II OSK 368/11

Dnia 9 marca 2011 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2011 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych A.G. i J.W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 października 2010 roku sygn. akt II SA/Łd 999/10 odrzucającego skargę A.G. i J.W. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] lipca 2010 roku Nr [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki ogrodzenia postanawia: oddalić skargi kasacyjne Postanowieniem z dnia 22 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę A.G. i J.W. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] lipca 2010 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki ogrodzenia. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 28 września 2010 r. skarżący zostali wezwani do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 złotych oraz do złożenia 4 egzemplarzy odpisów skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzenie zostało uznane za doręczone skarżącym z dniem 5 października 2010 r. Sąd I instancji podkreślił, że zobowiązany jest odrzucić skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Termin do wykonania zarządzenia upłynął w dniu 12 października 2010 r. Pomimo upływu terminu skarżący nie przesłali żądanych odpisów skargi ani uiścili wpisu od skargi. Jednobrzmiące skargi kasacyjne od powyższego postanowienia wnieśli skarżący. Zarzucili naruszenie przepisów postępowania polegające na błędnym przyjęciu, że doszło do skutecznego doręczenia skarżącej wezwania do uzupełnienia braków skargi na podstawie art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – podczas gdy skarżący nie otrzymali zawiadomień o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym. Wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Natomiast stosownie do treści art. 58 §1 pkt 3 p.p.s.a Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Skutkiem braku wykonania zarządzenia o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych, jak również braków fiskalnych skargi, jest zatem jej odrzucenie. Zgodnie z treścią art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2 p.p.s.a.). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3 p.p.s.a.). Cytowane przepisy ustanawiają instytucję tzw. fikcji doręczenia, która w istocie sprowadza się do stwierdzenia, że strona odebrała przesyłkę, podczas gdy fizycznie do takiego odbioru nie doszło. Strona jednak miała możliwość odbioru przesyłki, czy to na poczcie czy to w urzędzie gminy, ale z niej nie skorzystała. O możliwości tej doręczyciel pozostawić musi zawiadomienie. Twierdzenie stron sprowadza się do stwierdzenia, że nie otrzymali oni awiza (zawiadomienia) informującego o możliwości odbioru przesyłki na poczcie. Zarzut tak sformułowany nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem z informacji poczty na zwróconych do Sądu I instancji wezwaniach wynika, że były one prawidłowo awizowane, zgodnie ze wskazanymi na wstępie regułami. Sąd I instancji nie miał zatem innej możliwości jak tylko odrzucić skargę, z jednej strony dysponując wiarygodną informacją poczty o próbie doręczenia przesyłki, a z drugiej stwierdzając, że do uzupełnienia braków nie doszło. Nie sposób więc uznać, że Sąd I instancji odrzucając skargę naruszył przepis art. 73 p.p.s.a., przeprowadzona ocena skuteczności doręczenia wezwań była bowiem oceną prawidłową. Argument dotyczący problemów z zawiadomieniem o przesyłce mógł zostać podniesiony w ewentualnym wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia braków, jednak strony z takim wnioskiem nie wystąpiły. Co więcej, skarżący w jakikolwiek sposób nie uprawdopodobnili, że podniesione przez nich okoliczności miały miejsce. Dla takiego uprawdopodobnienia konieczne byłoby wykazanie, że skrzynka oddawcza była uszkodzona lub też dostęp do tej skrzynki był powszechny. Obalenie fikcji doręczenia tylko na podstawie twierdzenia, że awiza nie pozostawiono prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji z art. 73 p.p.s.a. W każdej bowiem sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizo poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej lub zaginęło. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.