II OZ 506/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia I. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 marca 2011 r., sygn. akt IV SA/Gl 172/10 o odrzuceniu osobistej skargi kasacyjnej I. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 października 2010 r., sygn. akt IV SA/GL 172/10 oddalającego skargę I. G. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 3 marca 2011 r., sygn. akt IV SA/Gl 172/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił osobistą skargę kasacyjną I. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 października 2010 r., sygn. akt IV SA/GL 172/10, oddalającego skargę I. G. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarga kasacyjna nie spełnia wymogu określonego w art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) i z tego powodu podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 178 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył pełnomocnik skarżącej kasacyjnie, zaskarżając to postanowienie w całości i zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że skarga kasacyjna skarżącej nie została sporządzona w ramach przymusu adwokacko-radcowskiego, podczas gdy uzupełnienie braków skargi nastąpiło poprzez złożenie skargi kasacyjnej przez pełnomocnika. Wskazując na powyższe wnoszący zażalenie wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie skargi kasacyjnej do rozpoznania Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 175 § 1 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Brak adnotacji o sporządzeniu skargi kasacyjnej przez uprawnioną osobę należy odczytywać jako niedopełnienie obowiązku wypływającego z przymusu adwokacko – radcowskiego (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2010 r., komentarz do art. 175, teza 15). Niezachowanie przymusu adwokacko – radcowskiego przy sporządzeniu skargi kasacyjnej stanowi brak, który nie podlega uzupełnieniu. Oznacza to, że skarga taka podlega odrzuceniu, bez wzywania wnoszącego do uzupełnienia braków w wyznaczonym terminie. Jak słusznie podkreślił Sąd pierwszej instancji, odpis wyroku z uzasadnieniem został doręczony skarżącej I. G. w dniu 7 grudnia 2010 roku (dowód doręczenia k.61), wraz z pouczeniem o sposobie i terminie zaskarżenia tego wyroku. W pkt 2 pouczenia prawidłowo wskazano, że skarga kasacyjna, pod rygorem odrzucenia, powinna być sporządzona przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym. Skoro skarżąca wnosząc skargę kasacyjną osobiście warunku tego nie dopełniła, słusznym było odrzucenie skargi kasacyjnej. Odnosząc się do twierdzeń zawartych w zażaleniu podnieść należy, że złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy na skutek którego dla skarżącej ustanowiono pełnomocnika z urzędu nie stanowi przeszkody do odrzucenia skargi kasacyjnej wniesionej osobiście przez skarżącą. Ustanowiony w sprawie pełnomocnik z urzędu, ma bowiem możliwość złożenia odrębnej skargi kasacyjnej, a w przypadku upływu ustawowego terminu do jej złożenia, winien skorzystać z trybu przewidzianego art. 87 § 1 p.p.s.a. składając w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu wniosek o jego przywrócenie. Niezasadnym jest przy tym argument wnoszącego zażalenie, że braki formalne przedmiotowej skargi kasacyjnej zostały uzupełnione poprzez złożenie skargi kasacyjnej przez pełnomocnika. Uzupełnienie skargi kasacyjnej jest bowiem dopuszczalne jedynie w terminie zawitym do złożenia tego środka, który w niniejszej sprawie upłynął w dniu 7 stycznia 2011 r. Reasumując wskazać należy, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo, w oparciu o przepis art. 178 w zw. z art. 175 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną odrzucił, co z kolei uzasadnia oddalenie zażalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.