II SA/Wa 1140/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Lipiński Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.) Sędzia WSA Janusz Walawski Protokolant ref.staż. Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2010 r. sprawy ze skargi W.B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie podwyższenia dodatku funkcyjnego oddalono skargę W.B. w dniu [...] czerwca 2010 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] utrzymującą w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] w sprawie podwyższenia dodatku funkcyjnego. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Komendant Wojewódzki Policji w [...]. rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] z dniem [...] maja 2009 r. podwyższył W.B. dodatek funkcyjny o kwotę [...] zł do kwoty [...] zł. W uzasadnieniu organ wskazał na takie cechy jak sumienność i zdyscyplinowanie, oraz doświadczenie zawodowe policjanta, oraz duże zaangażowanie w wykonywane przez niego obowiązki służbowe. Od powyższej decyzji zainteresowany wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji w zakresie kwoty podwyżki dodatku funkcyjnego. W.B. w uzasadnieniu odwołania powołał się na swoje dokonania zawodowe i kwalifikacje, oraz wyraził rozgoryczenie związane ze zbyt niską jego zdaniem podwyżką. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na odwołanie wydał decyzję z dnia [...] sierpnia 2009 r., która stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2010 r. wraz z aktami postępowania wpłynął do organu – Komendy Głównej Policji w dniu 18 maja 2010 r. Organ rozpatrując przedmiotową sprawę w postępowaniu odwoławczym w decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] wskazał, że zgodnie z art. 100 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Organ podnosi dalej, że w myśl art. 104 ust. 2 cytowanej ustawy, policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny. Organ wskazał, że Komendant Wojewódzki Policji w [...]., jako przełożony właściwy w sprawach osobowych W.B. , był uprawniony do dokonania autonomicznej oceny służby policjanta, jego kwalifikacji, jak również innych czynników wpływających bezpośrednio na poziom wykonania zlecanych mu zadań i czynności. Komendant Główny Policji w decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...], biorąc pod uwagę powyższe, oraz fakt, iż rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. z dnia [...] maja 2009 r. uwzględnia obowiązujące regulacje prawne oraz nie ma charakteru dowolności, zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi W.B. do tutejszego sądu. Skarżący w piśmie z dnia [...] czerwca 2010 r. podniósł, że wnosi o stwierdzenie wydania decyzji Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. z naruszeniem prawa, oraz wnosi o zasądzenie kosztów postępowania według obowiązujących norm prawnych w tym zakresie. Skarżący podniósł dalej, że całkowicie nie zgadza się ze sposobem merytorycznego zakończenia postępowania odwoławczego, jak również z jego uzasadnieniem. Uważa, że decyzja Komendanta Głównego Policji została wydana z naruszeniem prawa. Skarżący dalej wskazał w skardze, że za całkowicie niezrozumiałe uważa stwierdzenie Komendanta Głównego Policji zawarte w uzasadnieniu decyzji, który stwierdził, że "organ podejmując określone rozstrzygnięcie musi bowiem przede wszystkim brać pod uwagę jego słuszność, celowość i legalność, natomiast rozporządzając środkami publicznymi ma obowiązek czynić to w sposób racjonalny". Skarżący zarzucił w skardze Komendantowi Głównemu Policji utrzymanie w mocy rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. z dnia [...] maja 2009 r., który został wydany z naruszeniem przepisów prawa, tj. art. 66 § 1 k.c., oraz Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w [...]. nieuzasadnione nie wywiązanie się z umowy dwustronnie zobowiązującej, czyli zawartej pomiędzy skarżącym w dniu [...] listopada 2008 r., tj. naruszenie art. 66 k.c. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ prawidłowo zastosował przepisy prawa wydając skarżoną decyzję. Sporną kwestię reguluje rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2001 r. Nr 151, poz. 1732). Paragraf 8 ust. 5 pkt 1 powyższego rozporządzenia stanowi, iż dodatek funkcyjny można w zależności od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych, podwyższać na stałe lub na czas określony w granicach stawek wynikających z ustępu 4. Treść powołanej normy prawnej wskazuje więc na to, iż podwyższenie policjantowi dodatku funkcyjnego, jest uzależnione od uznania jego przełożonego, stosownie do osiągnięć służbowych funkcjonariusza. Wysokość tego podwyższenia ograniczona zaś została w ust. 4 omawianej regulacji prawnej. Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, iż skarżona decyzja nie narusza ww. przepisu prawa. Zakres podwyższenia dodatku zawiera się bowiem w granicach zakreślonych przez wspomniany ustęp 4 paragrafu 8. Nadto podkreślenia wymaga fakt, iż organ podwyższając skarżącemu dodatek uzasadnił swoją decyzję w sposób wystarczający. Organ odniósł się bowiem do sposobu wykonywania zadań służbowych przez funkcjonariusza i wywiązywania się przez policjanta z jego obowiązków oraz realizacji zadań i czynności. Co się tyczy kwestii wysokości przyznanej podwyżki, to jak to już zostało wskazane wyżej, przepisy rozporządzenia regulują jedynie jej górną granicę. Sąd administracyjny posiada więc uprawnienie wyłącznie do weryfikacji dokonanej podwyżki w zakresie takim, czy nie przekracza ona maksymalnego jej zakresu. Sąd administracyjny nie posiada zaś uprawnienia do tego, aby weryfikować podwyżkę, która nie przekracza górnej granicy określonej przepisem prawa. W zakresie kształtowania wysokości podwyżki uprawnienie wyłączne posiada bowiem jedynie przełożony funkcjonariusza. Sąd może więc jedynie badać, czy skarżona decyzja została w sposób należyty uzasadniona, a więc czy z jej uzasadnienia wynikają motywy, jakimi kierował się organ przyznający podwyżkę. Skoro więc, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, przyznana podwyżka została uzasadniona w sposób wystarczający, Sąd nie znalazł podstaw do wyeliminowania skarżonej decyzji z obrotu prawnego. Bez wpływu na wynik niniejszej sprawy pozostają zaś argumenty skargi, iż strona uzyskała przyrzeczenie od Komendanta, iż otrzyma podwyżkę w wysokości [...] złotych, oraz iż ta obietnica stanowi część umowy cywilno – prawnej zawartej przez funkcjonariusza z Komendantem. Sąd administracyjny nie posiada bowiem uprawnień do tego, aby badać skuteczność umów cywilno – prawnych. Wyłączne uprawnienie w tym zakresie posiadają Sądy powszechne. Skarżący może więc dochodzić praw wywodzonych z umowy cywilno – prawnej w postępowaniu cywilnym a nie administracyjnym. W tym stanie sprawy, uznając iż skarga jest niezasadna gdyż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.)