II GSK 1718/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Jagielska po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej sprawy ze skargi kasacyjnej Rady Miejskiej w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 16 lutego 2011 r. sygn. akt III SA/Gl 2234/10 w sprawie ze skarg Wojewody [...] i "C." Spółki z o.o. w O. na uchwałę Rady Miejskiej w T. z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej opinii lokalizacji kasyna gry postanawia: 1. odrzucić skargę kasacyjną, 2. zwrócić Radzie Miejskiej w T. uiszczony wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 150 (sto pięćdziesiąt) złotych. Wyrokiem objętym skargą kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. po rozpoznaniu spraw ze skarg Wojewody [...] i C. Sp. z o.o. w O. na uchwałę Rady Gminy T. z dnia [...] maja 2010 r. w przedmiocie gier losowych, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały oraz zasądził od Rady Gminy T. na rzecz C. Sp. z o.o. w O. zwrot kosztów postępowania sądowego. Referując sprawę Sąd I instancji wskazał, że zaskarżoną uchwałą Rady Miejskiej w T. z dnia [...] maja 2010 r. Nr [...] w § 1 wydano negatywną opinię w sprawie lokalizacji kasyna gry. Równocześnie w § 2 zaskarżonej uchwały stwierdzono utratę mocy podjętej z wniosku C. Sp. z o.o. w O. uchwały Rady Miejskiej w T. z dnia [...] marca 2010 r. Nr [...] pozytywnie opiniującej lokalizację kasyna. Pismem z dnia [...] lipca 2010 r. Spółka C. Sp. z o.o. w O. wezwała Radę Miejską w T. do usunięcia naruszenia interesu prawnego strony poprzez wydanie uchwały z dnia [...] maja 2010 r. Wskazano, że uchwała została wydana bez wniosku zainteresowanej strony, nie posiada uzasadnienia, a z pisma Przewodniczącego Rady Miasta z dnia [...] maja 2010 r. wynika, że została wydana w wyniku "protestów organizacji i stowarzyszeń oraz mieszkańców T.". Z protokołu posiedzenia Rady Miejskiej z dnia [...] maja 2010 r. nie wynikało jednak by do Rady wpłynął wniosek organizacji, stowarzyszeń lub grup mieszkańców domagających się zmiany stanowiska Rady w przedmiocie udzielenia pozytywnej opinii o lokalizacji kasyna gry. W ocenie wnioskodawcy uchwała, podjęta bez wniosku uprawnionego podmiotu, naruszała art. 35 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540), dalej: u.g.h. Uchwałą z dnia [...] sierpnia 2010 r. Rada Miejska w T. uznała wezwanie do usunięcia naruszenia prawa za nieuzasadnione. Wskazała, że do podjęcia zakwestionowanej uchwały doszło w wyniku protestów organizacji i stowarzyszeń lokalnych, których pisma gdyby nie podjęto uchwały należało traktować jako wezwania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Skargę na uchwałę Rady Miejskiej w T. z dnia [...] maja 2010 r. wniosła C. Sp. z o.o. w O., domagając się stwierdzenia jej nieważności w związku z rażącym naruszeniem art. 2 i 7 Konstytucji RP oraz art. 35 pkt 15 u.g.h. Spółka argumentowała, że uchwała ponownie, bez wniosku strony, opiniowała - tym razem negatywnie - lokalizację kasyna gry przy czym z protokołu posiedzenia Rady wynikało, że przedmiotem rozważań nie była kwestia lokalizacji kasyna, lecz rodzaj prowadzonej działalności. Skargę na powyższą uchwałę wniósł również Wojewoda [...] żądając stwierdzenia jej nieważności jako sprzecznej z art. 35 pkt 15 u.g.h. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., w oparciu o treść art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a ., połączył sprawy z obu skarg do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i na zasadzie art. 147 § 1 tej ustawy stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały. Sąd I instancji wyjaśnił, że art. 35 pkt 15 u.g.h. wymaga od podmiotu ubiegającego się o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry przedłożenia między innymi pozytywnej opinii rady gminy o lokalizacji tegoż kasyna. W ocenie Sądu przesłanki, jakimi kierował się organ wydający opinię, winny wynikać z uzasadnienia uchwały, co znajduje umocowanie w art. 2 i art. 7 Konstytucji. Takiego uzasadnienia w spornej uchwale brak. Z art. 35 pkt 15 u.g.h. Sąd I instancji wywiódł również, że podmiot ubiegający się o koncesję składa wniosek o wydanie opinii, a organ podejmuje działania wyłącznie wskutek tegoż wniosku. Zaskarżona uchwała nie była poprzedzona wnioskiem strony, a ze względu na brak uzasadnienia nie była możliwa sądowa ocena przesłanek, jakimi kierowała się Rada Miasta. Nadto organ nie wskazał podstawy prawnej w oparciu, o którą dokonał zmiany wyrażonego wcześniej stanowiska. W ocenie WSA tryb ubiegania się o koncesję na prowadzenie kasyna gry jest trybem postępowania administracyjnego i z tej przyczyny zaskarżona uchwała winna być uzasadniona. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku sporządził i wniósł w imieniu Rady Gminy T. radca prawny G. C., domagając się jego uchylenia w całości oraz oddalenia skargi, względnie uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 35 ust. 15 u.g.h., poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przepis ten jednoznacznie stanowi, iż każdorazowe podjęcie przez Radę Miejską uchwały w przedmiocie zaopiniowania lokalizacji kasyna gry musi być poprzedzone wnioskiem zainteresowanego podmiotu - również w sytuacji, gdy Rada Miejska dokonuje jedynie zmiany uchwały podjętej wcześniej, na skutek złożonego przez zainteresowany podmiot wniosku, podczas gdy ww. przepis prawa nie uniemożliwia dokonania przez Radę Miejską zmiany rozstrzygnięcia w przedmiocie lokalizacji kasyna gry, jak również nie uzależnia możliwości tejże zmiany od wniosku zainteresowanego podmiotu; 2. art. 35 ust. 15 u.g.h., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, wynikające z przyjęcia błędnego stanu faktycznego sprawy, polegającego na bezzasadnym uznaniu, iż Rada Miejska, wydając zaskarżoną uchwałę, negatywną opinię w przedmiocie lokalizacji kasyna gry, kierowała się innymi niż lokalizacja kasyna kwestiami w sytuacji, w której zaskarżona uchwała nie zawierała uzasadniania, które potwierdzałoby przyjęte przez Sąd ustalenia, natomiast materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie wskazywał na to, ażeby inne niż lokalizacja kwestie, stanowiły przesłanki podjętego przez Radę Miejską rozstrzygnięcia; 3. art. 2 i 7 Konstytucji RP, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że przepisy te stanowią podstawę obowiązku sporządzania uzasadnienia uchwały Rady Miejskiej, w sytuacji, w której art. 2 i 7 Konstytucji RP nie mogą stanowić samoistnej podstawy rozstrzygnięć podejmowanych w procesie stosowania prawa, natomiast żaden przepis ustawy nie przewiduje obowiązku sporządzania uzasadnień uchwał Rady Miejskiej. W uzasadnieniu zarzutów kasacyjnych wskazano, że nie sposób podzielić poglądu, iż Rada Miejska nie może zmienić podjętej w sprawie uchwały bez odrębnego wniosku zainteresowanego podmiotu. Procedura uchwałodawcza przewidziana dla rady gminy nie opiera się bowiem na przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz jest kompleksowo uregulowana w ustawie o samorządzie gminnym, w której nie istnieją przepisy zakazujące podejmowania przez radę uchwał uchylających lub zmieniających wcześniejsze uchwały. Przepisy ustawy o grach hazardowych takiego ograniczenia w zakresie zmiany podjętego przez Radę Miejską rozstrzygnięcia również nie przewidują. Skoro zatem Rada Miejska w T., podejmując zaskarżoną uchwałę w dniu [...] maja 2010 r., rozpatrywała w istocie sprawę zainicjowaną na skutek wniosku zainteresowanego podmiotu, w ramach przysługującego jej uprawnienia do zmiany swojego wcześniejszego rozstrzygnięcia, zarzut naruszenia w tym zakresie przez organ art. 35 ust. 15 u.g.h. był bezpodstawny. Nadto kasator wskazał, że powodem wyrażenia w zaskarżonej uchwale negatywnej opinii odnośnie lokalizacji kasyna była jedynie lokalizacja kasyna. W uzasadnieniu uchwały Rady Miejskiej w T. z dnia [...] sierpnia 2010 r. podjętej na skutek wezwania do usunięcia naruszenia prawa, stwierdzono bowiem, że powodem negatywnej opinii były zastrzeżenia organizacji i stowarzyszeń lokalnych co do lokalizacji kasyna gry w ścisłym centrum historycznego miasta. Wreszcie wskazano, że nie istnieje przepis ustawy, który nakazywałby sporządzanie uzasadnień do podjętych przez radę miejską uchwał. Pewną wskazówkę zawiera rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 908). Zgodnie z § 143 załącznika do powołanego rozporządzenia do aktów prawa miejscowego stosuje się odpowiednio zasady dotyczące projektów aktów normatywnych o charakterze wewnętrznym (uchwał i zarządzeń), projektów aktów wykonawczych (rozporządzeń), a także niektóre zasady dotyczące projektów i zmian (nowelizacji) ustaw. Zgodnie z mającym odpowiednie zastosowanie do uchwał § 131 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", uzasadnienia wymaga jedynie projekt aktu normatywnego, a nie sam akt. Również powołany przez Sąd art. 2 i 7 Konstytucji RP, nie stanowi o obowiązku sporządzania uzasadnienia podejmowanych przez Radę, w formie uchwał, rozstrzygnięć, zatem brak takiego uzasadnienia nie może uzasadniać stwierdzenia nieważności uchwały Rady. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu z powodu nieusunięcia istotnych braków formalnych. Kontroli kasacyjnej poddany został wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G., którym Sąd stwierdził nieważność uchwały nr [...] Rady Miejskiej w T. z dnia [...] maja 2010 r. w sprawie lokalizacji kasyna gry. Wskazana uchwała podjęta została na podstawie art. 35 pkt 15 u.g.h., zgodnie z którym wniosek o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry powinien zawierać pozytywną opinię rady gminy o lokalizacji kasyna gry. Skarżoną uchwałą Rada Miejska w T. wydała negatywną opinię o lokalizacji kasyna gry, stwierdzając jednocześnie utratę mocy pozytywnie opiniującej wskazaną lokalizację uchwały tego organu z dnia [...] marca 2010 r. WSA uznał, iż uchwała dotknięta była wadami dyskwalifikującymi ją pod względem legalności, bowiem została wydana poza trybem koncesyjnym tzn. nie została poprzedzona wnioskiem ubiegającego się o udzielenie koncesji podmiotu gospodarczego C. Sp. z o.o. w O. oraz nie zawierała podstawy prawnej ani uzasadnienia dla innego, niż wcześniej wyrażone, stanowiska organu. Przede wszystkim należy zauważyć, że Sąd I instancji uznał, iż zaskarżona uchwała podlega kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 6) p.p.s.a. Z poglądem tym należy się zgodzić, bowiem podejmowana na wniosek zainteresowanego podmiotu uchwała rady gminy opiniująca na podstawie art. 35 pkt 15) u.g.h. lokalizację kasyna gry wypełnia warunki uznania jej za akt, o którym mowa we wskazanym przepisie Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powyższe uzasadnione jest następującymi względami: opiniująca lokalizację kasyna gry uchwała rady gminy nie ma charakteru postanowienia lub decyzji, nie jest aktem o charakterze ogólnym, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., lecz podejmowana jest w sprawie indywidualnej, ma charakter publicznoprawny i dotyczy uprawnienia wynikającego z przepisu prawa; treść uchwały, a więc czy będzie ona pozytywnie czy negatywnie opiniować proponowaną przez wnioskodawcę lokalizację kasyna gry, kształtować będzie dalsze postępowanie koncesyjne. Należy stwierdzić, że stronami postępowania sądowoadministracyjnego ze skargi C. Sp. z o.o. na przedmiotową uchwałę była skarżąca Spółka oraz Rada Miejska w T., która wyrażając opinię o lokalizacji kasyna gry, nie występowała jako organ stanowiąco-kontrolny jednostki samorządu terytorialnego jakim jest miasto T., lecz organ administracyjny działający w indywidualnej sprawie z wniosku zainteresowanego podmiotu, na podstawie art. 35 pkt 15 u.g.h. w związku z art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym. Dodać wypada, że stanowienie w innych sprawach zastrzeżonych ustawami do kompetencji rady gminy, o czym mowa w ostatnim z powołanych przepisów, rozumieć należy nie jako działanie normotwórcze organu stanowiącego gminy, lecz jako podejmowanie uchwał w innych sprawach zastrzeżonych ustawami dla rady gminy. Podobne, choć precyzyjniej wyrażone rozwiązanie można znaleźć na gruncie pozostałych unormowań samorządowych - art. 12 pkt 11 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.) i art. 18 pkt 20 również z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1590 ze zm.). Wydanie przez radę gminy, na podstawie art. 35 pkt 15 u.g.h., opinii o lokalizacji kasyna gry, stanowi działanie w sferze zastrzeżonej ustawą wyłącznie dla tego organu, a więc działanie do którego upoważniony jest ten organ z mocy wskazanego przepisu szczególnego oraz przepisu ogólnego tj. art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym. Należy dodać, że zaskarżony wyrok wydany został w wyniku skarg wniesionych przez C. Sp. z o.o. oraz przez Wojewodę [...], którego legitymacji procesowej Sąd I instancji nie kwestionował, co nie jest i nie może być przedmiotem zainteresowania Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie. W postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w G., w sprawach z obu wniesionych skarg, Radę Miejską reprezentował radca prawny upoważniony przez Burmistrza Miasta na mocy udzielonych temu organowi przez Radę Miejską w T. upoważnień zawartych w § 2 uchwał: nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. w sprawie przekazania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. skargi Wojewody [...] oraz nr [...] z dnia [...] września 2010 r. w sprawie przekazania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w O. Udzielone Burmistrzowi Miasta upoważnienie obejmowało prawo złożenia odpowiedzi na skargi, przesłanie ich do wskazanego sądu administracyjnego wraz z odpowiedzią, występowanie przed sądami administracyjnymi oraz udzielenie pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania Rady Miejskiej w T. innym osobom posiadającym uprawnienia radcy prawnego lub adwokata. Podkreślić należy, iż obie wskazane uchwały podjęte zostały w sprawach wszczętych ze skarg C. Sp. z o.o. oraz Wojewody [...], dotyczyły postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w G., zatem jak wynika z § 2 pkt 2 tych aktów, udzielone Burmistrzowi upoważnienie do występowania przed sądami administracyjnymi dotyczyło tylko postępowania w sprawach ze złożonych skarg. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone w obu uchwałach stanowisko, a także udzielone Burmistrzowi upoważnienie procesowe, nie obejmowało ewentualnych przyszłych działań związanych z wniesieniem skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 173 § 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną może wnieść strona (....) po doręczeniu jej odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem, a zgodnie z ogólną zasadą postępowania zawartą w art. 32 tej ustawy, w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stronami w postępowaniu przed Sądem administracyjnym pierwszej instancji z dwóch wniesionych skarg byli skarżący – Wojewoda [...] i C. Sp. z o.o. oraz organ, którego działanie w indywidualnej sprawie zostało zaskarżone - Rada Miejska w T. Zauważyć wypada, że ustawodawca przyznał zdolność występowania przed sądem (zdolność sądową) osobom fizycznym oraz osobom prawnym (art. 25 § 1 p.p.s.a.), a więc między innymi jednostkom samorządu terytorialnego, w tym gminie. Również zdolność procesowa zgodnie z art. 26 § 1 p.p.s.a przysługuje osobom prawnym, osobom fizycznym i pozostałym podmiotom wymienionym w tym przepisie. W przypadku osób prawnych realizacja przymiotu zdolności procesowej realizowana jest w oparciu o przepisy szczególne (ustrojowe) właściwe dla tych osób oraz przyjęte na ich podstawie statuty, regulaminy czy umowy. W przypadku gminy będzie to ustawa o samorządzie gminnym, która w art. 31 stanowi ogólną regułę, że gminę reprezentuje na zewnątrz jej organ wykonawczy tzn. wójt lub burmistrz (prezydent). Domniemanie zdolności procesowej organu wykonawczego gminy nie może wszakże oznaczać możliwości przejęcia wynikającej z ustawy szczególnej kompetencji rady gminy do wypowiedzenia się w indywidualnej sprawie. Należy w tym miejscu wskazać, że podejmując uchwałę dotyczącą zdolności procesowej w sprawach skarg, których przedmiotem jest uchwała rady gminy i przyjmując że zdolność taką ma wójt (burmistrz, prezydent miasta), Naczelny Sąd Administracyjny wyraził równocześnie pogląd, zgodnie z którym rada jako organ stanowiący i wójt (burmistrz, prezydent) jako organ wykonawczy mają określone i rozdzielone ustawą o samorządzie gminnym zadania i kompetencje i nie powinny być one, bez szczególnego uzasadnienia, przenoszone między nimi (uchwała NSA z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OPS 3/12). Przepisem art. 35 pkt 15 u.g.h. wyłącznie radzie gminy przypisano prawo wypowiedzenia się w sprawie lokalizacji kasyna gry i wydania na wniosek zainteresowanego podmiotu gospodarczego pozytywnej opinii w tym przedmiocie. Należy stwierdzić, iż prawo to, związane z wnioskiem o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry, stanowi w istocie obowiązek załatwienia indywidualnego wniosku i zaopiniowania – negatywnego lub pozytywnego - przez określony w ustawie organ proponowanej przez wnioskodawcę lokalizacji. W kontrolowanej przez Sąd I instancji sprawie, podjęta przez właściwy organ administracji - Radę Miejską w T. – uchwała, została przez ten Sąd unieważniona, co spowodowało stan, w którym w obrocie znalazła się poprzednia, pozytywnie opiniująca wskazaną lokalizację uchwała. W tej sytuacji wyłącznie Rada, działająca w danej sprawie jako właściwy organ administracji publicznej, powinna była wyrazić wolę co do tego, czy aprobuje orzeczenie Sądu, uznając zasadność wyrażonej w wyroku argumentacji, czy też podtrzymuje stanowisko wyrażone w unieważnionej uchwale i decyduje o wniesieniu skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie można zarzucić wadliwości działaniu Rady Miejskiej w T., która w drodze uchwały najpierw uznała wezwanie skarżącej do usunięcia naruszenia prawa za nieuzasadnione, a następnie zobowiązała Burmistrza Miasta T. do przesłania obu skarg wraz z odpowiedzią na nie sądowi administracyjnemu. Konsekwentnie tylko Rada władna była, jako właściwy i wskazany art. 35 pkt 15 u.g.h. organ administracyjny, a zarazem strona postępowania, o której mowa w art. 173 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 32 tej ustawy, zadecydować w formie przewidzianej dla organu kolegialnego, o skierowaniu skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. wydanego w sprawie z połączonych skarg Spółki C. Sp. z o.o. oraz Wojewody [...]; uchwała ta podlegałaby wykonaniu przez Burmistrza w trybie art. 30 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie, wniesiona - jak podkreślono - w imieniu Rady Miejskiej w T., sporządzona została zgodnie z wymogiem art. 175 § 1 p.p.s.a. przez radcę prawnego na mocy upoważnienia udzielonego przez Burmistrza Miasta T. pismem z dnia 28 kwietnia 2011 r. Udzielone upoważnienie, w sytuacji braku uchwały Rady w przedmiocie skierowania skargi kasacyjnej lub chociażby uchwały upoważniającej radcę prawnego G. C. do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej, podjętej w przewidzianym terminie 30 dni od daty doręczenia kwestionowanego wyroku, nie mogło znaleźć uznania sądu kasacyjnego. Powyższy istotny brak uzasadniał wezwanie upoważnionego przez Burmistrza Miasta T. pełnomocnika przez Naczelny Sąd Administracyjny, z wyznaczeniem siedmiodniowego terminu, do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej poprzez złożenie uchwały Rady Miejskiej w T. w przedmiocie wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie o powołanej wyżej sygnaturze akt i umocowania Burmistrza Miasta T. wykonania tej uchwały. Opisany istotny brak skargi kasacyjnej nie został uzupełniony. Pismem procesowym z dnia 17 grudnia 2012 r. pełnomocnik organu nadesłał bowiem uchwały Rady nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. i nr [...] z [...] września 2010 r. załączone już do akt w postępowaniu przed Sądem I instancji, z których prawo do wniesienia skargi kasacyjnej nie wynikało. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.