II SO/Gd 10/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 22 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku P. L. M. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Bałtyckiego Instytutu Psychologii Studium Psychologii Alternatywnej z powodu nieprzekazania do sądu administracyjnego skargi na bezczynność w sprawie udzielenie informacji publicznej postanawia: 1. wymierzyć Bałtyckiego Instytutu Psychologii Studium Psychologii Alternatywnej grzywnę w wysokości 500 (pięćset) zł, 2. zasądzić od Bałtyckiego Instytutu Psychologii Studium Psychologii Alternatywnej na rzecz wnioskodawcy P. L. M. 100 (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. P. M. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o wymierzenie grzywny na podstawie przepisu art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) dalej jako P.p.s.a Dyrektorowi B. w G. za nieprzekazanie temu Sądowi w terminie jego skargi z dnia 27 czerwca 2010 r. na bezczynność Dyrektora B. w G. w sprawie udzielenia informacji publicznej. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że pismem z dnia 27 czerwca 2010 r. wniesiona została, za pośrednictwem S. w G., skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w związku z bezczynnością tego podmiotu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej Organ, mimo ciążącego na nim obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 P.p.s.a., nie przekazał sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Do wniosku skarżący dołączył między innymi kopię skargi z dnia 27 czerwca 2010 r., dowód nadania tej skargi na adres organu, a nadto dowód uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł, oraz wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 10 czerwca 2010 r. Dyrektor B. w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie wniosku w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny z uwagi na jego bezzasadność. Dyrektor wyjaśnił, że warunkiem złożenia skargi na bezczynność organu jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, czego P. M. nie uczynił. Oznacza to, że przedmiotowa skarga jest bezzasadna. Dyrektor wskazał również, że nie otrzymał skargi na bezczynność, wobec czego nie mogła ona zostać przekazana do Sądu Administracyjnego. Końcowo organ wskazał, że część żądanych przez skarżącego i wskazanych we wniosku o udostępnienie informacji publicznej danych jest ogólnie dostępna i skarżący jak i każda inna zainteresowana osoba bez problemu może je uzyskać korzystając ze strony internetowej B. w G., innych stron internetowych lub tablicy ogłoszeń w hallu budynku szkoły przy ul. [...] w G. Te zaś informacje które dotyczą struktury własnościowej i majątku Instytutu przekraczają zakres ustawy o dostępie do informacji publicznej. W piśmie z dnia 22 września 2010 r. skarżący zaprzeczył jakoby skarga na bezczynność organu nigdy nie została doręczona B. w G. Potwierdza to Poczta Polska S.A. która ustaliła, że przesyłkę z dnia 30 czerwca 2010 r. odebrała w dniu 5 lipca 2010 r. osoba uprawniona do odbioru korespondencji – W. J. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 54 § 2 P.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W myśl natomiast art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001 r. Nr 112 poz. 1198 ze zm) do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się, z zastrzeżeniem przypadku, o którym mowa w art. 22, przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), z tym że: 1) przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi, 2) skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę. Oznacza to, że 30 – dniowy termin wskazany w art. 54 § 2 P.p.s.a. został na mocy przepisu szczególnego skrócony do 15 dni. W razie niezastosowania się do obowiązku przekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie wynikającym z przytoczonych wyżej przepisów, sąd na wniosek skarżącego może na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. orzec o wymierzeniu organowi grzywny do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 154 § 6 P.p.s.a). Z przepisu tego wynika, że ustawodawca nie określił dolnej granicy grzywny, pozostawiając tę kwestię ocenie sądu. Zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2010 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2009 r. wynagrodzenie to wyniosło 3102,96 zł (M. P. z 2010 r. Nr 7, poz. 67). Tym samym Sąd mógł wymierzyć grzywnę do wysokości 31029,60 zł. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszego postępowania podkreślić należy, że skarga P. M. rozpatrywana jest w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej, które jest trybem szczególnym i zawiera bardziej restrykcyjne unormowania co do terminu przekazania skargi sądowi. W konsekwencji, wymierzenie grzywny w niniejszej sprawie ma przede wszystkim charakter restrykcyjny, tym bardziej że organ w ogóle nie wykonał ciążącego na nim obowiązku. Z akt sprawy o sygn. II SO/Gd 10/10 wynika, że skarga z dnia 27 czerwca 2010 r. wpłynęła do organu w dniu 5 lipca 2010 r. Pomimo upływu 15 – dniowego terminu do przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę D. w G. zaniechał całkowicie wykonania tego obowiązku. W tym stanie sprawy wniosek P. M. o wymierzenie D. w G. kary grzywny w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a uznać należy za zasadny. Orzekając grzywnę Sąd z wziął pod uwagę okoliczność, że organ w ogóle nie wykonał ciążącego na nim obowiązku, uwzględnił także szczególny przedmiot sprawy jakim jest udzielenie informacji publicznej. Odnosząc się do wyjaśnień D. w G. stanowiących w istocie rozważania na temat zasadności skargi stwierdzić należy, że nie jest jego rolą ocena merytoryczna zarzutów sformułowanych w skardze, badanie właściwości sądu administracyjnego czy też weryfikacja skargi pod względem spełnienia warunków formalnych. Jeżeli bowiem podmiot, za pośrednictwem którego wniesiono skargę do sądu administracyjnego uważa, że nie spełnia ona warunków formalnych bądź też nie zgadza się z argumentami w niej zawartymi, to przekazując ją winien w odpowiedzi na skargę wnieść o jej odrzucenie bądź oddalenie. Podnoszone przez D. argumenty w żadnym razie nie zwalniały go od wykonania tego obowiązku. Ustalone tym samym w sprawie okoliczności odpowiadają dyspozycji przepisu art. 55 § 1 P.p.s.a. Przy określaniu wysokości grzywny Sąd miał na względzie całkowite zaniechanie przekazania dokumentów wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 54 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 Ustawy o dostępie do informacji publicznej, jak również szczególny przedmiot sprawy, jakim jest dostęp do informacji publicznej i wymierzył grzywnę w wysokości 500 zł. Z tych względów, na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. i zasądzono od D. w G. na rzecz P. M. kwotę100 zł stanowiącą wartość uiszczonego wpisu sądowego.