II GSK 1496/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Sędziowie NSA Tadeusz Cysek Hanna Kamińska Protokolant Patrycja Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 26 października 2010 r. sygn. akt V SA/Wa 2318/10 w sprawie ze skargi J. K. na informację M. Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu postanawia: oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 26 października 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 2318/10, wydanym w sprawie ze skargi J.K. – K. H. na informację M. Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu, pozostawiono skargę bez rozpoznania. Sąd pierwszej instancji ustalił następujący stan faktyczny sprawy: J.K. – K. H., zwany dalej "skarżącym", złożył do M. Jednostki Wdrażania Programów Unijnych, zwanej "jednostką wdrażania", wniosek o dofinansowanie realizacji projektu pod tytułem "U. n. C. T. i R. M. w B. N. w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Mazowieckiego 2007-2013, Priorytet I: Tworzenie warunków dla rozwoju potencjału innowacyjnego i przedsiębiorczości na Mazowszu, Działanie 1.5: Rozwój przedsiębiorczości. Pismem z dnia 5 sierpnia 2010 r. jednostka wdrażania poinformowała skarżącego o odrzuceniu jego wniosku z przyczyn formalnych, ponieważ skarżący rozpoczął już inwestycję, co jest niezgodne z postanowieniami regulaminu oraz § 12 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 11 października 2007 r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych (Dz. Nr 193, poz. 1399). W następstwie protestu pismem z dnia 2 września 2010 r. jednostka wdrażania poinformowała skarżącego o oddaleniu protestu. Na powyższe pismo skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. który, jak to wskazano na wstępie, postanowieniem z dnia 26 października 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 2318/10 skargę tę pozostawił bez rozpoznania. Jak ustalił Sąd pierwszej instancji, co zresztą zarzucił organ, skarga była niekompletna, gdyż nie dołączono do niej oryginału informacji jednostki wdrażania z dnia 5 sierpnia 2010 r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu, co uzasadniało pozostawienie skargi bez rozpoznania. Jako podstawę prawną wskazano przepis art. 30c ust. 5 pkt 2 w związku z art. 30c ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.). W świetle art. 30c ust. 2 powołanej ustawy skarga jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4, bezpośrednio do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4. W myśl zaś art. 30c ust. 5 pkt 2 tej ustawy wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia. Od powyższego postanowienia skarżący wniósł skargę kasacyjną, zarzucając naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przez błędną jego wykładnię i uznanie, że braki załączonych dokumentów nie mogą być uzupełnione w sytuacji, gdy w toku posiedzenia sądowego możliwe było uzupełnienie niekompletności skargi, bez ryzyka przedłużenia postępowania w sprawie i w zgodzie z ustawowymi terminami rozpoznania skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionej podstawie. Zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej "p.p.s.a"., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny sprawy jest bezsporny. Nie budzi więc wątpliwości istotna dla sprawy okoliczność, iż składając w sprawie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący nie dołączył do niej informacji w przedmiocie oceny projektu, jak to wymaga wskazany już przepis art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, co sankcjonowane jest pozostawieniem skargi bez rozpoznania, stosownie do przepisu art. 30c ust. 5 tej ustawy. Omawiana ustawa nie przewiduje jakiejkolwiek możliwości konwalidowania na rzecz wnioskodawcy niedopełnionego wymogu złożenia skargi niekompletnej w zakresie danych wskazanych w art. 30c ust. 2 tej ustawy, przewidując w takiej sytuacji pozostawienie skargi bez rozpoznania (art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy). Unormowania ustawowe dotyczące wymogów formalnych skargi i skutków wniesienia skargi niekompletnej są więc jednoznaczne (clara non sunt interpretanda). W świetle powyższych, bezwzględnie obowiązujących uregulowań prawnych, nie znajduje uzasadnienia zarzucane w skardze kasacyjnej naruszenie przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego, to jest art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przez błędną jego wykładnię, w kierunku dopuszczalności uzupełnienia niekompletnej skargi na posiedzeniu sądu administracyjnego, do czego nie zastosował się Sąd. Postulowana przez skarżącego wykładnia art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju prowadzi bowiem do naruszenia bezwzględnie obowiązującego przepisu art. 30c ust. 2 tej ustawy. Wskazać przy tym należy, iż w zakresie wymogów skargi wnoszonej do sądu administracyjnego w omawianej kategorii spraw, na mocy art. 30e tej ustawy, nie mają zastosowania przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mają bowiem zastosowanie tylko do spraw nieuregulowanych w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, zaś omawiana w sprawie kwestia jest uregulowana w tej ustawie, przy czym wyłączone są przepisy art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 p.p.s.a. W tym stanie sprawy skarga kasacyjna podlega oddaleniu (art. 184 p.p.s.a.)