II SA/Wa 1543/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube po rozpoznaniu w dniu 25 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. O. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego postanawia - odrzucić skargę. Pismem z dnia 30 marca 2010 r. A. O. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, uznając zarzuty skargi za nietrafne. Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 802/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. O. na wskazaną decyzję Ministra Edukacji Narodowej, uznając, iż skarga została wniesiona po upływie terminu przewidzianego do jej wniesienia. Pismem z dnia 12 lipca 2010 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę kasacyjną na przedmiotowe orzeczenie WSA w Warszawie, wskazując, iż odbiór zaskarżonej decyzji pokwitował M. B. – osoba niebędąca domownikiem w rozumieniu art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – dalej: kpa, który okazjonalnie "doglądał" mieszkania pod jej nieobecność. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu przedmiotowej skargi kasacyjnej, postanowieniem z dnia 22 września 2010 r. sygn. akt I OSK 1421/10 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, uznając, iż doręczenie skarżącej przesyłki, zawierającej decyzję organu II instancji, zostało dokonane z naruszeniem art. 43 kpa. We wskazanym postanowieniu Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że przesyłkę zawierającą zaskarżoną decyzję Ministra Edukacji Narodowej odebrał w dniu 02 marca 2010 r. kuzyn skarżącej – M. B., który, jak wynika z oświadczenia A. O., opiekował się mieszkaniem skarżącej w czasie jej nieobecności i przebywał w jej mieszkaniu krótkotrwale. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej: ppsa, sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie z art. 53 § 1 ppsa, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast w myśl art. 54 § 1 powołanej ustawy, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi stanowi warunek jej dopuszczalności i obok warunków formalnych skargi podlega ocenie Sądu już na wstępnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Badanie zachowania terminu do wniesienia skargi jest możliwe tylko wówczas, gdy decyzja administracyjna została prawidłowo doręczona, a co za tym idzie wprowadzona do obrotu prawnego. Doręczenie stronie decyzji otwiera bowiem bieg trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Stosownie do treści art. 43 kpa, w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Jak wynika z powyższego, kodeks postępowania administracyjnego w cytowanym przepisie uprawnia doręczyciela do pozostawienia przesyłki dorosłemu domownikowi, sąsiadowi, dozorcy, jeżeli osoby te podjęły się doręczenia adresatowi. Jak przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 22 września 2010 r. "domownikiem" w rozumieniu art. 43 kpa jest osoba, która pozostaje z adresatem pisma we wspólnym gospodarstwie domowym, tj. osoba, dla której mieszkanie adresata będzie jej aktualnym centrum życiowej działalności, ośrodkiem osobistych i majątkowych interesów, zaznaczając, iż wymogiem uznania osoby za domownika w rozumieniu powołanego artykułu nie jest jej zameldowanie w miejscu zamieszkania adresata. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, iż odbiór przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję pokwitował w dniu 02 marca 2010 r. M. B. - kuzyn skarżącej. Z oświadczenia skarżącej, zawartego w skardze kasacyjnej, wynika, iż M. B. przekazał A. O. wskazaną przesyłkę około 15 marca 2010 r. po jej powrocie do miejsca zamieszkania. Skarżąca zaś wnosząc w dniu 02 kwietnia 2010 r. skargę na wymienioną decyzję działała w przekonaniu, że przesyłka ją zawierająca została odebrana przez kuzyna w dniu 03 marca 2010 r. Niezależnie od powyższego skarżąca wyjaśniła, iż M. B. nie był domownikiem w rozumieniu art. 43 kpa, a jedynie okazjonalnie doglądał mieszkania podczas jej nieobecności. Doręczenie przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję osobie niebędącej dorosłym domownikiem w rozumieniu art. 43 kpa dowodzi, iż zaskarżona decyzja nie została prawidłowo doręczona, a tym samym wprowadzona do obrotu prawnego, zaś skarga na taką decyzję jako przedwczesna, podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.