skarżący podkreślił także, iż pracownicy objęci IPR nie wyrazili zgody na przekazanie danych tam zawartych, a dotyczących każdej z tych osób. Skarżący przytaczając powyższą argumentację zwracał się o wskazanie podstawy prawnej umożliwiającej mu przedłożenie danych chronionych ww. ustawą. Minister Pracy i Polityki Społecznej w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach, o których mowa w art. 174 p.p.s.a., a wobec tego w pierwszym rzędzie należy odnieść się do zarzutów podniesionych w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Dopiero wówczas gdy stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji jest bezsporny lub nie został skutecznie podważony można oceniać zasadność zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego wskazanych przez autora skargi kasacyjnej w pkt 2. Najdalej idący zarzut w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a mianowicie naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. należało uznać za trafny. W myśl tego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponowie rozpatrzona przez organ administracji uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W odniesieniu do przytoczonego przepisu postawiono zarzut uchylenia się przez Sąd I instancji od rozważenia i odniesienia się do zarzutów podniesionych w skardze, a dotyczących naruszenia przepisów prawa wymienionych w petitum skargi. W ocenie autora skargi kasacyjnej z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby sąd skonfrontował zarzuty z materiałem dowodowym i opartymi na nim ustaleniami faktycznymi. Art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazuje elementy, które powinno zawierać uzasadnienie wyroku. Obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, o którym mowa w tym przepisie obejmuje przytoczenie ustaleń dokonanych przez organ orzekający oraz ich ocenę pod względem zgodności z prawem (art. 3 § 1 p.p.s.a.). Sąd winien wskazać, które ustalenia zostały przez niego przyjęte, a które nie i dlaczego. Sąd w lakonicznym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie zawarł zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, nie odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze (poza zarzutem naruszenia art. 218 k.p.a.). Nie stanowi "zwięzłego przedstawienia stanu sprawy" przytoczenie treści wniosku czy rozstrzygnięć organów bez wskazania okoliczności faktycznych, które Sąd I instancji uznał za udowodnione. Natomiast zdawkowo odniósł się Sąd I instancji do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 245, poz. 1810) poprzez stwierdzenie, że "organ miał podstawę do żądania nadesłania indywidualnych programów rehabilitacji", nie wskazując tej podstawy. Należy podkreślić, że skarżący wniósł o wydanie zaświadczenia o udzielonej pomocy de minimis na podstawie § 2 ust. 1 pkt 12 lit. c/ cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie z.f.r.o.n. oraz art. 33 ust. 11 cyt. ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych. Organy orzekające oparły rozstrzygnięcia na powyższych aktach prawnych. Skarga skierowana do WSA zawiera m.in. zarzut naruszenia wskazanych w niej przepisów zarówno powołanej wyżej ustawy, jak i rozporządzenia. Natomiast Sąd I instancji – jak trafnie zarzuca autor skargi kasacyjnej – uchylił się od oceny tychże zarzutów, podobnie jak pozostałych przedstawionych w skardze. Nie do zaakceptowania jest stanowisko Sądu I instancji, gdy twierdzi bez uzasadnienia faktycznego i prawnego, że organ miał podstawę do żądania nadesłania indywidualnych programów rehabilitacji. Odmawiając przedłożenia wymienionych programów, strona powoływała się na ochronę danych osobowych zawartych w tymże programach (art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy z 29.08.1997 r. o ochronie danych osobowych (t.j. Dz. U. 2002.101.926). Nie do zaakceptowania jest również brak stanowiska Sądu I instancji, które powinno wynikać z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, odnośnie stosowania przez organy orzekające obowiązujących w dacie orzekania cyt. przepisów rozporządzenia z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, na które jak już wspomniano powoływała się strona we wniosku, skardze i stosowały je organy. Wywody Sądu w zakresie wyjaśnienia podstawy prawnej są niepełne, lakoniczne i wobec tego nie mogą być uznane za odpowiadające treści art. 141 § 4 p.p.s.a., a w konsekwencji wystarczające dla potrzeb dokonania kontroli kasacyjnej. Nie ma bowiem możliwości jednoznacznej rekonstrukcji rozstrzygnięcia. Rozpoznając ponownie sprawę, Sąd I instancji winien ocenić legalność zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem treści i podstawy prawnej wniosku oraz spełnienia przesłanek materialnoprawnych uzasadniających wydanie stosownego zaświadczenia. Strona opiera wniosek na § 2 ust. 1 pkt 12 lit. c/ cyt. rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Należy więc mieć na uwadze przy ocenie celowości przedmiotowego wydatku, że w § 2 ust. 1 cyt. rozporządzenia określono rodzaje wydatków na jakie mogą być przeznaczone środki z z.f.r.o.n. Wydatek, którego ma dotyczyć przedmiotowe zaświadczenie o pomocy de minimis wyszczególniony został w § 2 ust. 1 pkt 12c jako indywidualne programy rehabilitacji mające na celu zmniejszenie ograniczeń zawodowych, w ramach których finansowane są koszty szkolenia, przekwalifikowania oraz dokształcania w celu nabycia lub podnoszenia kwalifikacji zawodowych. Warunkiem wykorzystania środków z.f.r.o.n. na wydatki, o których mowa w § 2 ust. 12, jest opracowanie programu rehabilitacji. Oznacza to, że zasadność poniesienia wydatku musi wynikać wprost z indywidualnego programu rehabilitacji i musi być uzasadniona spodziewanym zmniejszeniem lub wyeliminowaniem ograniczeń zawodowych wynikających z niepełnosprawności pracownika, dla którego program został opracowany. Podstawowa kwestia, do której nie odniósł się Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, to brak podstaw (w ocenie skarżącego) do przedłożenia indywidualnych programów rehabilitacji w świetle uregulowań zawartych w cyt. ustawie o ochronie danych osobowych (art. 23). Brak jakiegokolwiek uzasadnienia prawnego w tym przedmiocie a także w odniesieniu do kwestionowanej w skardze procedury wydania przedmiotowego zaświadczenia uniemożliwia kontrolę kasacyjną. Sąd winien odnieść się do wszystkich podniesionych wyżej uchybień oraz zarzutów podniesionych w skardze i dać temu wyraz w uzasadnieniu wyroku spełniającym wymogi określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 185 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.)